Ze eet gewoon niet

Onze dochter (bijna één jaar) wil sinds anderhalve maand niet meer eten. Ze wil alleen de fles als er water zit, en pap eet ze alleen zonder brokjes. En als we haar afleiden met een tekenfilm, speelgoed, etc. Als ze de lepel ziet, dan draait ze direct haar hoofdje weg. En doen we niets? Dan eet ze gerust een hele dag niets. Zelf eten doet ze ook niet. Ze is wel actief omdat we nog genoeg ‘foppen’ met eten, maar wij zijn wanhopig. Wat kunnen we doen?


Als het over eetproblemen gaat zijn er een aantal adviezen van belang. De gouden regels zijn: stop met alle aandacht die je extra geeft, en zorg voor een vast ritueel met duidelijke regels. Treedt kordaat op naar je kind, blijf rustig, en maak duidelijk dat zij moet eten, en dat jullie dat niet voor haar kunnen doen. Bemoei je niet allebei met het eten, maar laat één van de twee die taak op zich nemen. Maak duidelijk dat je tijdens de maaltijd mag eten, en dat jullie dat zelf graag doen. Maar het hoeft niet. Eet ze niet, dan eet ze niet. Maar dan gaat de maaltijd ook weer weg. Dus geen klein hapje achteraf. Want daarmee leert ze dat ze haar mond gewoon dicht kan houden, dat ze dan veel aandacht krijgt, en dat er achteraf voldoende komt om geen honger te krijgen. Houd er rekening mee dat iedere wijziging in de regels bij een klein kind veel tijd nodig heeft. Een kind moet drie weken in dezelfde situatie zitten wil hij ontdekken dat het voortaan altijd zo gaat. En dan gaat hij zich neerleggen bij de nieuwe regels. Zet je IQ dus even op nul en je blik op oneindig en voer een vaste manier van reageren in.  Daar went je kind het snelste aan.

Uit jullie mail begrijp ik dat het voor jullie wel erg lastig is om zo’n structuur in te voeren, omdat jullie bezorgd zijn over haar niet-eten. Je schrijft dat ze een dag zonder voeding ook doorkomt. En dat maakt dat jullie het gevoel krijgen ‘gevangen’ te zitten in het ‘foppen’. Ik begrijp dat goed. Wat ik jullie aanraad is om een paar dagen bij te houden hoe het precies toegaat als ze moet eten. Wie is daarbij aanwezig? Wat doet zij, en wat doen jullie exact? Ik adviseer jullie om van zo’n maaltijd een keer een filmpje te maken. Zet de camera aan en laat hem gewoon een aantal minuten lopen terwijl zij eet. Je ziet dan meteen wat er allemaal gezegd en gedaan wordt, en hoe je kindje daarop reageert. Als je jezelf hebt gezien kun je ook gemakkelijk je gedrag aanpassen, omdat je dan weet wat je eigenlijk aan het doen bent. Hoe meer aandacht je alleen of beiden geeft, hoe spannender het voor een kind is en hoe minder hij gaat eten. Die aandacht kun je dan verminderen.

Het voordeel van zo’n opname is daarbij ook dat je niet alleen ziet wat er misloopt, maar je kunt ook zien wanneer je kindje wel een hapje doorslikt. Soms gaat dat heel ongemerkt, waardoor je als ouder niet het gevoel hebt dat je kindje iets binnen krijgt. Op de film kun je dat echter wél zien. En zo’n een klein moment dat goed gaat, kun je dan gaan uitbouwen, door exact hetzelfde te reageren als je op dat moment deed.


Eet hij wel genoeg?

Mijn zoontje (8 mnd.) begon een maand geleden met vast eten, maar hij krijgt nu ook nog borstvoeding. Hij at tot vorige week nog redelijk wat fruit en groentepap, maar hij eet nu weer een stuk minder. Zodra hij de lepel ziet, sluit hij zijn mondje. Hij wil gewoon niet. Ik raak dan in paniek en push hem teveel. Ik probeerde hem met speelgoed, iPad, telefoon, etc. over te halen om toch te eten. En niets helpt. Als we aan tafel zitten wil hij ook van ons bord eten, maar als er te grote stukken in zijn pap zitten gaat hij al kokhalzen. Ik word er zo verdrietig van. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel mee een slechte moeder.

Je frustratie is heel begrijpelijk. Probeer het gevoel van een slechte moeder te zijn van je af te zetten. Je bent juist heel bezorgd als moeder omdat je het allerbeste voor je kindje wilt. En dat is heel goed en belangrijk voor je baby. Je kind voelt ongetwijfeld aan dat jij er altijd voor hem bent, en dat hij zich bij jou veilig kan voelen. Dat gevoel moet je als moeder vasthouden. Daar gaat het om. Een kind dat zich zo veilig voelt bij zijn moeder gaat echter op een gegeven moment ook experimenteren. Hij ontdekt de wereld om hem heen, en dat betekent dat hij ook gaat ontdekken dat er allerlei soorten voedsel zijn die hij kan eten, én kan uitspugen. Je ziet vaak dat kleintjes die iets nieuws krijgen dat eerst meteen weigeren, of weer uit hun mondje nemen en ermee gaan smeren of kliederen. Op die manier ontdekken ze de samenstelling van het nieuwe voedsel en ook de smaak gaan ze langzaamaan herkennen.

Dus ook al wil jij dat iets meteen naar binnen gaat omdat het gezond is en vitamines bevat, het is voor je baby belangrijk dat hij de tijd krijgt om zijn nieuwe voedsel eerst grondig te onderzoeken. Geef hem dus wat op een lepeltje, of smeer een beetje op een bordje of op het schone blad van zijn kinderstoel, en laat hem daarmee lekker kliederen. Ga er niet vanuit dat hij het opeet, maar dat hij het moet ontdekken. Uiteindelijk, als hij helemaal uitgeëxperimenteerd is, gaat hij ontdekken dat het eten best lekker is en dat hij honger heeft. Als een kindje echter voordat hij eraan toe is om eten echt door te slikken ontdekt dat er allerlei spannende activiteiten gebeuren rond het eten, dan wordt hij weer afgeleid van het eten, en ontdekt hij dat het veel leuker is om iets niet te willen hebben. Je schrijft dat jullie van alles aanbieden, de iPad, de gsm et cetera. En dat zorgt ervoor dat hij het een reuze spannend spel vindt om niet te willen eten. Hij weet niet dat hij voedsel nodig heeft. En waarschijnlijk krijgt hij met de borstvoeding ook veel nog voedingsstoffen binnen. De noodzaak om het vaste voedsel te nemen is er daarmee voor hem niet zo groot.

Mijn advies is dan ook om samen met je partner af te spreken wat de regels zijn bij het eten. Voer een vast ritme in, mét altijd dezelfde aanpak. Zo lang je het ene moment op deze manier afleidt en het andere moment op een nieuwe manier blijft het veel te spannend voor je kind om te weigeren. Dus: eten op dezelfde plek, op dezelfde manier en je zegt en doet altijd hetzelfde. Dan went je kind aan de manier van eten. Trek het je niet aan als je kindje het voedsel weigert, maar biedt gewoon de volgende maaltijd weer iets aan. Verwacht niet dat je kind snel aan de nieuwe situatie went, want dat duurt bij een kind zeker drie weken. Maar ga ervan uit dat de vaste regelmaat je grootste bondgenoot is bij een eetprobleem. Bedenk daarbij dat jij van alles kunt willen en doen, maar dat je kind het is die het eten werkelijk moet doorslikken. Dat kun jij niet voor hem doen. En daarmee heeft hij wat dat betreft de macht in handen. Jouw taak is het eten zo duidelijk en eigenlijk zo saai te maken dat hij geen reden meer heeft om te blijven weigeren. Dat is lastig als je bezorgd bent. Daarom is het van belang om uit te zoeken waar je bezorgdheid vandaan komt. Maak je je bijvoorbeeld zorgen om zijn gezondheid of gewicht, ga dan naar de huisarts of consultatiebureau arts en laat je kindje onderzoeken. Als die aangeeft dat je kindje voldoende groeit, dan is het makkelijker om je bezorgdheid op zij te zetten.



 

Hapjes zijn lastig

Mijn dochtertje van bijna 8 maanden gaat elke keer kokhalzen/overgeven als ze een broodkorstje, soepstengel of koekje krijgt. Ook pap uit een bordje wil ze niet eten. Uit de fles is geen probleem. Fruithapjes en avondeten waar geen stukjes inzitten eet ze ook. Maar van een fruithap met verkruimeld koekje eet ze maar een paar happen en dan wil ze niet meer. Wat te doen zodat ze wel brood en stukjes fruit gaat eten?


Gewoon blijven proberen en blijven aanbieden. Je dochter is nog jong en moet nog leren ervaren wat het betekent om brokjes of een lepel in haar mondje te krijgen. Kokhalzen doe je als volwassene ook als je iets groots binnenkrijgt en bang bent dat je je zult verslikken. Je baby heeft tot nu toe alleen nog maar zachte voeding gehad en die glijdt vanzelf naar binnen. Dat voelt niet 'raar' aan in je keel. Maar bij een broodkorst, soepstengel of koekje e ook bij een lepeltje is dat heel anders. Wat je kunt doen is je baby gewoon laten wennen aan die brokjes en de lepel, puur door haar steeds weer dezelfde ervaring te geven. Een paar happen lijkt misschien weinig, maar dat is toch al veel voor zo'n klein mensje. En als je er zelf geen probleem van maakt dat ze niet eet, gaat het vaak ongemerkt de goede kant op. Eerst een hapje, dan misschien nog een hapje, en wie weet komt daar over een maandje nog een hapje bij. Want over een maand zal ze al veel meer gewend zijn aan al die brokjes in haar keel. Wat kan helpen bij het wennen is je kind af en toe een stukje of een lepeltje in haar handjes te geven, gewoon om mee te spelen. Ze kan dan rustig de tijd nemen om dat ërareí te onderzoeken en eraan te wennen. Wel in de buurt blijven natuurlijk, om te voorkomen dat ze zich echt verslikt.