Zuigbehoefte

Wij hebben een dochtertje van zes weken oud. Haar zuigbehoefte is erg groot, wat volgens mij wel normaal is. Het lastige is dat ze alleen maar onze pink wil. We hebben al van alles geprobeerd om haar aan een fopspeen te krijgen, maar ze weigert deze aan te nemen. We zijn ook al bezig om haar haar eigen duim te laten ontdekken. Kunt u me vertellen hoelang baby’s zo’n zuigbehoefte houden? Hoe we haar eventueel wel aan de fopspeen krijgen. Het is namelijk een echte handenbindster op deze manier, aangezien ze ook alleen maar bij ons wil zijn en dan pas rustig is.


Het is een bekend fenomeen dat kleine baby’s het heerlijk vinden om op je pink te zuigen. De zuigbehoefte is zeker de eerste weken na de bevalling nog erg groot. Maar de behoefte aan het zuigen kan ook maandenlang en zelf jaren blijven voortduren. Dat komt door het feit dat een baby niet alleen zuigt om voeding binnen te krijgen. Het zuigen brengt een kind ook tot rust. Hij voelt zich prettig en veilig wanneer hij op je pink, op zijn duimpje of aan de borst zuigt. Daarom kunnen kinderen het nog jarenlang volhouden om te duimen of op vingers te zuigen als ze een beetje moe zijn, zich vervelen, angstig zijn, of gewoon een prettig gevoel willen krijgen. Wat dat betreft denk ik dat het niet veel zin heeft om af te wachten tot de behoefte aan het zuigen op jouw pink zal verdwijnen. Baby’s die het fijn vinden om op je pink te zuigen hebben namelijk geen reden om er mee te stoppen. Waarom zouden ze? Ze doen dat alleen wanneer ze een prettige vervanging voor je pink hebben gevonden.


Of wanneer jij de pink minder aantrekkelijk maakt of minder beschikbaar maakt. Je schrijft dat jullie geprobeerd hebben haar aan de fopspeen te krijgen, maar dat ze die weigert aan te nemen. Ze is echter pas zes weken oud. De kans is groot dat ze nog onvoldoende tijd heeft gehad aan de fopspeen te wennen. Het wenproces duurt bij een klein kind sowieso drie weken, wanneer je de speen heel gestructureerd altijd op dezelfde manier zou aanbieden. Doe je het wat wisselender, dus het ene moment wel, dan weer niet, dan begint het wennen eigenlijk steeds weer overnieuw. Daardoor kun jij het gevoel krijgen dat je baby de speen niet wil. Maar je baby is dan nog steeds bezig met het uittesten van dit rare vreemde geval. Overigens zijn er inderdaad baby’s die de speen nooit accepteren. Die baby’s blijven soms alleen maar aan de borst zuigen, of kiezen na een tijdje hun eigen vingers om op te zuigen. Maar dat zal je baby alleen maar gaan doen, wanneer het hele prettige waar nu op gezogen wordt niet meer beschikbaar is. Hou er dus rekening mee dat je een soort afbouwschema moet maken, waarbij je steeds minder vaak je pink aanbiedt. En dat afwennen zal echt een paar weken kunnen duren.

Knuffelgedrag

Ik ben een tante van een bijna 1-jarige baby. Ik heb een vraag over haar gedrag. Zij heeft een pop gekregen van haar ouders die ze erg veel knuffelt en kusjes geeft. Ik vraag mij af waarom zij dit doet. Is dit omdat ze daadwerkelijk haar pop lief vindt of is dit typisch het gedrag voor behoefte aan genegenheid en vertrouwen? Tussen mijn zus en mijn zwager gaat het niet zo heel erg goed, ze hebben veel ruzie en hebben allebei een drukke baan. Hun kindje ziet veel verschillende mensen die op haar passen. Ik heb het idee dat mijn nichtje helemaal niet tevreden is met haar thuissituatie, want ze slaapt ook niet goed. Ze wordt 's nachts heel vaak wakker en ze wil perse bij haar ouders in bed slapen.


Je hebt een heleboel vragen tegelijk, maar wat ik onder die vragen voel is dat je je zorgen maakt om de gezinssituatie van je zus. Je geeft aan dat ze veel ruzie heeft met haar partner en dat ze het ook erg druk hebben met hun banen. Je maakt je zorgen dat dit niet goed is voor hun kindje en je bent bang dat dit kindje ook via haar gedrag signalen geeft dat het niet goed gaat. Ik kan natuurlijk al die signalen (de pop veel knuffelen, slaapproblemen hebben, wisselende oppassen hebben) apart bespreken en aangeven of ze zorgelijk zijn of niet. Maar dat lijkt me niet zinvol eerlijk gezegd. Ieder signaal kan heel normaal zijn voor een kindje van bijna een jaar. Daarom wil ik het liever hebben over jouw zorgen. Het is niet voor niets dat je naar OPVON schrijft lijkt me. Dat doe je alleen wanneer je zorgen zo groot zijn dat je ze met iemand zou willen bespreken. Ik vraag me af of je je zorgen al met je zus gedeeld hebt. Want dat is eerlijk gezegd de eerste weg die je moet bewandelen. Probeer daarbij niet meteen te zeggen dat je denkt dat ze het niet goed doen. Want daardoor voelt iemand zich snel aangevallen. Ik weet ook niet hoe de relatie met je zus is. Op de een of andere manier is het je kennelijk nog niet gelukt om dit goed met haar te bespreken. Want anders zou je ons niet schrijven. Probeer daarom als eerste eens voor jezelf op te schrijven wat je haar zou willen vertellen. Of wat je haar zou willen vragen. Wanneer je met haar in gesprek gaat is het van belang dat ze niet het gevoel krijgt dat je haar alleen maar aanvalt, maar dat je haar belangrijk vindt en dat je je nichtje belangrijk vindt, en dat je er voor hen bent. Alleen na dit gesprek zul je kunnen oordelen of je zorgen weg vallen of dat je bezorgd blijft. En blijf je bezorgd, dan is je zus ook de eerste die dat van jou moet horen. Maar nogmaals, alleen met een pop knuffelen en niet willen slapen of verschillende opvang hebben geeft mij als pedagoog te weinig houvast om te zeggen of je gelijk hebt of niet. Dat kan alleen een gesprek met je zus duidelijk maken. Ik wens je veel succes.

Opeens heel eenkennig

Ik heb een dochtertje van bijna 1 jaar. Ze was altijd heel gemakkelijk: at goed, sliep goed, lief, speelde goed, lachte veel ... Maar, sinds ongeveer twee weken is ze helemaal anders. Ze wilt constant bij mij (mama) zijn, kan niet meer alleen spelen, weent of zeurt praktisch de ganse dag. Als ik ergens "nee" op zeg wordt ze hysterisch. Ik dacht eerst dat het kwam door de bovenste tandjes (want daar blijkt ze echt wel last van te hebben), maar het duurt nu toch al even. Als haar iets niet aan staat zwiept ze zich achterover... Ik weet niet goed wat doen. Als ze zo huilt, zeurt en bij mij wil zijn moet ik haar dan troosten (ze wilt constant gepakt worden) of een tijdje negeren?


Wat je beschrijft komt nogal eens voor bij kinderen rond de eerste verjaardag. Ze hebben dan last van meerdere ontwikkelingen tegelijkertijd. En daar worden ze soms zelf ook een beetje gefrustreerd van. Het gaat om de volgende dingen: 1. Baby's hebben rond 9 maanden te maken met de eenkennigheidfase. Doordat ze hun ouders ineens gaan herkennen aan het gezicht, ontdekken ze ook sneller dat die ouders soms niet aanwezig zijn. En daar kunnen ze heel angstig en aanhankelijk door worden. Ik noem de 9e maand, maar dit varieert nogal eens. Sommige baby's hebben er eerder last van, en anderen beginnen wat later aan deze ontwikkeling. De kans bestaat dat jouw baby nu te maken krijgt met deze ontwikkelingsfase. En dat betekent: aanhankelijk zijn, steeds opgetild willen worden, boos en angstig worden als je uit het gezichtsveld verdwijnt. Dus allemaal dingen die jij net opnoemt. 2. Rond de eerste verjaardag kunnen kinderen plotseling 'baby-af' zijn. Ze komen ineens in een fase terecht waarin ze hun eigen wil gaan ontdekken. Alleen kunnen ze daar nog niet zoveel mee. Ze ontdekken alleen maar dat 'iets' in hen roept dat ze iets echt niet willen. Ze worden dan overstroomd door gevoelens van frustratie en woeden wanneer ze hun zin niet krijgen. En die woede snappen ze helemaal niet. Je ziet dan kleine hummeltjes woedend op de grond liggen, trappelend met de beentjes en totaal niet voor rede vatbaar. De boosheid gaat ook regelmatig over in een zielig snikken. Stel je zelf eens voor dat je overmand wordt door woede en frustratie en niet begrijpt waarom dat eigenlijk gebeurt. Dat is ook eng en kan je aan het huilen maken. Straks als ze peuter wordt zal ze met die eigen wil gaan experimenteren en dan zie je dat het meer een strijd wordt tussen jouw wens en de wil van je kind. Nu is het vooral nog een 'ik-begrijp-er-zelf-ook-helemaal-niets-van' woede. Wat kun je het beste doen? Reageer rustig en zelfverzekerd op de buien van je kind. Want daarmee straal je veiligheid uit en dat heeft je dreumes op dit moment het hardste nodig. Zeg bijvoorbeeld: 'Ik begrijp wel wat er is. Je moet eventjes boos zijn. Dat mag wel, wordt maar even kwaad'. En geef je kind dan de gelegenheid om haar boosheid uit te razen. Dat is niet erg als ze op een veilige plek is. Hoe kwader ze is, des te eerder is het ook weer over. De huilbui en de 'boze broebels in de buik' moeten er gewoon even uit. Daarna troost je haar en ga je samen iets leuks doen. Einde verhaal. Als ze steeds aanhankelijk blijft en voortdurend opgetild wil worden, kun je het beste een standaard reactie invoeren. Bijvoorbeeld: je tilt haar even op, geeft een knuffel, zet haar weer neer en zegt: 'Zo nu ga je even spelen'(of je noemt een andere gerichte activiteit). Een kortdate uitstraling is belangrijk, want daarmee geef je ook een grens aan. Houd er wel rekening mee dat het leerproces van je kind drie weken duurt. Dus wees heel consequent, regeer altijd hetzelfde en maak je vooral niet bezorgd. Het is een normale ontwikkelingsfase die je kind doormaakt.