Dromen

Kunnen baby’s dromen?


Het is natuurlijk lastig om uit te vinden of baby's dromen omdat ze het je niet kunnen vertellen. Maar wat wel is ontdekt is dat baby's een groot deel van de tijd 'onrustig' slapen. Zo'n onrustige slaap wordt ook wel 'REM-slaap' genoemd. Het woord rem is een afkorting van Rapid Eye Movement, ofwel 'snelle oogbewegingen'. En dat verwijst naar het feit dat je bij een slaper tijdens de remslaap kunt zien dat de ogen snel heen en weer bewegen onder de gesloten oogleden. Wordt een groot kind of een volwassene tijdens deze slaap wakker gemaakt dan kan hij zich meestal een droom herinneren. Daarom wordt er verwacht dat baby's misschien ook wel kunnen dromen. Maar het lastige is dat je voor het begrijpen van een droom wel taal nodig hebt. Je moet de beelden die je ziet in woorden kunnen omzetten om te begrijpen wat je hebt gedroomd. Maar baby's hebben nog geen taal tot hun beschikking. De kans is de groot dat ze misschien wel beelden in hun hoofd krijgen, maar het nog niet als een begrijpelijke droom ervaren. Misschien zijn het voornamelijk vage gevoelens, indrukken, kleuren... Overigens wordt de hoeveelheid onrustige slaap steeds minder. Als je baby nog in de baarmoeder zit schijnt hij alleen maar onrustige remslaap te hebben. Op het moment dat hij wordt geboren slaapt hij ongeveer de helft van de slaaptijd onrustig. En als je baby een half jaar oud is, is dat verminderd tot ongeveer een derde (Verhulst, De Ontwikkeling van het Kind). Het wordt dus steeds minder en de onrustige slaap wordt dan vervangen door diepe slaap of nrem (non-rem). Tijdens de diepe slaap ligt je baby heel stil, voelt een beetje koel aan, en is niet goed wakker te krijgen. Mensen die uit deze slaap ontwaken kunnen zich meestal geen droom herinneren.

Onrustig

Mijn zoon is nu 2 ½ maand. Hij was altijd een onrustig (wel vrolijk) kindje dat weinig sliep. Ik maak me alleen zorgen om zijn onrust ’s nachts. Hij is wild bezig, maakt harde geluiden die lijken op grommen, hijgen, snurken en knorren. Het consultatiebureau probeert me steeds gerust te stellen. Inmiddels is het maaien met zijn armen sterk afgenomen, omdat hij zijn duim heeft ontdekt. Dit houdt in dat hij ’s nachts ligt te duimen, maar zó hevig dat hij in mijn ogen ook weer een overstuurde indruk maakt. Het leek mij bovendien een kwestie van honger, maar mij was aangeraden pas zijn voeding te geven als hij gaat huilen, omdat hij bijna niet meer in zijn wiegje past en binnenkort dus naar zijn eigen kamertje verhuisd, waar ik hem niet kan horen als hij niet huilt (de babyfoon geeft zijn gehijg en gegrom niet door). Maar met huilen wacht hij meestal 2 à 3 uur voordat het huilen start en dat lijkt mij erg zielig. Mijn vraag is tweeledig: Is zijn onrust normaal of kan ik helpen hier iets tegen te doen? Moet ik hem meteen uit bed nemen om te voeden als hij onrustig wordt? En zo ja, hoe moet ik dat doen als hij eenmaal in zijn eigen bedje slaapt?


Je maakt je duidelijk ongerust over je kindje. In zo’n geval raad ik altijd aan om even contact op te nemen met de huisarts, zodat deze je kindje even kan nakijken. Ik weet niet precies wat je kind doet als hij hijgt of snurkt of knort en of hier een medische oorzaak voor is, bijvoorbeeld met zijn amandelen of longetjes. De huisarts kan daar uitsluitsel over geven. Wat ik wel kan zeggen is dat veel kinderen ’s nachts periodes doormaken die heel onrustig zijn. Je slaap bestaat sowieso uit perioden van diepe slaap en perioden van REM-slaap of onrustige slaap. Vooral bij baby’s komt er nog heel veel REM-slaap voor. In die slaap dromen kinderen. En tijdens zo’n slaap beweeg je onrustig, bewegen je ogen onder je oogleden, en heb je een rodere kleur. Soms liggen kinderen dan ook te zweten en maken geluiden. Het kan dus ook zijn dat jouw kindje veel droomt en vooral ook erg actief is tijdens dit dromen. In dat geval is er verder niets aan de hand en kun je hem gewoon met rust laten. Zolang hij zelf niet begint te huilen denk ik dat het ook niet nodig is om hem wakker te maken, ook al ligt hij heftig te zuigen. Wanneer hij medisch geen problemen heeft, dan creëer je hiermee alleen maar een gewoonte, waar je later weer moeilijk vanaf kunt komen. Een kind went er namelijk heel snel aan wanneer je hem wakker maakt en uit bed neemt.


Ik denk dat het van belang is dat je bij jezelf wel nagaat waarom je je baby erg zielig vindt als hij ligt te knorren en te kreunen. Het kan zijn dat je intuïtie je zegt dat er iets aan de hand is met hem wat niet goed is. Daarom stuur ik je ook met hem naar de huisarts, zodat je kunt nagaan of dit gevoel klopt. Het kan ook zijn dat je moeite hebt met zijn geluidjes omdat je bang bent dat er van alles mis is, terwijl dit niet echt zo is. In dat geval is het net zo belangrijk om naar de huisarts te gaan, zodat deze je met redenen kan geruststellen. Merk je dat je daarna nog niet los komt van dat gevoel, dan is het goed bij jezelf na te gaan waarom je zo ongerust blijft. Soms heeft dit meer met jezelf te maken dan met je baby. Het kan heel moeilijk zijn om het knorren of hijgen aan te horen, ook al is er niets aan de hand. En dan moet je in feite jezelf onder handen nemen, en een manier vinden om met dit gedrag om te gaan. Overigens: merk je dat je moeite voornamelijk te maken heeft met het feit dat hij straks in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje slaapt, dan kun je een tussenstap invoeren. Je zet dan zijn bedje naast je eigen ledikant, zodat hij wel meer ruimte heeft, en toch nog in de buurt is.