Hysterisch huilen

Onze dochter (3,5 mnd.) krijst zichzelf vrijwel altijd in slaap. We hebben al van alles geprobeerd: wiegen, draagzak, wagen, op de klok na 1,5 uur wakker wegleggen, speentjes of pinken, etc. In het begin hielden we haar (waarschijnlijk) wakker door haar elke keer als ze ging huilen te wiegen of op te pakken. Ook werd ze dan na 30 minuten pinken wakker van het verwijderen van de pink. Uit pure wanhoop heb ik haar toen een keer laten huilen en midden in een hysterische huilbui sloot ze haar ogen en viel in slaap. Nog steeds passen we deze technieken toe: RRR en vijf min laten huilen, dan gaan we haar troosten en tellen weer af. Het hysterisch huilen doet ze eigenlijk nog steeds, soms duurt het twee minuten, soms vijf, soms zeven minuten. Ook op de kinderopvang. Na de nachtvoeding heeft ze dit niet. We hebben een bedritueel ingevoerd. Eerst gewoon kort na de luier wat woordjes, inbakeren, aai over de bol, en nu ze wat ouder is een slaapliedje, maar dat verandert niet veel. Het krijsen is echt enorm hard, en ze loopt dan vaak rood aan en balt haar vuistjes. Als ze eenmaal slaapt, slaapt ze wel goed: ‘s nachts 7 tot 8 uur en overdag twee slaapjes van 2 tot 3 uur. We zouden alleen zo graag haar niet zo hysterisch willen laten huilen.

 

Het is heel begrijpelijk dat je haar niet zo hysterisch wil laten huilen. Het lastige is alleen dat soms alles wat je probeert om haar te laten stoppen met huilen juist het omgekeerde effect heeft. Bekijk het daarom van een andere kant. Het huilen is de manier van je dochter om aan te geven dat ze even heel boos is, en niet wil slapen. Er zijn meer kinderen die niet willen slapen en daar boos over zijn. Accepteer dat het haar manier is om de overgang naar het slapen te maken, en geef haar toestemming om zich zo te gedragen. Probeer dus niet te sussen of haar stil te krijgen, want daardoor word je zelf gespannen en die spanning voelt je baby op haar beurt weer aan. En daardoor gaat ze misschien juist nog harder huilen. Wat je kunt doen is tegen haar zeggen: ‘ja jij bent boos omdat je moet slapen. Dat mag, ga maar even lekker huilen. Toe maar lieve schat, huil maar even uit.’ Op die manier accepteer je dat het haar manier is om de overgang te maken, en voelt zij aan dat jij er bent en dat je uitstraling rustig en ontspannen is. Voor jezelf kan het ook prettiger aanvoelen, omdat je het gaat zien als iets wat er gewoon bij hoort. Het ene kindje huilt zacht, de ander hard. Ze valt daarna in slaap en ze slaapt goed. Dus het gaat om de overgang van het waken naar slapen.

Overigens schrijf je dat je van alles hebt geprobeerd. Dat is begrijpelijk. Het is wel goed om één bepaalde aanpak, één ritueel te kiezen en daarbij te blijven. Op die manier leert je kindje de herkenbare handelingen te koppelen aan slapen gaan. Overigens schrijf je niet of je je kindje ook hebt ingebakerd. Bij sommige kinderen die de overgang naar het slapen moeilijk kunnen maken wil dit wel helpen. Praat hier eens over met je huisarts of consultatiebureau. Zij kunnen je hierbij zeker adviseren.


 

Nachtsangst

Onze zoon van 6 maanden is overdag erg nieuwsgierig, opgewekt en grappig. Maar als het overdag erg druk is en hij veel mensen ziet, dan huilt hij ’s nachts in zijn slaap en is nauwelijks te troosten. Hij is ook niet echt wakker te krijgen en krampt alsof hij pijn heeft, maar dat is het niet. We kunnen moeilijk alle indrukken van overdag wegnemen, dus wat kunnen we dan wel doen?


Uit wat je schrijft haal ik dat je baby ’s nachts last kan hebben van nachtangsten. Dit is een situatie waarbij je kind plotseling wakker schrikt uit de diepe slaap. Hij ervaart dan waarschijnlijk een gevoel van angst, zonder dat er sprake is van een nachtmerrie. Hij is ook niet echt wakker al lijkt dat wel zo. Kinderen met nachtangst zweten soms erg, kunnen heel wild of boos zijn, en je troostende armen wegmaaien. Soms duurt zo’n angst een paar minuten, soms wel een half uur. Omdat je je kind niet echt kunt bereiken kan de ervaring voor ouders heel akelig zijn. Wat je kunt doen om je kind te helpen is hem eigenlijk zo snel mogelijk door laten slapen. Probeer hem dus niet te wekken, maar stop hem weer lekker in, aai over zijn rugje, praat zachte sussende woorden tegen hem, en als hij erg bezweet is kun je zijn gezichtje met een lauwwarm washandje afnemen. Meer kun je niet doen en hoef je ook niet te doen. Hoe angstig zo’n ervaring voor jezelf ook is: een troost, je kind weet er de volgende dag niets meer van. Hij houdt geen akelige gevoelens aan het gebeuren over. Nachtangsten komen vooral bij jonge kinderen voor, meestal tot ze een jaar of drie zijn. Er is waarschijnlijk een link met de rijping van het zenuwstelsel. Maar er is kan ook een duidelijk verband zijn met de drukte en indrukken overdag. Het is inderdaad niet altijd mogelijk om alle indrukken bij een baby weg te houden, maar toch is het goed om eens een paar dagen na te gaan wat je baby precies allemaal meemaakt. Soms kun je daar toch nog wel het een en ander in veranderen. Denk bijvoorbeeld aan het invoeren van een vaste structuur voor eten en slapen, het terugbrengen van het aantal bezoekers dat je kind op een dag ziet, het verminderen van geluidsprikkels (radio en tv uit of heel zacht) en lichtprikkels (geen felle lampen, geen televisieflitsen). Als je alles een klein beetje kunt terugbrengen merk je vaak dat een kind al heel erg tot rust komt. En dat komt het slapen ten goede.

's Nachts onrustig

Mijn zoon is twee maanden. Hij slaapt al van dag één heel goed en bijna direct 8 uur per nacht! Maar, nu wordt hij sinds drie nachten na elkaar een paar keer per nacht wakker, is onrustig, stampt en begint met zijn beentjes en hoofd van links naar rechts bewegen. Hij ligt soms gewoon wakker in zijn bed. Hij krijgt sinds kort hepar water voor zijn stoelgang dus ik dacht dat hij hier krampen van had, maar dan zou hij het overdag toch ook hebben? Hij heeft ook sinds twee weekjes een lichte verkoudheid, en ik spoel zijn neusje regelmatig met fysiologisch water. Zou ik eens naar de dokter gaan?


Als je ongerust bent over het welzijn van je kind is het altijd goed om even contact op te nemen met de huisarts of het consultatiebureau. Ik heb wat dat betreft een groot vertrouwen in het ouderinstinct. Te vaak heb ik gehoord dat ouders achteraf zeiden: Zie je wel, ik had wel gelijk, ik wist wel dat er iets aan de hand was. Of er met jou kindje iets aan de hand is kan ik van een afstand niet zeggen. Als pedagoog doe ik ook geen medische uitspraken. Daar is de huisarts voor. Mocht er inderdaad sprake zijn van krampjes of darmproblemen, dan kun je wel iets doen om je kindje zich wat beter te laten voelen. Je kunt proberen om zijn buikje wat te masseren, of over zijn buik te wrijven met je platte hand met de klok mee. Zit er dan wat ontlasting dwars, of heeft hij last van lucht in zijn darmen dan kan dit wat verlichten. Soms helpt het ook om hem op zijn rugje te leggen en zijn knietjes zachtjes tegen zijn buikje te duwen. Als er lucht dwars zit kan hij dan soms gemakkelijker een windje laten. En verder vinden baby’s het soms ook fijn om in de ‘ vliegtuighouding’ gedragen te worden. Je legt hem dan op zijn buikje in je armen, waarbij je je rechterarm tussen zijn beentjes legt en zijn buikje ondersteunt. Maar nogmaals, mocht je bezorgd blijven, bel dan gewoon even met de dokter.