Kruipen

Wij hebben een dochtertje van 18 maanden die als ze op de grond zit niet omhoog kan komen, ook niet bij de tafel of bank, stoel noem maar op. We kan ze zelf lopen, maar ze heeft nooit gekropen. Als ze valt of op haar bibs terecht komt, dan is het gebeurd en komt ze niet overeind, hoe we ook stimuleren om haarzelf op te trekken. Ze komt niet op de knietjes. Is dit normaal of moeten we ons zorgen maken? We oefenen wel veel maar als het niet lukt laat ze het erbij.


Waarschijnlijk heeft je dochtertje op de een of andere manier de tussenfase tussen zitten en lopen overgeslagen, waardoor ze niet snapt hoe ze uit zithouding rechtop kan komen te staan. Daarvoor moet je ook je lichaam op allerlei manieren leren kennen. Je moet ontdekken dat je knieën kunnen buigen, dat je op je handen kunt steunen, dat je allerlei interessante bewegingen met je lichaam kunt maken. Je dochtertje weet dat nog onvoldoende, en waarschijnlijk heeft ze ook nog onvoldoende vertrouwen in haar lichaam om gewoon maar iets uit te proberen. Het is uiteraard niet de bedoeling dat de ontwikkeling zo verloopt, omdat een kind tijdens het kruipen en optrekken ook belangrijke ervaringen op kan doen. Als pedagoog kan ik geen uitspraak doen of jullie je zorgen moeten maken en of je kind extra begeleiding in de vorm van fysiotherapie nodig heeft of niet. Maar kennelijk zijn jullie bezorgd anders zou je geen email sturen naar de website www.opvoedingsvragen.nl. Daarom raad ik jullie aan om het een en ander eens door te spreken met de huisarts. Leg je zorgen voor. De huisarts kan jullie kind onderzoeken en gericht advies geven.

Ruziende ouders

Ik heb een dochter van 13 maanden. Ik en mijn man hebben vaak ruzie. Soms is mijn dochter erbij en zij moet danhuilen van onze ruzie. Helaas kan ik het niet altijd vermijden om bij haar ruzie te maken, omdat mijn man er niet naar luistert en doorgaat met schreeuwen. Ik vraag me af wat voor (negatieve) invloed/gevolgen deze ruzies op haar kunnen hebben. Ook vraag ik me af wanneer het beter is om uit elkaar te gaan. Ik bedoel: is het beter wanneer ze nog zo klein is of bijvoorbeeld wanneer ze kan praten etc?


Je stelt met deze vraag niet voor niets, en eerlijk gezegd denk ik dat je diep van binnen het antwoord op je vraag zelf weet. Je zou me vast niet schrijven als je je geen zorgen zou maken over de situatie. Ruzie maken waar kleine kinderen bij zijn is nooit goed. Maar het zal bij veel gezinnen wel eens voorkomen. Wat heel belangrijk is, is dat je dan duidelijk kunt maken aan je kind dat de ruzie ook weer wordt bijgelegd. Je leert kinderen daarmee dat iedereen wel eens boos is, maar dat je ook excuses kunt maken. En nog veel belangrijker: je leert kinderen dat ondanks boze buien papa en mama nog steeds heel veel van elkaar houden. En met dat gevoel van 'houden van' geef je meteen veel veiligheid aan je kind. Uit wat je schrijft kan ik echter niet opmaken dat de ruzies ook weer worden bijgelegd en dat jullie van elkaar houden. Als je je afvraagt of je beter nu uit elkaar kunt gaan of kunt wachten neem ik aan dat de stevige basis die je voor een goede relatie nodig hebt in jullie geval misschien wel ontbreekt. In zo'n geval kunnen de onderlinge ruzies en boze buien ook veel heftiger en harder zijn dan wanneer je 'gewoon' ruzie maakt maar wel van elkaar houdt. En zulke gevoelens kunnen bij kleinere kinderen ook harder aankomen. Kinderen zijn gevoelsdiertjes en beseffen het als er iets niet klopt. Dat maakt ze angstig. Wat dat betreft ben ik ook altijd wat huiverig om een leeftijd aan te geven voor kinderen als moment waarop je het beste uit elkaar kunt gaan. Ik vind het belangrijker dat je het moment van je scheiding laat bepalen door de relatieproblemen en níet door de leeftijd van je kind. Want dan zou je er misschien toe kunnen komen een slechte relatie langer te laten voortduren 'omwille van de kinderen' terwijl de kinderen ondertussen veel negatieve ervaringen blijven opdoen door de ruzies of onderhuidse spanningen. En dat is ook niet goed.


Je zit in een moeilijke situatie, maar ik zou je willen aanraden voor jezelf goed op een rijtje te zetten welke argumenten je hebt om bij elkaar te blijven én welke argumenten je hebt om uit elkaar te gaan. Neem daar een paar dagen de tijd voor en schrijf werkelijk alles op, al lijkt het klein en onbeduidend. Ben je klaar met je lijsten, geef ieder argument dat je opschrijft dan een puntenwaardering van 0 tot 10. Tien als het heel zwaar weegt, nul als het niet zo belangrijk is. Je merkt dan vanzelf wat de belangrijkste zaken zijn, want die krijgen een 10. Bovendien kun je na de puntenwaardering beide rijtjes gaan optellen. Je komt er dan achter waar de meeste punten te vinden zijn: bij samen blijven of bij uit elkaar gaan. Ga eens praten met iemand die je vertrouwt of zoek contact met een pedagoog, psycholoog of je huisarts. Het is altijd heel prettig om je situatie samen met iemand te bekijken zodat je de juiste keuze kunt maken. Ik wens je heel veel sterkte en succes.

Hoogbegaafd?

Mijn dochter is 18 maanden oud. Wij vinden dat zij al erg veel praat voor haar leeftijd. De 3 woord zinnen komen steeds vaker voor. Papa kom mee, mama pak dit. Maar nu telt ze ook al tot 10. Is dit normaal of moeten wij gaan denken dat zij hoogbegaafd is?


Als je puur kijkt naar de ontwikkelingsfase, is jullie dochtertje inderdaad snel met praten. Normaalgesproken zijn kinderen van haar leeftijd bezig met woordjes zeggen, en komen er soms ook al zinnetjes van twee woorden voor. Zoals bijvoorbeeld: 'mama boek', of 'papa ete'. Zinnetjes van drie woorden aan elkaar komen meestal pas voor bij kinderen vanaf 2,5 jaar. Jullie dochtertje lijkt dus lekker vlot met praten. Ook tellen komt bij de meeste kinderen pas later voor. Of dat betekent dat je kind hoogbegaafd is vind ik een te snelle conclusie. Jullie dochtertje is nog heel klein en kan zich op allerlei manieren gaan ontwikkelen. Het is mogelijk dat ze op het gebied van de taal erg vlot is, maar op andere gebieden het iets langzamer aandoet. Het kan ook zijn dat ze nu erg snel is, maar straks een tijdje 'stil blijft staan'. Zoiets kun je niet voorspellen. Wat dat betreft zou ik het woord 'hoogbegaafd' niet in de mond willen nemen. Natuurlijk is het wel mogelijk dat zal blijken dat jullie dochtertje op alle gebieden vlot is en dat haar ontwikkeling steeds sneller gaat. Ik kan jullie wat dat betreft aanraden je dochtertje de mogelijkheid te geven zich te ontwikkelingen zoals zij prettig vindt.


Voor ieder kind geldt wat dat betreft in feite het zelfde. Hoe vlot of traag een kind zich ook ontwikkelt, hij heeft altijd een bepaalde behoefte aan uitdagingen. Enerzijds betekent dit dat je een kind niet overmatig moet pushen. Een beetje uitdaging is leuk, maar zet je er teveel druk op, dan gaat dit een kind tegenstaan. Daarbij komt dat het bij de ontwikkeling niet alleen maar gaat om de intelligentie. Een kind heeft ook contact met andere kinderen nodig en moet in staat zijn om zijn gevoelens op een goede manier te verwerken en te uiten. Een te eenzijdige nadruk op het presteren kan problemen met zich meebrengen op dit andere gebied.


Anderzijds is het ook weer niet de bedoeling om een snel kind af te remmen, alleen omdat hij zich vlotter ontwikkelt dan leeftijdsgenootjes. Probeer daarom open te staan voor wat je kind aangeeft. Zit ze zich duidelijk te vervelen, gaat ze haar speelgoed uit elkaar halen om te kijken hoe het werkt, of wil ze spelen met speelgoed van oudere kinderen, dan kan het zijn dat dit aangeeft dat ze meer uitdaging nodig heeft. Let dus op wat je kind allemaal leuk vindt om te doen. Daarover kun je ook overleg hebben met de leiding van de peuterspeelzaal of de leerkrachten op de basisschool. Maar dat is allemaal van later zorg. Voor dit moment zou ik gewoon genieten van wat je dochtertje doet en goed in de gaten houden waar zij behoefte aan heeft.


Tenslotte: het woord hoogbegaafd is de laatste jaren nogal gemakkelijkgebruikt. Veel mensen lieten hun kind testen in de hoop dat het hoogbegaafd zou blijken te zijn. Hoogbegaafd zijn is echter niet iets wat alleen maar een doel is om naar te streven. Een hoogbegaafd kind kan het erg moeilijk hebben, juist omdat het veel meer snapt dan zijn leeftijdgenootjes. Daarom is het heel belangrijk om je kind te begeleiden en op te letten dat zijn ontwikkeling in de breedste zin van het woord zo goed mogelijk verloopt. Merk je dat je kind klem komt te zitten, bijvoorbeeld op sociaal gebied, dan is het belangrijk om hulp in te roepen, bijvoorbeeld van een pedagoog.