Tweeling eet weinig

Ik heb een tweeling van bijna 2 jaar en het avondeten is een groot probleem. De boterhammen gaan er 's morgens en 's middags wel goed in, maar ze weigeren het avondeten. De ene eet alleen vlees (als het hem zint) en de ander eet alleen aardappels. Heel vaak eten ze helemaal niets. Tussendoor krijgen ze alleen wat water te drinken, wat fruit en af en toe een soepstengel. Het avondeten is al een half jaar helemaal niet gezellig meer.. je gaat al met tegenzin aan tafel. Ik heb al van alles geprobeerd, maar het wil nog steeds niet lukken.


Het lijkt erop dat je tweeling je een beetje in de ‘tang’ heeft. Zij bepalen kennelijk de gezelligheid aan tafel. En de een bepaalt dat hij alleen vlees eet, de ander alleen aardappels. Ik raad je aan eens na te gaan hoeveel aandacht je tijdens de maaltijd aan dit probleem besteedt. Misschien zou je gewoon eens een video-opname van een maaltijd moeten maken. Of aan een andere volwassene vragen mee te eten en dan goed op te letten wat jij allemaal doet en zegt. Ik kan me namelijk voorstellen dat het eetprobleem je intussen zo opbreekt dat er veel over het niet willen eten gepraat wordt. En juist daardoor krijgt je tweeling enorm veel aandacht. Die aandacht is voor hen veel en veel belangrijker dan warm eten. Ik denk ook dat ze helemaal niet zo’n honger hebben, want je schrijft dat ze ’s morgens en ’s middags wel goed brood eten. Bovendien eten ze nog fruit en af en toe een soepstengel. Waarschijnlijk krijgen ze daarmee zoveel binnen dat ze ’s avonds alleen nog een beetje ‘voor de lekkerte’ hoeven te nemen. Ik raad je dan ook aan om het probleem helemaal uit je hoofd te zetten, hoe moeilijk dat ook voor je is. Eten je kinderen niet warm? Dan niet. Laat je kinderen gewoon aan tafel zitten, maar hou het voornamelijk gezellig en bepaal zélf die gezelligheid. Je kunt dat doen door het onderwerp ‘eten’ taboe te verklaren. Aan tafel gaat het om een leuk samen zijn. En je praat over van alles wat er vandaag gebeurd is. Over hoe leuk het was in de speeltuin of bij oma. Over welke kleur trui je het mooist vindt. Welk spelletje er is gedaan… kortom het eten verander je in een sociaal gebeuren. Eet zélf intussen met smaak. Schep je kinderen wel een pietsie eten op (niet te veel, eigenlijk zo weinig dat het oog het nauwelijks kan zien), en als ze dit niet eten dan haal je hun bord gewoon weer weg als je afruimt. Alleen wanneer kinderen ontdekken dat ze absoluut geen aandacht meer krijgen met ‘niet’ eten, verdwijnt de behoefte om nee te zeggen. En dan kunnen ze gaan ontdekken dat het misschien wel handig is om een hapje te nemen. Maar dat doen ze pas over drie weken. Als ze helemaal gewend zijn aan de nieuwe manier van eten.

Kieskeurig

Onze zoon van 1 jaar doet soms moeilijk tijdens het eten. Hij is veel kieskeuriger geworden, wat een natuurlijke ontwikkeling is, maar hij moet natuurlijk ook nog wel iets binnenkrijgen. Hij begint vaak goed te eten, maar na een paar happen begint hij te treuzelen en verandert het in een strijd. Dit wil ik vermijden, want eten moet nog wel leuk blijven.Is het omdat hij niet met lepel wilt eten misschien? Met de handen gaat het wel namelijk. Moet hij misschien ervaren hoe het is om honger te hebben, of snapt hij dan nog niet?


Rond het eerste jaar zijn dreumesen eindeloos aan het experimenteren. Daarbij herhalen ze ook vaak hun handelingen. En dat is ook goed, want door de herhaling leren ze veel. Je kunt een klein kind nog niet vertellen hoe iets gaat. Hij moet het ervaren, en daarna herhalen herhalen herhalen. Net zolang tot het in hun ‘systeem’ zit ingebakken. Dat gaat met lopen, praten, spelen zo. En dat gaat met eten ook zo. Op dit moment is je zoontje moeilijk aan het doen met het eten, omdat hij aan het ontdekken is wat er gebeurt als hij zijn mond dicht houdt. De eerste happen geven hem waarschijnlijk net zoveel voldoening dat zijn hongergevoel verdwenen is. En dan is het tijd voor het oefenen en spelen. Spelen met eten, en spelen met mama. Hij is heel geïnteresseerd in jouw reactie wanneer hij niet wil eten. Let er dus op wat jij zelf doet op het moment dat hij gaat de strijd aan gaat. Doe je telkens iets anders? Dan blijft je zoontje eindeloos doorgaan met zijn gedrag, want hij ziet steeds iets nieuws gebeuren. Zijn experiment is dan nooit klaar. Zorg dus dat je een standaard reactie geeft wanneer hij niet meer wil eten. Het is helemaal geen gek idee om te stoppen zodra hij begint te huilen of op een andere manier gaat weigeren. Zo leert hij niet direct wat het is om honger te hebben. Maar hij leert wel wat jouw reactie is als hij weigert. Dit gedrag moet je zeker drie weken volhouden wil je zoontje uit ervaring leren wat er gebeurt. Na die drie weken is het voor hem duidelijk en zal hij stoppen met zijn gedrag. Want dan is het niet experiment niet meer interessant. Maak je overigens geen zorgen over zijn hongergevoel. Want de kans is zeer groot dat hij pas start met zijn experiment als hij geen honger (meer) heeft.


Overigens: dat je kind wel met zijn handen wil/kan eten is ook normaal voor zijn leeftijd. Hij moet nog leren waar een lepel voor dient, en hij moet leren met zo’n apparaat om te gaan. Los daarvan zijn eenjarigen nog erg bezig met uitvinden wat ‘voedsel’ eigenlijk is. Ze willen het niet alleen proeven, ze willen het ook voelen. Je kunt je zoon daarbij helpen door hem bijvoorbeeld een klein beetje eten te geven dat hij met zijn handjes mag eten. Hij kan dan ervaren hoe het plakt, hoe het geplet kan worden… en al die leermomenten samen zorgen ervoor dat het uiteindelijk ook opgegeten kan worden. Volwassenen zijn wat dit leren betreft precies hetzelfde. Als wij bijvoorbeeld op de markt lopen en een stof moeten uitzoeken, gaan we ook altijd eerst voelen. Onze tastzin geeft namelijk meer informatie dan de ogen alleen.

Peuterpuberteit

Mijn zoon wordt volgende maand 2 jaar. Tot voor kort was het een prima eter, vond alles lekker en at altijd z’n bordje leeg. Sinds kort is ook hij begonnen aan de peuterpuberteit. En nu wil hij vaak z'n avondeten niet meer. Het lukt me om het soms te negeren, maar het eindigt vaak in 'n grote huilpartij. Ik merk dat hij gewoon honger heeft, maar er gewoon niet aan wil toegeven. Hij wordt dan huilerig, chagrijnig en hangerig. Ik vind het moeilijk te zien dat hij te weinig binnen krijgt omdat hij zo ontzettend eigenwijs is. En ook gezellig is het niet echt.


Waar je tegenaan loopt is het feit dat je kind zijn eigen probleem moet gaan oplossen. Hij zit in een periode waarin hij veel wil bepalen, terwijl hij dat nu eenmaal nog niet kan en mag. Die frustratie is nieuw voor hem. Hij moet door ervaring leren hoe hij daarmee om moet gaan. Op dit moment is hij bezig met het onderwerp ‘eten’. Hij wil bepalen of hij eet. Uit wat je schrijft ga jij hier op een heel nuchtere en gezonde manier mee om. Je negeert zijn gedoe rond het eten, ook al zou je graag zien dat hij toch iets eet. Nu je kind merkt dat jij niet te ‘vangen’ bent door weigerachtig gedrag, krijgt hij zélf last van zijn eigen eetprobleem. En dat is ook nodig. Hij zal moeten leren dat hij honger krijgt als hij niet eet. En als hij dat eenmaal goed ontdekt heeft, én heeft gemerkt dat een hongerig gevoel niet fijn is… dan kan hij pas de stap maken tot het besluit om wél weer te gaan eten. Uit wat je schrijft maak ik op, dat hij nog niet aan de laatste fase is toegekomen. Hij is nog aan het ontdekken wat het betekent om honger te hebben. Jouw reactie zal in deze fase belangrijk zijn. Het is voor jou nu moeilijk om aan te zien dat hij zo met zichzelf in de clinch ligt. Als je hem té zielig gaat vinden, en hem toch maar eten gaat geven op andere tijden, of hem tussendoortjes gaat toestoppen, dan gaat zijn hongergevoel weg. Het gevolg is dan dat hij zal ontdekken dat hij rustig kan blijven weigeren om zijn bord leeg te eten. De nadelige gevolgen zijn er dan niet meer. En op dat moment wordt het eetprobleem alleen nog maar jóuw probleem. En kan het eindeloos blijven bestaan.


Wat ik met dit verhaal probeer te zeggen is: hou het nog even vol op deze manier. Natuurlijk is het zielig om te zien hoe je kind met zichzelf moet knokken. Maar het is ook een belangrijke fase in zijn ontwikkeling. Op deze manier leert een kind keuzes te maken in zijn leven. Hij ontdekt dat bepaald gedrag een negatief gevolg heeft. En dat hij kan besluiten om iets anders te doen. En dat zal alleen lukken als hij door ervaring geleerd heeft dat jouw grenzen werkelijke grenzen zijn. Nu en altijd. Ik wens jullie beiden veel succes. En echt… hij gaat zeker weer eten, wanneer hij zijn gevecht van binnen heeft voltooid. Over het algemeen duurt zo’n leerproces bij een standvastige aanpak zo’n drie weken.