Gillend kind

Mijn zoontje van net een jaar is een enorme giller. Soms is dat wel grappig, als hij erg vrolijk is. Maar soms ook echt niet. Door zijn gegil maakt hij andere kindertjes soms overstuur, bijvoorbeeld als hij enthousiast gillend op ze af kruipt. Op de crèche gilt hij ook andere kindertjes overstuur. Wat moeten we hiermee. Hij doet het niet om vervelend te zijn, maar hij krijgt wel negatieve reacties. Gelukkig gilt hij niet de hele dag door, maar hij heeft soms van die buien. We proberen het al door ‘ssst, zachtjes’ te fluisteren, in de hoop dat hij ons gaat imiteren.


Je hebt in ieder geval een heel goede aanpak gevonden, die je zeker door kunt zetten. Kleine kinderen imiteren hun ouders maar wat graag. Dus als jij zachtjes praat en fluistert, zal je zoontje dat zeker een leuk ‘spelletje’ vinden om na te doen. Maar of hij de link met zijn eigen gegil al kan leggen is de vraag. Daarom is het raadzaam om hem door ervaring aan te leren wat de gevolgen zijn als hij aan het gillen is. Hij is nu nog erg klein dus het gillen zal voor hem absoluut nog geen middel zijn om extra aandacht te trekken. Ook al is dat wel het gevolg op dit moment. Waarschijnlijk is hij zijn stem aan het ontdekken, en vindt hij het reuze interessant om te gillen. Daarbij komt dat sommige kinderen het gillen als een manier zien om contact te leggen met anderen. Hij heeft jammer genoeg nog niet in de gaten dat dit nou niet zo’n goede manier is. Hij jaagt de andere kinderen er juist mee weg. En dat snapt hij natuurlijk nog niet. Misschien zal hij er zelfs van schrikken of beteuterd kijken als de kinderen gaan huilen. Wat je op dit moment het beste kunt doen is je kind gaandeweg leren dat hij op bepaalde plaatsen wel mag gillen. Reageer dus niet boos omdat je dan onveilig voor hem wordt. Bovendien verhef je je stem zelf soms ook als je kwaad bent, en dat is voor hem dan juist een verkeerd voorbeeld. Begin vooral thuis met het structuren van het gegil. Zeg bijvoorbeeld: ‘Wil je gillen? Dat mag hier’. En pak je zoontje dan op en zet hem op een plekje in huis dat je als ‘gilplaats’ hebt ingericht. Dat kan bijvoorbeeld de box zijn als je die nog hebt, of een ander plekje. Doe dit altijd heel gestructureerd. Dus altijd als je kind gaat gillen zet je hem op die plaats. Draai je daarna maar om en ga iets anders doen. Geef niet veel extra aandacht, want het is de bedoeling dat hij gaat ontdekken dat er niet veel aan is om te gillen in de keuken, omdat hij dan meteen in de box gezet wordt. Reken erop dat het een flinke tijd kan duren voor je kind in de gaten krijgt dat het gillen minder interessante effecten heeft. Maar al doende leert men. Hij dus ook. Overigens kunnen ze deze methode op de crèche ook doorvoeren. Daarom is het goed om met de crècheleiding te bespreken wat jullie thuis doen. Als ze dezelfde aanpak hanteren leert je zoontje er het snelst van.

Papa's kindje

Mijn zoontje van 15,5 maand hangt sinds twee maanden helemaal aan zijn papa. Soms mag ik hem niet eens eten geven of aankleden. Als mijn man hem naar de opvang brengt huilt hij bij het afscheid, als ik hem breng, vind hij het niet erg als ik ga. Het ergse vind ik dat ik hem niet mag troosten als hij verdrietig is, dan word hij zelf hysterisch. Als hij 's nachts overstuur is kan alleen Papa hem gerust stellen en duwt hij mij van zich af. Ik ben echt een lieve moeder! Ik ben geduldig, speel veel met hem en word nooit boos. Ik schaam me er een beetje voor, maar ik ben dat hij niet van me houdt of me niet als moeder ziet. Mijn man zegt dat het maar een fase is, maar het doet zo'n pijn en het maakt me echt verdrietig.


Je gevoel kan ik me helemaal voorstellen. Natuurlijk doet het verschrikkelijk veel pijn, wanneer diegene die je het allerliefste is juist jou afwijst. Dat je denkt dat hij nu niet meer van je houdt is ook heel begrijpelijk. Want als een volwassene je op deze manier zou afwijzen, dan zou het heel logisch zijn dat hij niet meer van je zou houden of op een andere wijze heel boos op je zou zijn. Het gaat hier echter niet om een volwassene, maar om een heel klein kind, dat volledig op jou als mama vertrouwt. Hij weet nog helemaal niet wat het is om gevoelens te hebben. En hij weet al helemaal niet dat jij als mama gevoelens hebt en dat hij je op dit moment erg op je ziel trapt. Het enige dat hij weet is dat jij zijn veilige haven bent. Zijn liefde voor jou staat buiten kijf. Die is er gewoon onvoorwaardelijk. Daar denkt hij helemaal niet over. Hij is alleen allerlei heel spannende ontdekkingen aan het doen. Hij ontdekt de wereld om hem heen. Maar hij ontdekt ook dat hij ergens ‘ja’ of ‘nee’ tegen kan zeggen. En dat doet hij vol overgave, met zijn héle lijfje. Hij vindt het heel spannend om te ontdekken wat er dan gebeurt. Hij zal ervaren dat dit bij jou veel losmaakt. En een peuter stopt dan niet met zijn gedrag, maar gaat er juist mee door. Hij is dus alleen maar aan het experimenteren en meer niet. Je peuter zal er pas mee stoppen als jij hem duidelijk maakt dat het niet uitmaakt hoe hij zich gedraagt, maar dat jij toch gewoon voor hem zorgt. Want als je daarmee gaat stoppen, blijft de situatie voor hem onduidelijk. En zal hij dus door blijven gaan. Het is voor hem eng wanneer jij je zou terugtrekken. Want zoals ik al zei, hij is alleen maar aan het experimenteren. En jouw liefde en veiligheid heeft hij daarvoor hard nodig. Jij zorgt voor zijn veilige basis. Zijn liefde voor jou is dan ook helemaal niet in het geding. Ik raad je aan om gewoon tegen hem te zeggen: je mag best boos zijn, maar ik breng je naar bed. Laat dus niet papa jouw aflossen. Maar ga het zelf gewoon aan. Reageer kordaat en altijd op dezelfde manier en zeg ondertussen dat jij hém in ieder geval de allerliefste van de hele wereld vindt. Want hoe moeilijk hij zich ook gedraagt, dat is voor hem het belangrijkste!

Gedrag uitproberen

Onze zoon (20 mnd) speelt sinds 4 maanden niet meer goed 'zelfstandig'. Hij kon zich altijd prima alleen vermaken. We proberen wat structuur aan te houden (bijv. na het ontbijt eerst samen spelen en daarna even alleen), maar nu komt hij direct weer naar papa of mama. Hij wil constant in onze buurt zijn en het liefst wil hij dat je naast hem zit en meespeelt. Maar soms kan dit niet en we willen ook dat hij leert om alleen te spelen. Hij kan zich overigens bij anderen thuis of op het kinderdag-verblijf wel goed alleen vermaken. Het lijkt ook niet op eenkennigheid omdat hij bij opa en oma hetzelfde gedrag vertoont. Hij is aanhankelijker. Hij is zich met 15 maanden zelf gaan optrekken en hij kan nu langs meubels en achter zijn loopkar stappen. Verder kent hij veel woordjes, begint nu met twee-woordzinnetjes en 'zingt' liedjes mee. Zijn ontwikkeling gaat nu dus ook erg snel. Wat is wijsheid om te doen?


Wat je beschrijft lijkt op een nieuwe ontwikkelingsfase van je zoon. Hij is nu 20 maanden en rond deze tijd gaan kinderen de peuterfase in. Dit gaat gepaard met een belangrijke stap: je kind ontdekt zijn eigen wil en gaat daarmee experimenteren. Waarschijnlijk kan je zoon dus heel goed in zijn eentje spelen, maar is het voor hem nu veel leuker om te proberen anderen in zijn spel te betrekken. En die anderen, dat zijn jullie en ook oma en opa als hij bij hen is. Peuters willen graag de aandacht van ouders en opvoeders naar zich toe trekken, en dat lukt je zoontje nu door dit gedrag. Daarmee leert hij dat hij iets voor elkaar kan krijgen. Zijn eigen ‘ik’ groeit daar weer van. Het is dus een positieve ontwikkeling. Maar tegelijkertijd is het ook begrijpelijk dat jij je daar als ouder zorgen om maakt en er misschien ook wel ‘last’ van hebt. Wat je het beste kunt doen is bedenken hoe je met deze ontwikkelingsfase om wilt gaan. Je kind zal op steeds meer terreinen gaan uitproberen wat er gebeurt als hij iets wil of juist niet wil. Hij zal allerlei gedragingen gaan inzetten. Nu roept hij om jullie, maar straks gaat hij misschien wel schreeuwen of op de grond liggen. Misschien gaat hij dreinen of wat dan ook. Alles om zijn eigen wil uit te proberen. Het is dus zaak dat je zelf bedenkt: Wat ga ik goedvinden en wat niet? Welke grenzen ga ik stellen? En nog belangrijk: hoe ga ik om met gedrag waar ik het niet mee eens ben? Hoe meer aandacht je geeft, al is het in de vorm van mopperen of uitleggen, hoe meer je kind juist dat gedrag gaat vertonen. Wees dus helder en strikt in je reactie. Om je situatie nu als uitgangspunt te nemen: als je kind je aandacht vraagt kun je bijvoorbeeld even op zijn vraag ingaan. Je kunt een beginnetje maken om te spelen. En daarna zeg je gedecideerd: ‘Zo nu ga je zelf verder spelen’. Sta op en ga weg. Waarschijnlijk wordt hij dan boos en wil dat je blijft. Maar je kunt dat oplossen door steeds weer even naar hem toe te gaan. Zo laat je zien dat je er wel voor hem bent, maar dat jij de regels bepaalt. Wil je meer informatie over deze periode, dan raad ik je het boekje ‘De kleine koning(in)’ aan. Daarin staat uitgebreid hoe een peuter de wereld ziet en hoe je daar als ouder mee om kunt gaan.