Aandacht vragen

Mijn zoontje (21 maanden) heeft moeite om zelfstandig te spelen. Hij wil altijd samen met mama spelen. Dit doe ik uiteraard ook wel, maar hij kan zichzelf hooguit vijf minuten zelf vermaken. Als ik bijvoorbeeld kook of een tijdschrift lees, wil hij de volle aandacht: in pannen kijken, meehelpen, meelezen, erbij betrokken worden etc. Dit kan tot op zekere hoogte wel, maar niet altijd. Als meneer dan zijn zin niet krijgt, dan is het huilen, hangen, gillen en boos doen. Hij kan hierin erg dwingend zijn. Dit laatste geldt voor bijna alles wat niet mag of niet kan. Soms is het voor mij best lastig om 'de dag door te komen' met hem, hij heeft zoveel afwisseling nodig. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?


Je zoontje zit in de peuterpuberteit en hij vertoont het gedrag dat daar helemaal bij hoort. Dat is een bijzonder lastige periode voor ouders. Je schrijft dat hij moeite heeft met zelfstandig spelen. Dat klopt. Peuters houden dat heel kort vol. Vijf minuten is al heel veel zelfs! Veel peuters hebben een korte spanningsboog. Ze kunnen zich heel even concentreren, en dan meteen is het weer: ‘Waar is mama, waar is de aandacht van mama?’ Overigens kan je kind met één speeltje wel heel lang spelen. En dat speeltje: dat ben jij. Hij heeft allerlei manieren gevonden om jouw aandacht te pakken. Peuters vinden het heerlijk om bij speeltjes op knopjes te drukken, zodat er geluid uit komt of zodat het speeltje gaat bewegen. Jij bent dus zo’n speeltje. En hij heeft het knopje dat mama aanzet heel snel gevonden. Zodra hij zich verveelt… ga jij iets voor hem doen om hem af te leiden of bezig te houden. En dat is precies wat hij leuk vindt. Als jij dus wil koken of een tijdschrift lezen zet hij alles in het werk om jouw ‘knop’ weer aan te zetten zodat je met hem gaat spelen. Een gerichte aanpak is wat helpt. Bedenk vooraf wat je doet en zegt als je wil dat hij je niet stoort. En doe altijd hetzelfde. Wil je meer weten over deze leuke maar lastige periode in de opvoeding dan raad ik je aan het boek De kleine koning(in) via het OPVON Winkeltje te bestellen. Dat staat vol informatie over de peuterpuberteit en adviezen om dit soort situaties op te lossen.

Alleen bij mama

Sinds een paar weken is mijn zoontje van 19 maanden eenkennig en wil hij alleen maar bij mama zijn. Hij wil alleen maar op schoot of in mijn armen rondhangen. Vorige week is hij erg ziek geweest en daardoor mocht hij van mij heel de dag bij me zijn. Maar nu is hij beter en begint meteen te krijsen als ik hem op de grond zet en pakt mij dan vast aan mijn benen. Ik wil van dit gedrag af, maar hoe pak ik dit aan? Gewoon negeren of maak je het dan alleen maar erger?


Een kind dat ziek is geweest vertoont meestal wat eenkennig gedrag. Het is dan een kwestie van langzaam weer wennen aan het gewone leven. Meestal vinden kinderen de wereld op een gegeven moment wel weer zo spannend, dat ze vergeten dat ze je steeds nodig hebben. Hoe sterker ze worden, des te uitdagender het spelen of ontdekken. Af en toe komen ze dan weer bij je terug om wat veiligheid te ‘tanken’.


Maar kinderen in de leeftijd van jouw zoontje kunnen nog een andere reden voor hun eenkennig gedrag hebben. En dat is de peutertijd waarin ze zich plotseling bevinden. Ze worden steeds zelfstandiger en kunnen verder lopen en soms al wat rennen en klauteren. Dat is fantastische natuurlijk omdat ze dan allerlei nieuwe ontdekkingen doen. Maar deze peuters krijgen ook de ervaring dat die wereld érg groot is. Hoe verder een kind van zijn ouders wegloopt, hoe enger de wereld om hem heen wordt. En dan kan een kind ineens merken: mama is véél te ver weg. Help waar is ze? Die situatie kan verlatingsangst veroorzaken. Van schrik en paniek gaat een kind zich dan tijdelijk extra aan zijn ouders vastklemmen. Misschien herken je de term ‘beenklevertje’ wel. Kinderen kunnen zich letterlijk aan je benen gaan vastklemmen, waarbij ze smekend omhoog kijken om opgetild te worden. Hoe meer je daar op ingaat, hoe meer je kind zich aan je lijkt vast te klemmen. Toch valt dit over het algemeen wel mee. Natuurlijk zijn er altijd kinderen die wat eenkenniger zijn dan anderen. Maar bij de meeste kinderen gaat dit eenkennige gedrag na een paar dagen tot weken wel weer over. Wat je zelf kunt doen is je kind even optillen als hij bij je komt smeken om aandacht. Geef hem even een knuffel, doe iets leuks met hem en zet hem dan weer rustig op de grond neer en ga iets anders doen. Ga niet op iedere claim tot aandacht in, maar geef je kind de volgende keer juist aandacht als hij even zelf zit te spelen. Zeg verder voortdurend wat je gaat doen, zodat je kind zich niet plotseling weer in zijn eentje bevindt en in paniek raakt. Kom ook regelmatig even bij hem kijken als hij bijvoorbeeld in de box zit. Hierdoor geef je aan: mama kan weg zijn, maar komt altijd weer terug.


Dat jouw zoontje ziek is geweest terwijl hij al eenkennig was kan betekenen dat het wat langer duurt voor hij weer ‘tot rust’ komt. Want zijn ziekte zorgt al voor eenkennigheid, en hij was al wat angstiger. Geef hem dus iets langer de tijd om weer tot zichzelf te komen.

Zeurderig

Ik heb een dochtertje van 20 maanden. Ze was altijd al een pittige tante die weet wat ze wil. Ook is ze erg aanhankelijk, kan moeilijk alleen spelen en vraag veel om aandacht. Ze heeft er sinds kort een broertje bij, en hierdoor is haar gedrag verergert. Ze wil constant opgepakt worden, is de hele dag door erg hangerig en jengelt de ganse dag om een cracker of boterham. We geven haar erg veel aandacht, maar het schijnt niet te helpen. Heeft dit allemaal nog met de baby te maken, of is het verlatingsangst? Hoe pakken we dit het beste aan?


Jullie dreumes weet wat ze wil, maar ze weet nog niet goed wat ze met dat nieuwe broertje aan moet. Tot voor kort was zij de enige prinses in jullie koninkrijk en zonder dat ze erom gevraagd heeft is daar plotseling een prinsje gekomen dat veel aandacht krijgt. Het is heel knap van haar dat ze toch lief tegen hem doet. Er zijn dreumesen en peuters genoeg die de baby het liefst met een schepje op het hoofd slaan! Maar het kost haar zoveel energie om lief te zijn en te accepteren dat hij er ook is, dat ze te weinig energie overhoudt om zich ‘gewoon’ te gedragen. Ze valt daardoor wat terug in haar ontwikkeling. Dit is heel normaal. Volwassenen doen dit ook regelmatig. Als je iets moeilijks meemaakt dan huil je soms vaker, of ga je in de foetushouding op de bank liggen en wil je verwend worden. Je doet dat omdat je energie nodig hebt, en die krijg je wanneer je even helemaal niets meer hoeft te doen. En als iemand je troost en iets liefs voor je doet. Wees dus niet bezorgd om je dreumes. Ze doet het prima. En jullie ook, want jullie laten haar ook baby zijn. Je zegt dat je haar dingen laat doen die je met de baby ook doet, zoals in zijn badje zitten. Dat is wat ze nodig heeft: ook die baby mogen zijn. Je kunt dat zelfs nog meer gaan doen. Stel elke dag een drie kwartier ‘babytijd’ in. Je nodigt haar dan uit: ‘Wil jij nu alsjeblieft mijn kleine baby’tje zijn?’ Geef haar een flesje, doe uitgebreid de luier om, ga met haar kietelen etc. Als ze daar echt veel behoefte aan heeft zul je merken dat ze zich steeds meer laat terugvallen. Ze gaat dan ook als een baby tata zeggen. En ze gaat op haar rug liggen met haar armen en benen zwaaien. Het lijkt griezelig om te zien, maar het is heel gezond. Het kan een tijdje duren, maar op een gegeven moment heeft je dreumes dan zoveel ‘baby-zijn’ ingedronken dat ze haar energie weer terug heeft en het gewone leven weer aankan. Kinderen gooien soms dan letterlijk het flesje weg en zeggen dan ‘ik ben groot’. Ik weet niet of jouw dreumes daar al oud genoeg voor is, maar je zult aan haar gedrag dan zeker merken dat ze zichzelf weer is.