Mist hij mij niet?

Mijn man en ik zijn gescheiden toen onze zoon één jaar oud was. Hij verblijft drie weekenden bij papa en zijn nieuwe vriendin. Hij is nu twee jaar oud, en huilt sinds kort bij mij dat hij zijn papa mist. Maar bij zijn vader doet hij dit niet. Ook zegt hij soms “mama” tegen de vriendin van zijn vader, ook al weet hij dat ik mama ben. Mijn vraag is: waarom huilt hij bij mij altijd, werkt hij mij tegen en vraagt hij om super veel aandacht terwijl het bij papa altijd fantastisch is en mij niet lijkt te missen?

Een scheiding is voor ieder kind moeilijk om mee te maken, of hij nu jong of ouder is. Oudere kinderen hebben meer herinneringen aan hoe het was toen papa en mama nog samen waren en kunnen er veel last van hebben dat de situatie nu anders is. Ze kunnen ook de neiging hebben de ouders weer bij elkaar te willen brengen. Jongere kinderen zoals jouw peuter hebben die herinneringen niet en zijn het dus in feite niet anders gewend. Echter, zij kunnen wel emoties en spanningen aanvoelen, hoe klein ze ook zijn. Het is dus heel goed mogelijk dat jouw zoontje toen hij jonger was ook last heeft gehad van de scheiding. En die situatie kan nog steeds doorspelen. Je peutertje is de meeste tijd bij jou en dat is zijn thuisbasis. Maar hij gaat ook naar zijn vader toe en die is belangrijk voor hem. Hij is ook nog zo jong dat hij nog maar net begint te beseffen wat het betekent als een belangrijk persoon niet in zijn directe omgeving is. Zie het dus niet als iets negatiefs dat hij om papa roept, maar als iets positiefs. Het is goed dat hij zegt dat hij zijn vader mist, want daarmee geeft hij aan dat hij een band met zijn vader heeft. Omdat je peutertje nog zo klein is weet hij ook nog niet wanneer hij wel en niet naar papa gaat. Peuters leven met de dag en kunnen nog niet goed vooruitdenken. Dus als hij bij papa is geweest en het was daar fijn, dan is het voor hem weer lastig om de overgang naar jou te maken. Hij weet dan niet of en wanneer hij papa weer gaat zien. Als hij ouder is zal dat voor hem gemakkelijker worden. Die afwisseling kost hem ook energie. En dat geeft spanning die hij na zo’n weekeind gaat afreageren op jou. Dat een kleintje dat bij zijn moeder doet is op zich een heel normale gang van zaken. Moeders zijn over het algemeen de meest vertrouwde persoon. Zeker als je ex-man nu een nieuwe vriendin heeft zal een klein kind zich daartegen niet zo snel afreageren. Dat hij de nieuwe vriendin ‘mama’ noemt is niet raar. Je kleintje is nog erg jong en bezig met leren praten. Het woord ‘mama’ heeft voor jou misschien een veel emotionelere betekening dan voor hem. Hij koppelt dat woord aan de vrouw die bij zijn vader is. En mocht je ex ook zelf aangeven dat hij een nieuwe ‘mama’  heeft, dan neemt je peutertje dat misschien ook wel over. Dat betekent niet dat hij nu een nieuwe persoon tot zijn echte mama heeft gebombardeerd. Het is alleen een naamgeving, meer niet. Jij blijft zijn echte moeder, en dat laat hij jou juist zien door zich af te reageren. Veel peutermoeders hebben daar trouwens last van. Peutertjes zijn soms heel lief tegen buitenstaanders, of tegen oma’s en opa’s, maar zijn driftig en woedend en afwijzend tegen hun moeder. En dat doen ze zeker als ze moe zijn en even geen energie meer hebben om lief te zijn. Zie het dus als een compliment aan jouw adres, hoe moeilijk dat misschien ook is.

Te verwend?

Ik heb een zoontje van 17 maanden. Het is een heel lief, vrolijk, ondernemend en aanhankelijk kind. Zijn vader en ik zijn een paar maanden geleden uit elkaar gegaan. Ik heb inmiddels een nieuwe vriend die dol op mijn zoontje is. Ik werk part-time en dan is er een oppas thuis. Hij gaat eens per twee weken een weekend naar zijn. Alles gaat dus goed zou je zeggen! Ik maak me alleen zorgen dat hij van iedereen zoveel aandacht krijgt en een beetje teveel verwend wordt. Is dit wel goed? Hij moet toch leren dat zijn wil niet wet is. Hij gaat straks naar een peuterspeelzaal en ik houd mijn hart vast. Ik wil niet de boze boeman zijn. Kan het nadelig zijn voor een kindje van die leeftijd als hij met zoveel verschillende mensen in aanraking komt? Hij is namelijk al heel lang en nog steeds vaak, heel eenkennig. Overdrijf ik?


Je probleem zal door veel ouders herkend worden. Als je een lief hummeltje hebt (en dreumesen kunnen ontzettend schattig zijn) hebben allerlei familieleden en vrienden de neiging jouw kind te overladen met knuffels, lekkers en aandacht. Juist omdat zij niet volledig verantwoordelijk voor hem zijn kunnen ze zich ook veroorloven om lief en aardig te blijven doen en extra veel aandacht te geven. Alleen ouders zitten dag en nacht met een kind en merken dat het nodig is regels en grenzen te stellen. De rol van de boeman zal je dus helaas moeten accepteren. Zie het echter niet zozeer als de rol van een ‘boeman’ maar als de rol van degene die structuur in het leven van een kind brengt. En structuur is heel erg nodig en belangrijk. Structuur geeft veiligheid aan een kind. Hij leert wat niet mag, en daarmee ook meteen wat allemaal wel mag. En dat is een houvast dat ieder kind nodig heeft. Wat dat betreft raad ik je aan voor jezelf in ieder geval een lijstje te maken met de regels en grenzen die jij belangrijk vindt op dit moment. Dat lijstje geef je aan iedereen die regelmatig op jouw kind past. Misschien zullen ze het vervelend vinden en roepen dat verwennen best wel mag. Maar dan raad ik je aan standvastig te blijven. Je kunt als antwoord geven: ‘Verwennen mag best af en toe, maar niet altijd. En ik vind het belangrijk dat mijn zoon structuur krijgt. Deze regels wil ik daarvoor hanteren en ik zou het heel fijn vinden als jij dat ook gaat doen.’ Geven ze dan als weerwoord dat het toch zo’n schattig mannetje is, dan kun je reageren met: ‘Nu is hij nog heel lief, maar als je doorgaat met alles goedvinden wordt hij straks verwend en gaat hij zich naar gedragen. Het is voor hem nodig om te leren wat mag en niet mag’. Mariëlle, jij bent de moeder van dit kind, dus jij mag bepalen wat de regels zijn. Blijf er gewoon op hameren. Dan merken mensen wel dat je het meent.


Wat je vraag over het eenkennige gedrag… tja er zijn hele discussies over hoeveel volwassenen een klein kind om zich heen kan hebben. Over het algemeen mag je er van uit gaan dat een kind in ieder geval meerdere volwassenen als veilig kan herkennen. Dus als je twee ouders hebt, kan daar gerust nog een oppas en een oma bij bijvoorbeeld. Maar veel dreumesen van zijn leeftijd gedragen zich eenkennig. Dat komt doordat de wereld voor hen enerzijds heel spannend en leuk is, maar óók wel een beetje groot. Als het allemaal een beetje teveel wordt klemmen ze zich aan hun veilige haven vast. En dat ben jij en dat blijf je voor hem. Dus wat dat betreft… daar kan je ‘boeman’ rol écht niet tegenop hoor!

Boel bij elkaar krijsen

Ik heb een dochtertje van 23 maanden. Ze is een heel vrolijk kindje. Sinds zes maanden zijn we saampjes omdat haar vader en ik uit elkaar zijn. Ik heb al het nodige met haar meegemaakt: 's nachts veel wakker, boze buien… maar nu gaat het over het algemeen goed. Alleen ’s morgens gilt ze het hele flatgebouw bij elkaar. Echt krijsen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar erg kriebelig van word en mijn ochtend dus niet bepaald gezellig begint. Ik weet niet hoe ik het haar af kan leren. Ze doet het ook als ik ergens ‘nee’ op zeg, maar dan zet ik haar apart tot dat het over is. Als ik haar in haar kamer laat ’s morgens wordt het nog erger. Wat moet ik nou?


Het gedrag van je dochtertje kan met veel verschillende dingen te maken hebben. En wat je kunt doen is daar ook weer afhankelijk van. Is het puur ‘peutergedrag’ dan is het zaak om je dochtertje te leren, dat er een bepaald moment van opstaan is. Je kunt haar dit aanleren met een ochtendritueel wat je elke ochtend op hetzelfde tijdstip herhaalt. Tot die tijd reageer je of het nog midden in de nacht is. Na drie weken heeft ze in de gaten wat er aan de hand is en zal zich bij je aanpak neerleggen. Maar uit wat je schrijft krijg ik de indruk dat er misschien wel meer aan de hand is dan alleen peutergedrag. Je schrijft dat je al nachtenlang met haar hebt rondgetobt, en dat zou kunnen betekenen dat dit nog een soort ‘restverschijnsel’ is van een zware periode. Juist als dit je gaat opbreken kan dit betekenen dat je geen energie meer over hebt, omdat je al zoveel in die nachten hebt moeten steken. Als dat zo is, is het belangrijk praktische hulp en steun in je omgeving te zoeken. Eerst zelf bijtanken, dan kun je er ook veel beter tegenaan met je dochtertje. Het is ook mogelijk dat je dochtertje zo gilt uit reactie op wat jullie samen doormaken. Soms heb je beiden zoveel verdriet dat je dat op elkaar gaat afreageren. Misschien wordt ze zo boos ’s morgens omdat ze je wil laten zien dat ze nog steeds heel kwaad is op wat gebeurd is. Je schrijft er niet over, maar het zou kunnen zijn dat jullie een scheiding of ander verdriet meemaakten waardoor jullie nu nog samen over zijn. Maar ook dit is wat mij betreft giswerk omdat je niet genoeg informatie geeft.


Ik zou je dan ook willen aanraden om hulp en steun te zoeken in je directe omgeving. Dat zou ik zeker doen wanneer je zelf merkt dat het gedrag van je dochtertje je echt parten gaat spelen en je het met een ‘gewone’ peuteraanpak niet meer redt.


Maak je je zorgen over zijn gewicht, ga dan eens met het consultatiebureau praten. Zij kunnen je vertellen wat je zoon in ieder geval binnen moet krijgen om op gewicht te blijven. Veel succes.