Gaat dit vanzelf over?

Onze dochter (1,5 jaar) laat ons nog steeds enkele keren per nacht opstaan. Ik besef dat dit een gewoonte is geworden, want ik kan er haast mijn klok naastleggen. Dan staat ze huilend recht in bed, roepend om ‘mama’. Mijn man of ik geven haar tutje, pakken haar even vast en melden dat we terug gaan slapen. Dan protesteert ze maar als je haar neerlegt en toedekt neemt ze haar knuffel vast en hoor je haar niet meer. Tot 2 à 3 uur later… We wonen in een appartement met dunne muren, dus laten huilen om 3 uur ’s nachts vinden we erg lastig. Dan kost het ons minder moeite om even naar haar toe gaan zonder drama. Ik wil haar ook niet het gevoel geven dat we haar in de steek laten. Maar dan is de vraag: gaan we dit zo nog lang in stand houden of komt er een moment dat ze uit zichzelf wel gaat doorslapen?


Om eerlijk te zijn: reken er niet op dat het vanzelf wel over gaat. Juist omdat het een gewoonte is geworden heeft je dochtertje geen enkele reden om te stoppen met haar gedrag. Ze wordt gewoon na een bepaalde tijd wakker en rekent op je komst en je aandacht. Wil je dit veranderen, dan kan dit zeker. Echter, dat betekent dat je je aandacht zult moeten afbouwen op de een of andere manier. Dat kunt je doen door elke dag wat minder aandacht te geven. En je kunt dat ook doen door van de ene op de andere dag te besluiten dat ze alleen nog een aai over de bol krijgt als ze gaat huilen, en dat je haar niet meer vastpakt, toedekt, een tutje geeft etc. Want dat is allemaal extra aandacht die je dochter wakker kan houden. Dit is niet eenvoudig, want je dochter zal minder aandacht in de nacht niet zomaar accepteren. Ze moet wennen en dat duurt zeker een week of drie. Hoe consequent je ook bent. Je schrijft dat er sprake is van dunne muren in jullie appartement en dat kan betekenen dat te maken hebt met een zogenaamde blokkade. Je hoort haar snel huilen en hebt daar last van. Als dit het enige probleem is, dan kun je het misschien vrij snel oplossen met bijvoorbeeld een paar oordoppen. Je kunt ook de ‘beurt’ verdelen waardoor een van de partners voor je peuter zorgt in de nacht en de andere lekker kan doorslapen.


Het kan echter ook zijn dat je toch meer problemen ervaart met het aanpakken van het gedrag. Maak bijvoorbeeld deze zin af:


'Ik wil haar wel laten huilen in de nacht, maar ik ben bang dat……'


Op de puntjes komt meestal een reden te staan die je weerhoudt om door te zetten. Je schrijft bijvoorbeeld dat je haar niet het gevoel wil geven dat je haar in de steek laat. Zo’n gevoel kan ook een blokkade zijn. Het is dan belangrijk om een aanpak te kiezen waarbij je zeker weet dat je kind zich veilig blijft voelen. En het is belangrijk om te bedenken waarom je bang bent dat je kind zich onveilig gaat voelen. Is daar een reden voor geweest in het verleden? Als je kind bijvoorbeeld in het ziekenhuis heeft gelegen kan je bang zijn dat die ziekenhuiservaring weer naar boven komt als je kind alleen in bed ligt. In dat geval kun je soms beter kiezen voor een stapje voor stapje naar je doel toe werken. Sommige ouders kiezen er dan voor om een van de twee op een matras in de slaapkamer van het kind te leggen tot het kind rustig doorslaapt. De andere ouder heeft dan rust en het kind ook. Daarna kan afgebouwd worden door steeds een stukje verder weg te gaan slapen. Maar dit is uiteraard alleen een voorbeeld.


Ik raad je aan om de slaapbrochure te bestellen bij OPVON. Hiermee kun je achterhalen wat er bij jullie een rol speelt en welke aanpak in jullie situatie het beste gaat werken. De brochure is te bestellen via onze site voor €8,-.

Niet willen slapen

Mijn dochter van 13 maanden maakt een probleem van het naar bed gaan sinds ik met borstvoeding ben gestopt. Ik heb dit 11 maanden gedaan, maar nu geef ik in de woonkamer een fles. Daarna volgt het ritueel: tandjes poetsen, pyjamaatje aan, een liedje luisteren samen en in bed leggen. En dan begint het huilen/ krijsen. In het begin wiegden we haar in slaap, maar nu is ze inmiddels 10 kg en vinden we het praktischer en gezonder voor haar als ze uit zichzelf in slaap kan vallen in haar eigen bedje. We komen na het bedritueel elke 5 minuten even terug om haar even te wiegen. Ze begint tijdens het huilen soms te hoesten en te braken, zo erg raakt ze overstuur. Ook heb ik geprobeerd om naast haar te zitten tot ze in slaap valt, maar ook dan valt ze pas na dik een uur vermoeid in slaap. En ik (en mijn man) moeten soms echt ons geduld bewaren want we raken aardig gefrustreerd ook omdat ze regelmatig haar avondvoeding eruit braakt! We weten het nu niet meer wat te doen.


Ik weet dat je inmiddels ook de slaapbrochure hebt aangevraagd, en het lijkt me goed dat je deze heel goed doorneemt en samen met je partner bespreekt voor je daadwerkelijk iets gaat doen aan het slaapprobleem. Zoals je in de brochure kunt lezen zijn er altijd redenen voor het slaapprobleem, maar de oorzaak van het probleem verhelpen heeft alleen direct effect wanneer je slaapprobleem nog maar kort duurt. Is je kind bijvoorbeeld ziek geweest en slaapt hij daarna slecht, dan heeft de ziekte nog met het slaapprobleem te maken. De kans is groot dat je je kind dan bij je in bed hebt genomen, of iets meer aandacht hebt gegeven dan anders. Je kind moet dan weer wennen aan het gewone ritme en dat kan na een week of twee weken soms al verholpen zijn. Echter, speelt je slaapprobleem al veel langer dan is er een andere factor bijgekomen: de gewenning. En dat is in jouw situatie het geval. Je schrijft dat je kind eigenlijk altijd al een probleem heeft gegeven bij het naar bed brengen. Eerst viel ze aan de borst in slaap, later probeerde je haar in slaap te wiegen. En nu moet je haar op allerlei manieren troosten wil ze gaan slapen. Je baby is hierdoor gewend geraakt aan jouw aandacht. Je bent in feite een onderdeel geworden van haar slaapritueel. Ze wil alleen slapen onder de voorwaarde dat jij haar vast hebt. En dat maakt het voor jou zo moeilijk. Het is aan jullie om jezelf ‘los te weken’ van haar slaapritueel. Om haar te laten ervaren dat ze jullie helemaal niet nodig heeft om in slaap te vallen. Dat kun je doen door stapje voor stapje steeds wat minder aanwezig te zijn. Als eerste is het dus nodig om te weten wát je op dit moment precies voor haar doet. Breng alles in kaart: wat je zegt, wat je doet… de kleinste handeling is al belangrijk om je te beseffen. Want met alles wat je doet geeft je je baby aandacht. En kinderen willen aandacht boven alles hebben. Slapen is voor een kind écht veel minder belangrijk dan aandacht van papa en mama krijgen. Dus wil je dat ze gaat slapen, dan moet jouw aandacht verdwijnen. Als je precies weet wat je allemaal doet, kun je dan elke dag iets minder gaan doen. Bijvoorbeeld je gaat minder zeggen, je houdt haar minder stevig vast, je gaat een stapje verder weg staan… maak hier een duidelijk schema voor, zodat je weet wat je moet doen. Want als je geen plan hebt… is het te moeilijk om niet tóch nog een extra knuffel te geven. En voor je het weet zit je dan weer volledig verstrengeld in haar slaapritueel.


Merk je dat het heel moeilijk voor je is om dit stappenschema te volgen? Dan is er een ander probleem dat meespeelt. Ik noem dat ‘blokkades’. Een blokkade is iets wat je tegenhoudt om je plan door te zetten. Dat kunnen open blokkades zijn, die je kent en herkent. Bijvoorbeeld: als je hoogzwanger bent is het niet het juiste moment om een slaapprobleem aan te pakken. Want dat vergt veel tijd en energie van je. En je hebt dan al je energie en tijd voor jezelf en de nieuwe baby nodig. Maar een blokkade kan ook verborgen zijn. Hij speelt dan voortdurend een rol, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Zo’n blokkade zoeken is dus lastiger. Het kan helpen om jezelf vragen te stellen als: Als ik mijn baby niet de aandacht geef die ik nu geef ben ik bang dat…. In de brochure staat precies hoe je met die blokkades aan de gang kunt gaan.

Non-stop huilen

Mijn dochter van 14 maanden is nog nooit een week achter elkaar normaal gaan slapen. Ze huilt zich helemaal overstuur. We hebben vanalles geprobeerd: laten huilen, om de paar minuten kijken, erbij blijven etc. Het gaat dan even goed, maar ze begint gewoon weer opnieuw. Wat kan het zijn denk ik dan? Tandjes, verkouden, bang in het donker? Maar nu zijn we weken verder en er is geen verbetering te zien. Als ik haar laat huilen raakt ze zo overstuur dat ze haast niet te troosten is en vreemde bewegingen maakt met haar hoofd. Nu heb ik een zeer moeilijke bevalling gehad en is mijn dochter via de vacuüm geboren (na 4 keer mislukken) en bleek toen met haar schouders hangen, dus er is veel aan haar getrokken. Ik begin nu zelfs te denken dat het daar iets mee te maken kan hebben. Ik word een beetje wanhopig. Wat kan ik doen?


Ik vind het niet zo’n vreemde gedachte van je. Als ouders bij mij komen voor opvoedingssteun omdat er grote problemen zijn met het gedrag van hun kind vraag ik vaak naar de periode rond de geboorte. Een zeer zware bevalling kan traumatisch zijn, niet alleen voor de moeder, ook voor het kind. Je schrijft dat er flink aan haar is getrokken, dat het na een aantal mislukkingen tot een vacuümbevalling is gekomen… dat is niet niks. Je dochter moet daar iets van mee gekregen hebben, dat kan niet anders. Soms huilen kinderen na de bevalling heel erg veel om als het ware hun boosheid te uiten over wat hen is overkomen. Ze snappen natuurlijk helemaal niet wat er is gebeurd. Dat huilen kan voor jou als moeder weer heel zwaar zijn. Je hebt ook een rottijd achter de rug, en wilt juist graag gaan genieten. En dat kan helemaal niet met zo’n krijsende baby. Als je dan kijkt dat jullie al veertien maanden lang slecht kunnen slapen, omdat je baby nooit doorslaapt en steeds maar huilt… dan kan ik me voorstellen dat jullie allemaal aan het eind van je Latijn bent. In zo’n situatie wordt het steeds moeilijker om je baby tot rust te krijgen. Daarom wil ik je aanraden om hulp te zoeken van iemand die je daarbij kan helpen. Neem bijvoorbeeld contact op met je huisarts, voor een verwijzing naar een pedagoog of videohometraining in je omgeving.


Het kan je ook helpen de brochure 'Slaapproblemen de baas’ te bestellen.