Krijsen en bonken

Mijn zoon van 15 maanden heeft vanaf zijn 6e maand periodes dat hij slecht slaapt. Hij wil 's middags en 's avonds niet naar bed. Als hij eenmaal slaapt is het goed, maar .. het in slaap vallen is een probleem. Hij krijst en bonkt soms zo hard dat hij blauwe plekken krijgt op z'n hoofd, wat me erg beangstigd. Nu lees ik dat ik hem moet laten bonken of een campingbedje neerzetten. Ik denk dat ik voor het laatste zal kiezen, maar ik vraag me af of een kind dat in de middag niet wil slapen wel echt moet slapen? Kan hij dit niet beter overslaan? In de hoop dat hij in de avond zo moe is dat hij slaapt en vooral snel in slaap valt zonder dat hij de frustratie voelt van het alleen zijn en het moeten slapen. Dit scheelt een berg energie op de dag voor beiden. Onze zoon slaapt (ivm ruimtegebrek) op onze kamer. Over een maand krijgen we er een kleintje bij. Ik zie wel op tegen het slapen in combinatie met de baby die komt. We zijn nu al aan het puzzelen hoe dat moet. Vermoeidheid slaat langzaam toe en we hopen dat dit probleem een oplossing kan krijgen. Ik was al bij een homeopaat maar dat heeft niet echt geholpen. Mijn enige oplossing op dit moment is om hem in de middag wakker te laten blijven. Kan dat kwaad?


Om met het laatste te starten: nee natuurlijk kan het geen kwaad om te proberen hem in de middag wakker te laten blijven. Bij oudere kinderen is dat vaak een methode om te kijken of ze het slaapje over kunnen gaan slaan. Je ziet bijvoorbeeld dan oudere peuters de ene dag wel ’s middags slapen en de volgende dag niet. Je kunt dat natuurlijk ook bij je dreumes proberen. Maar ik wil je wel waarschuwen dat je kindje nog erg jong is. De meeste dreumesen hebben de slaap ’s middags nog nodig omdat ze het niet de hele dag ‘redden’. Wat er dan gebeurt als je het middagslaapje gaat overslaan is dat je een kind hebt dat rond een uur of vier, vijf héél chagrijnig wordt omdat hij eigenlijk te moe wordt. Maar daarna trekt zo’n kind weer bij, en tegen zeven uur is hij weer helemaal wakker. En dat betekent vaak dat een kind dat ’s middags slaap nodig heeft maar niet slaapt in de avond ook nog steeds problemen met slapen kan hebben. Maar je kunt natuurlijk best uitproberen of dat voor jouw kindje geldt of niet. Ieder kind is uniek en heeft een eigen slaapbehoefte. Het komt ook geregeld voor dat kinderen bijvoorbeeld sowieso weinig slaap nodig hebben. Deze kinderen worden voor het gemak ‘wakkere kinderen’ genoemd. Ze vechten voortdurend tegen de slaap, willen het liefst bij jou zijn overdag en alles meemaken. Is jouw zoontje ook zo ‘wakker’ dan kan hij het misschien inderdaad wel zonder middagslaapje stellen. Maar nogmaals, dat zul je zelf moeten ondervinden.


Wat het bonken betreft denk ik dat het goed is om even met de huisarts te overleggen wat je het beste kunt doen. Als je het gevoel hebt dat je kind pijn in zijn hoofd en nekje heeft, is het altijd handig de huisarts even te laten checken of alles goed is. Dat zal waarschijnlijk wel, maar het is prettiger om daar zeker van te zijn. Het campingbedje is bij het bonken inderdaad vaak de slimste optie vanwege de zachte zijkanten.


Wat me opvalt is dat je schrijft dat er een baby bij komt, en dat je bezorgd bent om het slapen van je twee kinderen straks. Ik kan me voorstellen dat het met het ruimteprobleem best lastig is op te lossen. En het is heel begrijpelijk dat je hoopte dat een homeopaat uitkomst kon bieden. Maar wat het lastige is bij energieke kleine kinderen, is dat ze heel goed aanvoelen dat jij graag wilt dat ze gaan slapen. Zeker als je hoogzwanger bent en vermoeid, en als je hoopt dat je kind gaat slapen… juist dan blijven kleine kinderen wakker. Puur omdat ze aanvoelen dat er bij jou op dat moment wat onzekerheid en misschien wel irritatie is. Want als je onzeker bent, vermoeid of geïrriteerd dan geef je altijd meer aandacht dan wanneer je kordaat reageert. Ik zou je willen aanraden om wat dat betreft goed te overleggen met je partner hoe jullie het slapen van je kind gaan aanpakken en daar dan ook heel consequent in te zijn.


Vraag de slaap brochure ‘Slaapproblemen de baas’ aan. Dat kan je echt op weg helpen en vooral je helpen een besluit te nemen over de aanpak van je zoon.

Niet in eigen bed willen slapen

Ik heb een zoontje van 22 maanden. Vanaf zijn geboorte heeft hij goed geslapen. Hij sliep soms wel tot 09.30 uur. De laatste weken is hier echter verandering in gekomen. Hij gaat om 19.30 uur naar bed en dan begint de ellende. Hij huilt soms net zolang tot hij helemaal over de rooie gaat. Ik heb van alles geprobeerd. Laten huilen, het gevolg is dan dat hij na 45 minuten wel ophoudt, maar dan weer gaat huilen. Boos worden helpt ook niet. Zodra ik bij hem ga zitten dan gaat hij direct slapen, maar als ik de kamer uitsluipt wordt hij meteen wakker. Als ik hem laat huilen zit ik na 20 minuten mezelf op te vreten. Het gevolg is dat hij uiteindelijk bij ons (prinsheerlijk) in bed slaapt, zodat ik ook een beetje aan mijn nachtrust toekom. Ikzelf wordt steeds chagrijniger en kan steeds minder van hem verdragen. Wat moet ik doen?


Vraag de slaapbrochure aan via deze website. Dat is mijn beste advies. Je hebt echt een typisch ‘slaapprobleem’ met je kind. Hij sliep tot nu toe prima, maar ineens krijgt hij het in zijn hoofd dat hij je aandacht wil ’s avonds. Hij is ook al 22 maanden en begint al peuter te worden. Een peuter wil graag zijn eigen zin doordrijven, en heeft het er voorover om zichzelf helemaal over de rooie te werken als hij daarmee je aandacht krijgt. Je hebt van alles geprobeerd, maar niets hielp schrijf je. Dat komt waarschijnlijk doordat je in ieder geval rekening moet houden met het leerproces van een klein kind dat zeker drie weken duurt. Dus als je iets nieuws invoert, dan moet je het consequent drie weken volhouden voor je effect kunt verwachten. In die drie weken wordt het gedrag meestal eerst nog veel erger dan het al was. Je kind is je dan aan het testen. En dan geef je het als ouders op een gegeven moment wel op. Dat is jammer. Als je weet dat je juist moet doorzetten en je grenzen kordaat blijft hanteren, leert een kind daar veel van, en legt zich na drie weken bij de situatie neer. Hij is namelijk in opstand zolang hij daar aandacht mee krijgt. En bij jullie krijgt hij dat inderdaad. Uiteindelijk komt hij zelfs in het grote bed te liggen. En daar hebben veel peuters een halve nacht huilen best voor over. Wat dat betreft zou ik je aanraden om na te gaan of het zin heeft om een kind uiteindelijk na veel proberen toch in het grote bed te leggen. Jij bent dan veel energie kwijt, en je kind leert er alleen maar van dat hij na een paar uur brullen in het grote bed mag. Hij zal daar de volgende ochtend zeker weer voor gaan huilen. Soms is het dan handiger om eerst een stapje terug te doen, zodat je zelf ook weer kunt bijtanken. Laat je kind gedurende een dag of acht de hele nacht in het grote bed liggen. Jij hoeft dan niet de eerste tijd te proberen hem in zijn eigen bedje te houden, je hebt zelf ook slaap, en je kind voelt zich prettig. Als hij na een paar dagen wat rustiger wordt ’s nachts kun je dan op een gegeven moment de overstap naar het eigen bedje weer maken. Bijvoorbeeld met als tussenstap dat je zelf op een matras de hele nacht naast hem gaat liggen. Over deze aanpak lees je ook alles in de slaapbrochure.


Overigens: je schrijft dat het niet helpt om naast zijn bed te zitten, want als je naar buiten sluipt wordt hij weer wakker. Dat klopt inderdaad. Je geeft namelijk als je naast een bedje zit een kind eigenlijk een omgekeerde boodschap. Je wilt je kind veiligheid geven zodat hij kan gaan slapen. Maar je kind heeft al snel door dat hij juist niet moet gaan slapen. Want als hij in slaap valt ga jij weer weg, en dát wil hij juist niet. Dus blijft een kind halfwakker met zijn oren gespitst. Zodra hij merkt dat je wegsluipt zit hij weer rechtop. In plaats van bij een kind blijven tot hij in slaap valt is het handiger een duidelijke keus te maken: óf duidelijk afscheid nemen en steeds even terugkomen voor een aai over de bol, óf de hele nacht bij je kind blijven, bijvoorbeeld op een bed naast hem. In beide gevallen weet je kind waar hij aan toe is én blijft zich veilig voelen.

Krijsend naar bed

Mijn dochter van 16 maanden begint sinds een paar dagen enorm te krijsen als ze naar bed moet. Ze geeft dan ook niet op. We komen om de 5 minuten bij haar kijken en zeggen dan kort en duidelijk dat ze lekker moet gaan slapen en dat we zo weer komen kijken. Ik dacht dat het door kiezen kwam maar inmiddels denk ik meer aan verlatingsangst. Overdag hangt ze ook veel meer aan ons dan normaal. Hoe moeten we hiermee omgaan?


Vooral gewoon doorgaan met waar jullie mee bezig zijn. Het zou inderdaad best verlatingsangst kunnen zijn want kinderen van haar leeftijd krijgen daar soms al een beetje mee te maken. De wereld is zo groot en spannend aan de ene kant, maar af en toe voelt een dreumes zich dan plotseling heel klein en verloren. En dan wil hij het liefst papa of mama zien. Jullie gaan daar heel goed mee om. Je gaat telkens even bij haar kijken en je zegt dat ze dan moet gaan slapen en dat je weer komt kijken. Daarmee geef je voldoende veiligheid, en tegelijkertijd geef je ook de boodschap dat ze in haar bedje moet blijven. Het lijkt nu misschien of het niet goed loopt, omdat ze zo’n kabaal maakt. Maar dat is alleen maar ‘testgedrag’ van haar. Ze is gewoon blij als ze je ziet en wil dan uit bed en mee naar beneden. Jij bent haar aan het leren dat je wel komt, maar dat ze niet mee naar de huiskamer mag. En dat muntje is bij je dochtertje nog niet gevallen. Dat kan ook nog wel even duren. Kinderen leren door ervaring. Elke keer dat je komt herkent ze de situatie weer even, maar steeds moet ze ook nog even testen of je meent wat je zegt. En dat betekent dus dat ze telkens flink protesteert. Misschien wordt haar boosheid zelfs erger en erger. Puur om te testen. Blijf dus standvastig doorgaan, ga je aanpak niet uitbreiden, want als je meer gaat doen, dan gaat ze ook meer verwachten. En ze moet juist nog leren dat je altijd hetzelfde reageert. Je doorkruist je eigen aanpak dan. Blijf dus doorgaan met je standaard aanpak. Ze zal er drie weken lang heftig op kunnen reageren. Maar dan is haar eindelijk duidelijk geworden dat je meent wat je doet en zegt. En dan is het goed voor haar. De grens is duidelijk, ze weet waar ze aan toe is. Dat je weggaat… maar altijd weer terugkomt. En daarmee is haar verlatingsangst ook meteen een stuk minder geworden. En dan zal ze gaan slapen!