Opeens niet willen slapen

Ons zoontje ( 22 mnd) sliep perfect tot zijn kleine broertje vier weken geleden na een ongeluk twee dagen in het ziekenhuis moest blijven. Sinds die nacht slaapt onze oudste overdag en ‘s nachts slecht. Hij brult alles bij elkaar. Hij is wel moe en valt tijdens het eten soms in slaap. hetzelfde probleem stelt zich op de crèche. Voordien ging hij graag slapen. Hij heeft een zeer strak ritme en er is een vast slaapritueel, hier is niets in veranderd. We willen absoluut dat hij in zijn eigen bed slaapt, maar weigert dit. Als het te erg wordt troosten we hem kort, we halen hem er niet uit. We merken wel dat hij nadien nog erger gaat brullen. We laten hem dus sinds enkele dagen brullen, maar het kan 2 uur duren voor dit stopt. Het is zeer moeilijk dit aan te horen. Maar als we gaan kijken, duurt het brullen nog langer. Als we in de buurt zijn is hij gerust genoeg en slaapt hij vanzelf. Hij wordt ook verschillende keren per nacht wakker en dan beginnen we terug van voor af aan. We zijn ten einde raad. De jongste wordt ook nog zeer veel wakker en we slapen dus al 7 maanden niet meer dan 2 uur na elkaar.


Het komt veel voor dat kinderen van slag raken wanneer er in huis veranderingen zijn. Het is heel goed mogelijk dat je zoontje ook de spanningen heeft aangevoeld rond de val van zijn kleine broertje. Je schrijft dat hij een strak ritme gewend is, en wanneer dit door zo’n ziekenhuisopname doorbroken wordt raakt een klein kind van slag. Je zoontje zit midden in de peutertijd en dat is een periode waarin een kind in het centrum van de wereld denkt te staan. Hij gaat er vanuit dat alles om hem moet draaien en dat alles gaat zoals hij wil en verwacht. En wanneer dit verstoord wordt gaat een peuter heftig reageren. Je schrijft dat je hem in zijn bedje laat en hem wel troost maar dat hij dan erger gaat huilen. Dat is een logische reactie. Je hoeft je daarover niet bezorgd te maken. Hou er rekening mee dat je zoontje aan het testen is of hij kan bepalen wat er ’s nachts gebeurt en of hij jullie naar zich toe kan trekken. Een peuter kan dit heel lang volhouden. Wat ik jullie aanraad is om samen te bepalen hoe je gaat reageren als je zoontje hard en lang huilt. Probeer niet per se om hem steeds te troosten. Want daarmee is je doel dat je kind stil wordt. Het is niet duidelijk of je zoontje huilt omdat hij verdrietig en onzeker is, of dat hij huilt omdat hij graag uit bed wil. In beide gevallen is je peuter gebaat bij duidelijke handelingen van de ouders. Maak een vast ritueel, maak een vaste afspraak over hoe jullie reageren als hij huilt ’s nachts. En hou je daaraan, allebei. Een peuter moet leren door te ervaren. En dat moet vaak heel vaak gebeuren. Om die reden adviseer ik altijd strak drie weken hetzelfde te reageren. In die periode kan een kind heel veel huilen en ook langdurig boos zijn. Daar moet je als ouders tegen bestand zijn. Ga ervan uit dat het goed is wat je doet en dat je kind je aan het testen is. Hij moet leren door te testen of een regel standvastig is. Zo test hij ook materiaal waar hij mee aan het spelen is en zo test hij ook andere huisregels. Hij voelt alleen dat hij ’s nachts meer effect heeft met zijn gedrag. En dat is ook logisch omdat je als ouders veel vermoeider bent in de nacht en daardoor waarschijnlijk iets minder standvastig met betrekking tot je handelen. Zodra je een keer van je standaard aanpak afwijkt heeft je peuter geleerd dat hij gewoon nog iets harder moet huilen om meer aandacht te krijgen. Hou je reactie dus kort en krachtig. Geen licht aan, niet uitgebreid troosten, niet uit bed halen, en ook niet boos of geïrriteerd of juist bezorgd reageren. Een rustige reactie die altijd gelijk is werkt het beste. Zeg kort dat hij moet gaan slapen, geef een aai over de bol en ga weer weg. Maar kom even later weer terug. De kracht zit hem in het ‘kiekeboe-effect’. Je gaat steeds weg, maar komt ook altijd weerom. En dat geeft je kind de boodschap dat mama en papa er voor hem zijn als hij ze nodig heeft, maar dat er niets bijzonders gebeurt.
Dit kost energie. En ik vraag me wel af hoe het bij jullie met die energievoorraad staat, omdat je schrijft dat jullie al zo lang tobben. Om die reden wil ik jullie adviseren om eerst te zorgen dat je bijgeslapen bent voor je aan een aanpak voor het slapen begint. Daar zijn verschillende opties voor. Of je laat je zoontje eerst een paar nachten elders logeren, en slaapt zelf intussen bij. Of je verdeelt de nachten en zorgt dat één van de twee ouders ‘dienst’ heeft en de andere met oordoppen in kan doorslapen. Jezelf uit logeren sturen werkt ook goed. Het klinkt misschien overdreven, maar het is echt nodig om uitgerust aan zo’n aanpak te beginnen. Want zoals ik al zei ben je zeker drie weken zeer intensief bezig. Je kind heeft namelijk geen medelijden met zijn ouders. Hij ziet niet hoe moe jullie zijn. Hij wil vooral jullie aandacht. En daar moet je tegen bestand zij wil je de aanpak goed doorzetten.


Voor meer steun en advies raad ik jullie aan de brochure 'Slaapproblemen de baas’ te bestellen. Veel succes!

Slapen met reflux

We hebben een dochtertje van 14 maanden met (nu gelukkig nog maar) lichte refluxklachten. Hierdoor konden we haar nooit te lang laten huilen, omdat ze zich anders ernstig verslikte in maagzuur. Nu heeft ze dat nog maar af en toe of als ze overstuur raakt. Nu heeft ze ook slaapproblemen. Inslapen en doorslapen is een probleem. Hoe kunnen we dit het beste aanpakken zonder dat ze te vaak overstuur raakt? Ook weet ik niet altijd wat het probleem is als ze wakker blijft. Soms lijkt ze eng gedroomd te hebben, een andere keer heeft ze erg last van haar tanden. Moeten we daar ook rekening mee houden in de aanpak van haar slaapprobleem?


Er kunnen allerlei oorzaken zijn waardoor kleine kinderen niet willen slapen. Soms is een kind niet lekker, heeft hij overdag veel drukte meegemaakt, of is hij in een ontwikkelingsfase die van invloed is op het slaapgedrag. Het kan ook zijn dat een kind ergens van geschrokken is of zich een beetje alleen voelt. Wat de oorzaak van het slaapgedrag ook is, als ouders ben je er bijna altijd naar aan het gissen. Het lastige daarbij is dat je vaak met meer dan alleen de oorzaak van het slaapprobleem te maken hebt. Want terwijl jij aan het proberen bent je kind van zijn probleem af te helpen geef je hem wel aandacht terwijl hij wakker is. En binnen een paar dagen is een kind al gewend aan die aandacht. Hij past dan zijn slaapritme aan. Het gevolg is dat je een kind hebt dat meerdere keren per nacht wakker kan worden, of dat heel laat gaat inslapen, of alleen onder bepaalde voorwaarden wil inslapen. Terwijl jij nog aan het zoeken bent naar de oorzaak heb je met een aangeleerd patroon te maken gekregen. En dat moet je kind dan ook weer afleren. Dat kun je doen door een vaste aanpak in te voeren die vanaf de eerste dag hetzelfde blijft. Een vast ritueel bij het naar bed brengen, altijd dezelfde reactie als je kind ’s nachts roept. Op die manier leert je kind hoe je reageert, én dat je altijd hetzelfde doet. Dat is veilig, maar ook wel een beetje saai. Je kunt een slaapprobleem ook aanpakken door elke dag een stapje terug te doen. Steeds geef je wat minder aandacht, net zolang tot je niets meer hoeft te doen.


Geen enkel kind zal van meet af aan meteen meewerken. Kinderen zeggen niet tegen zichzelf: ‘Goh wat ziet mama er moe uit vandaag, laat ik eens rustig gaan slapen’. Kinderen worden boos wanneer je iets minder aandacht geeft dan ze verwachten. Daarom kun je meestal veel tegenstand verwachten wanneer je een slaapaanpak gaat invoeren. Sommige kinderen beginnen te huilen, anderen worden erg boos, willen uit bed klimmen of laten op een andere manier weten dat ze het er absoluut niet mee eens zijn.


In jullie geval maken de refluxklachten van je dochtertje het voor jullie gecompliceerder. Je wilt haar graag laten slapen, maar doordat ze zich niet teveel overstuur mag maken ontstaat er een probleem. Kinderen winden zich namelijk vaak enorm op wanneer ze met grenzen te maken krijgen. Zeker wanneer ze de babytijd ontgroeid zijn begint die eigenzinnigheid van kinderen een steeds grotere rol te spelen. Wat ouders hen dan duidelijk moeten gaan maken is dat een grens een grens is en een regel een regel. Kinderen mogen daar heel boos om worden, maar dat betekent niet meteen dat de regel dus omver gaat. Want als dat gebeurt hebben kinderen al snel het gevoel dat zij de baas zijn over iedereen. En dat kan natuurlijk niet. Ze zijn daar nog veel te klein voor.


Wat betekent dit voor het slaapprobleem van jullie dochtertje? Als ze in de gaten krijgt dat jullie haar zo rustig mogelijk willen houden om refluxklachten te voorkomen, dan bestaat de kans dat ze zich juist gaat opwinden. Kinderen vertonen heel vaak juist dat gedrag waar je als ouder bang voor bent. Want kinderen voelen dan dat daar extra aandacht zit. Het is dus zaak een methode te kiezen die voor jezelf vol te houden is. Hoe je dat het beste kunt doen staat beschreven in de brochure 'Slaapproblemen de baas’ die je via deze site kunt bestellen. Mocht je daar meer vragen over hebben dan kun je ook een consult aanvragen bij de pedagoog.

Bonken na operatie

We hebben een zoontje van 18 maanden en sinds hij is geopereerd toen hij 12 maanden was gaat hij enorm hard bonken wanneer hij moet slapen. Ook bij het wakker worden doet hij het. We weten dat het vrij normaal gedrag is maar zijn toch een beetje angstig dat het te maken heeft met zijn ervaringen in het ziekenhuis. Wat kunnen wij doen?


De kans is inderdaad aanwezig dat er een link is met zijn ervaringen in het ziekenhuis. Voor veel kinderen is zo’n opname traumatisch, ook al wordt de opname zo goed mogelijk begeleid en blijf je als ouders bij je kind slapen. Er gebeuren toch nare pijnlijke dingen met het kinderlijfje, en wanneer je kind geopereerd is komt daar ook nog de narcose bij. De reactie daarop blijft eerlijk gezegd zelden uit. Sommige kinderen krijgen slaapproblemen wanneer ze uit het ziekenhuis komen, anderen worden ontzettend lastig of agressief en weer anderen trekken zich helemaal terug of zijn panisch van iedere persoon in een witte jas. Het bonken van jullie zoontje kan dan ook zeker zijn manier zijn om zich af te reageren. Zo’n reactie op een opname kan bij een peuter soms lang duren. Jullie veilige aanwezigheid kan hem helpen om zijn frustraties daarover te uiten. En heel langzaamaan te geloven dat het akelige van de operatie niet ‘zomaar’ meer terug kan komen. Wil je meer weten over hoe je je kind kunt opvangen, dan kun je eventueel contact opnemen met de Stichting Kind en Ziekenhuis. Kijk op www.kindenziekenhuis.nl


Bonken heeft overigens als bijkomend effect dat het kinderen vaak tot rust brengt. Het bonken werkt wat hypnotisch. Overigens doen veel peuters het, en vaak merk je dat wanneer een kind er eenmaal aan begonnen is, hij het moeilijk weer terug kan draaien. Vooral wanneer een kind ontdekt dat zijn ouders aandacht besteden aan het gedrag gaat hij vaak extra hard bonken. Wat je kunt doen is in ieder geval geen angst over het bonken te laten blijken. Roep niet geschrokken: ‘Pas op niet doen’. Want dan gaat je kind ontdekken dat bonken iets speciaals is. Negeer het bonken liever hoe moeilijk dat ook is. Merk je dat je dit niet goed kunt, bijvoorbeeld omdat je je zorgen maakt over de pijn die hij zich doet, zet je kind dan in een campingbedje. Dat heeft zachte kanten, wat voorkomt dat het bonken nadelig effect heeft.