Niets eten

Onze dochter is twee jaar. Ze is een levendig meisje en ze loopt, praat en slaap goed. Helaas eet ze veel te weinig van haar warme maaltijd op. Zij is vanwege een groeiachterstand tijdens zwangerschap te vroeg geboren. Als baby at ze prima, maar nu eet ze weinig of zelfs niets. Ze wil alleen fruit, crackers, yoghurt, chips en vlees. Ze drinkt wel goed, maar ze eet gerust de hele dag alleen maar fruit of drinkt enkel melk. Het consultatiebureau wist er geen raad mee. Ik dacht eerst dat het misschien pijnlijk tandvlees was, of groeiende tandjes. Maar ik weet het gewoon niet zo goed.


Je schrijft dat je dochter als baby heel goed at, maar nu als peuter weinig tot niks eet. Ik kan me voorstellen dat je je daar bezorgd over maakt. Echter, het is normaal dat peuters (soms lange) periodes hebben waarin ze slecht eten. Enerzijds hoort dat bij de leeftijdsfase omdat ze beduidend minder voedsel nodig hebben dan baby’s. Dus ze zijn sneller ‘vol’ dan je zou verwachten. Een peuter weet niet, beseft niet, dat het handiger is om gedurende de dag wisselende voeding te nemen. Die heeft geen plaatje in zijn hoofd met ‘zoveel hapjes groentje, zoveel hapjes fruit, een boterham, een glas melk etc.’ Het kan dus zijn dat een peuter iets wat hij lekker vindt heel uitgebreid opeet, waardoor er voor iets anders weer wat minder plek is. Dat is een leerproces en daarmee onderdeel van de normale ontwikkeling. Ik lees dat je dochter wel tussendoortjes eet en een aantal dingen wel lust. Het zou goed kunnen dat ze met al die kleine hapjes toch al behoorlijk veel binnen krijgt, waardoor ze met haar kleine maagje ook sneller een vol gevoel heeft dan wanneer ze die tussendoortjes niet had. Ook drinken kan een peutermaag snel vullen. Als die tussendoortjes gezond zijn, zoals fruit of een stukje wortel is dat helemaal niet erg. Dan krijgt je dochtertje daarmee ook al aardig wat gezonde voeding binnen. Chips zijn wat dat betreft iets minder handig, omdat daarin nauwelijks voedingsstoffen zitten, terwijl je dochter zich wel vol gaat voelen.


Het slecht eten hoort ook bij de leeftijdsfase omdat peuters graag hun eigen ‘zin’ doen. En dat betekent dat je peuter de ene dag meer trek kan hebben in melk en de volgende dag in fruit. En al bid je en smeek je… je peuter gaan dan echt de eigen wil uitproberen en spuugt het eten weer lekker uit of houdt zijn mond stijf dicht. Als je op zo’n moment blijft aandringen, andere dingen gaat geven, of met allerlei spelletjes of boze opmerkingen probeert je dochter aan het eten te krijgen, ontdekt een peuter al snel dat hij een ‘zwakke plek’ bij jou te pakken heeft. En op je zwakke plek zit altijd aandacht. Dus gaat een peuter juist niet eten, juist het eten uitspugen, om te kijken wat jij als ouder dan allemaal gaat doen. Ga deze strijd dus uit de weg. Bied je peutertje het eten gewoon aan, wil ze het niet, dan niet. Dan haal je het bordje weer weg.


Wat me opvalt is dat je aangeeft dat je dochter goed praat, goed slaapt en een levendig meisje is. Dat zijn belangrijke signalen waaruit je kunt halen dat het wel goed met haar gaat, ook al is haar eetpatroon anders dan je zou wensen. Je geeft aan dat je denkt aan problemen met het tandvlees. Het komt uiteraard voor dat kinderen even een paar dagen slechter eten als een tand of kies doorkomt, maar meestal is dat een tijdelijke zaak. Denk je dat je dochtertje blijvend pijnlijk tandvlees heeft, dan zou ik even met haar naar de tandarts gaan. Die kan even checken of er inderdaad iets aan de hand is. Mocht je je zorgen maken over haar verdere lichamelijke ontwikkeling, dan raad ik je aan even met haar naar de huisarts te gaan. Die kan bijvoorbeeld even checken of alles in orde is en ze ondanks haar weinige eten geen tekorten heeft.

Strijd om eten

Mijn dochter van 2,5 jaar vertikt het om met de pot mee te eten. Ze wil alleen maar potjes. We bieden haar wel ander eten aan maar ze wilt het niet eens proeven. Het consultatiebureau adviseerde me om echt helemaal te stoppen met de potjes, maar ik kan je nu al vertellen dat mijn dochter dan helemaal niet meer warm eet; de potjes gaan namelijk ook met moeite erin. Ik heb geen zin om de strijd (weer) aan te gaan met eten en heb zelf zoiets van: we geven haar potjes en het komt vanzelf wel. Hoe kan ik mijn dochter, zonder veel strijd toch "normaal" leren eten?


Tja, dat wordt moeilijk als je op dezelfde manier blijft denken. Als ik je mag citeren: ‘Ik kan je nu al vertellen dat mijn dochter dan helemaal niet meer warm eet’. Dit kun je zien als een zogenaamde ‘selffulfilling prophecy’. Een voorspelling waar je zelf naartoe gaat werken. Als je namelijk denkt dat iets zal gaan gebeuren, dan gebeurt het ook heel vaak. Gewoon omdat je voor andere opties niet meer open staat. Dus als je denkt dat je dochter het gewone eten niet zal lusten, doe je dan wel alle moeite om haar eraan te laten wennen? En wat straalt je lichaamshouding dan uit? Ben je wel kordaat bezig met nieuw eten aanwennen, of denk je bij voorbaat al: ‘Ik hoef niet veel moeite te doen, want het lukt toch niet?’


Een tweede citaat: ‘Ik heb geen zin om de strijd (weer) aan te gaan met eten en heb zelf zoiets van: we geven haar potjes en het komt vanzelf wel’. Je zegt hiermee zelf al dat je niet voldoende motivatie hebt om je dochter het eten van potjes af te leren. En dat maakt het eigenlijk onmogelijk haar een nieuwe manier van eten aan te laten wennen. De reden: een klein kind heeft langdurig de tijd nodig om aan nieuwe regels en grenzen te wennen. Een klein kind moet je drie weken lang elke dag op dezelfde manier benaderen. En drie weken lang kan zij dus strijd gaan leveren. Pas na drie weken heeft een klein kind in de gaten dat het voortaan op een bepaalde manier gaat. En dan zal hij ook al zijn tegenstand opgeven. Want hij weet hoe de nieuwe regels zijn. Wil jij je dochter dus aan ander eten laten wennen, dan moet je kordaat zijn, en uithoudingsvermogen hebben. Dan moet je volledig overtuigd zijn van het nut van je nieuwe aanpak. En je moet niet bang zijn voor tegenstand. Uit jouw email haal ik niet dat je dat je daar nu aan toe bent. Je lijkt zelfs het nut niet helemaal in te zien van het advies van het consultatiebureau. Daarom raad ik je aan om eerst bij jezelf na te gaan hoe nodig je het vindt om je dochter ander eten te geven. En hoe serieus je het advies van het consultatiebureau neemt. Ik denk dat het goed is nog eens met de wijkverpleegkundige te gaan praten. Vraag haar waarom ze dit advies geeft. Misschien kan zij je dan overtuigen met haar redenering.

Kieskeurig

Ik heb een zoontje van 2 jaar en hij eet geen avondeten, alleen spaghetti en soep en alleen het vlees dat bij de rijst of aardappeltjes zit. Ook weigert hij fruit te eten. Verder eet hij alleen maar brood met pindakaas of biologische chocoladepasta. Met andere dingen hoef ik niet aan te komen, want hij eet het toch niet. Mijn vraag is of hij niet te eenzijdig eet, en kan dat dan kwaad? Verder is het een heel lief en vrolijke peuter!


Zoals je bij de andere vragen over eetproblemen op deze site kunt lezen, zijn er veel ouders die een peuter hebben die weigert om te eten. Of een peuter die alleen bepaalde dingen wil eten. Over het algemeen is het de boodschap van je kind aan jou dat hij bepaalt wat er in zijn maagje komt. Wat dat betreft kun je je wel zorgen maken over eenzijdig voedsel, maar het enige wat jij kunt bepalen is wat je hem wel of niet aanbiedt. Hij bepaalt of hij het opeet. Wat dat betreft zou ik graag willen reageren op je zinnetje: ‘Met andere dingen hoef ik niet aan te komen, want hij eet het toch niet’. Als je het over eenzijdig eten hebt ligt daar je valkuil. Peuters willen graag bepalen wat er in huis gebeurt. En omdat je peuter nee zegt tegen allerlei etenswaren, heb je misschien de neiging het dan ook maar niet meer aan te bieden. Maar dat is niet de bedoeling. Want als je alleen nog maar met chocopasta en spaghetti aankomt, dan krijgt hij nooit de gelegenheid iets anders te proeven. Want het ligt niet op zijn bordje. Blijf dus wel strak bij je eigen verantwoordelijkheid, en blijf op vaste tijden gezonde voeding aanbieden. Gewoon wel groente geven, gewoon wel fruit op zijn bordje leggen, ook al weet je van te voren dat hij zal gaan weigeren. Geef verder geen extra aandacht aan het weigeren, want juist daardoor zal je kind volharden in zijn gedrag. Wanneer je het duidelijk maakt, dat het jou niet uitmaakt wat hij doet, maar dat jijzelf lekker eet. Dan leert hij wel dat hij geen extra aandacht meer kan vangen. En dan komt hij op het punt dat hij ontdekt dat hij trek heeft, en dat hij misschien een keer dat spruitje of die peer zou kunnen gaan proeven. En dat duurt, zoals je op de site verder ook kunt lezen, over het algemeen echt drie weken. Volharden is dus belangrijk.