Alleen vlees

Mijn zoontje van net 2 jaar at tot een half jaar geleden goed. Sindsdien eet hij tijdens het avondeten alleen nog maar vlees. We gaven eerst alleen groente en aardapppels, zodat hij later wat vlees kreeg, maar dat werkt niet meer. Hij wordt al om 05.00 uur wakker van de honger. Hij eet nu al een half jaar geen warm eten. Hij groeit wel normaal volgens het consultatiebureau, maar daar koop ik niets voor. Hoe kan ik het oplossen?


De suggesties die ik voor je heb zijn ook bij andere vragen op deze site terug te vinden. Het is heel belangrijk dat je je kind een bepaalde vaste structuur aanbiedt, en dat voortdurend herhaalt. Zorg dat hij op steeds dezelfde tijd zijn ontbijt, zijn lunch en zijn avondeten krijgt. Geef hem niet te veel eten tegelijk, want dan wordt het zo’n grote berg dat hij er niet doorheen lijkt te komen. Maak het eten niet langer als hij zijn bordje niet wil leegeten, maar haal alles na een vaste tijd weg. En geef hem daarna gewoon een toetje. Heel belangrijk is dat je met alles duidelijk maakt dat er niet meer over het fenomeen eten gepraat wordt. Je maakt van het eten meer een gezellig samenzijn. Dat betekent dat je het hebt over wat je vandaag samen gedaan hebt, over wat je morgen gaat doen, over het mooie weer et cetera. Maar niet over hoe lekker de groente is. Je peuter zit in een fase waarin hij heel graag aandacht wil hebben, en de kans is groot dat hij heeft ontdekt dat hij veel aandacht krijgt als hij niet wil eten ’s avonds. Overigens is het een geruststelling dat je zoon volgens het cb goed groeit. Hij krijgt dus geen tekorten ook al maak je je als ouder natuurlijk zorgen. Misschien is het zinvol om eens op te schrijven hoeveel je kind eigenlijk binnenkrijgt gedurende de hele dag. Dus hoeveel eet hij ‘s morgens (ook kleine hapjes tellen mee), ’s middags en ’s avonds. Hoeveel tussendoortjes krijgt hij. Wat eet hij precies, én hoeveel drinkt hij eigenlijk. Als een kind veel drinkt voor hij gaat eten, is zijn maagje namelijk al zo vol dat er echt niets meer bij hoeft. En dat kan bij de warme maaltijd een rol spelen. Vooral yoghurtdranken en sap zijn wat dat betreft berucht.

Van potjes naar warm eten

Mijn zoontje (2 jaar en 9 maanden) heeft altijd potjes gegeten, maar alleen als ik hem voer of via spelletjes. Hij at alleen vloeibaar eten omdat hij het anders uitspuugde of weigerde. Tot twee weken geleden at hij 's ochtends een bordje pap, later een potje fruit, 's middags wat brood en 's avonds twee potjes groente en een toetje. Eventueel wat snoepjes en ligakoekjes tussendoor. Ik ben nu gestopt met potjes omdat ik vind dat hij te groot is. Hij eet nu al twee weken alleen nog maar een bordje pap, één bammetje met chocoladepasta en hij weigert fruit en warm eten. Hij barst echt duidelijk van de honger.Ik heb hem vandaag een gevulde koek gegeven en hij zat hem echt op te smikkelen alsof zijn leven ervan af hing. Hij lijkt er voor zichzelf een strijd van te maken om het niet te eten. Wat kan ik het beste doen? Wel potjes geven of toch niet? Het consultatiebureau zegt dat het gewoon peutergedrag is, maar ik denk zelf dat het een aantal factoren bij elkaar zijn waar geen doorsnee 'aanpak' bij helpt.


Ik wil graag aansluiten bij je laatste opmerking. Je zegt dat het consultatiebureau het over ‘gewoon peutergedrag’ heeft, maar zelf heb je het idee dat er meerdere factoren meespelen. Uit je verhaal kan ik helaas niet goed opmaken over welke factoren je het daarbij hebt. En dat is jammer, want dan is ook niet goed na te gaan of er inderdaad iets anders aan de hand is. Ik kan nu alleen wat suggesties geven. Je verhaal op zich geeft mij de indruk dat het inderdaad om peutergedrag gaat, zoals het consultatiebureau ook zegt. Je zoontje is daarvoor ook in de leeftijd. Een kind dat in de peutertijd zit wil graag zelf bepalen wat hij wel en niet doet. Eten weigeren is daarbij een ‘daad’ van een peuter. Hij zegt daarmee: ik bepaal zelf wat ik eet. Dat hij daarmee honger krijgt is een gevolg dat hij zal moeten ervaren. Hij zal gewoon door het te ervaren moeten merken dat hij beter kan gaan eten. Dat kan hij alleen leren, wanneer hij minstens drie weken elke dag hetzelfde ervaart. En hij zal moeten ontdekken dat niet eten géén positieve gevolgen heeft. Dat kan hij alleen leren wanneer je geen extra aandacht aan het weigeren besteed. Geen spelletjes doen of smeken of boos worden etc. Maar gewoon het eten weghalen als hij het niet eet. Drie weken is een lange periode. Daarom ‘winnen’ de meeste peuters deze strijd met gemak. Ouders worden zo ongerust na een aantal dagen, dat ze maar gaan ‘toegeven’ en het kind voorzetten wat hij wél lekker vindt. Je vraag geeft me de indruk dat ook jij op dat punt van ‘toegeven’ staat. Je vraagt: zal ik hem toch maar die potjes geven, want dan eet hij tenminste. Alleen jijzelf zult kunnen beantwoorden of je dat wilt gaan doen. Als pedagoog kan ik je adviseren het niet te doen, op basis van bovenstaande uitleg. Maar je moet als ouder wel standvastig zijn in je keuze. Kies je alleen de aanpak van het ‘eten voorzetten en kies zelf maar of je eet’, omdat ik je dat adviseer, dan zal het waarschijnlijk niet lukken om het vol te houden. Je kind voelt dan je twijfel en zal extra doorzetten, waardoor het nóg moeilijker voor je wordt. Misschien is het dan gemakkelijker voor je om stapje voor stapje naar je doel te gaan, en hem bijvoorbeeld steeds zowel een beetje potjesvoeding en een beetje vaste voeding te geven, waarbij je steeds de hoeveelheid potjesvoeding kleiner maakt. Het is jouw weg.


Echter, speelt er toch iets anders mee waar je bezorgd om bent, en wat je denkt dat ook een oorzaak van het slechte eten is, dan zul je dat eerst moeten uitzoeken. Is je kind bijvoorbeeld veel ziek geweest, dan kan het zijn dat je zo ongerust bent over zijn gezondheid dat je nog liever hebt dat hij alleen potjes eet, omdat hij dan tenminste niet ziek wordt. In dat geval zou ik je aanraden je kind eerst grondig te laten onderzoeken door de huisarts, zodat je geruster bent bij je aanpak. Maar misschien speelt er bij jullie een heel andere oorzaak mee die ook ‘storend werkt’. Ga daarom eerst bij jezelf na wát je eigenlijk tegenhoudt. Maak voor jezelf de volgende zin af: Ik wil wel overgaan op vast voedsel, maar….. Of je maakt de zin af: ik ben bang dat….. Je komt dan bij de blokkades terecht die in de weg staan en eerst opgelost moeten worden voor je het eetprobleem daadwerkelijk kunt gaan aanpakken.

Wat de pot schaft

Wij hebben een dochter van 2,5 jaar die eigenlijk altijd goed gegeten heeft (potjes) tot de overgang plaats ging vinden naar het mee-eten met de gewone pot. Vanaf dat moment werd het wat moeilijker maar toch nog geen reden tot klagen. De laatste tijd wordt het steeds vaker een punt van ergernis. Als het aan haar ligt duurt de avondmaaltijd zeker 1 uur voordat zij haar prakje op heeft en dan helpen wij haar er nog mee! Laten we het maar niet hebben over de duur wanneer zij zelf zou eten (waar zij niet toe neigt!). Mijn man en ik vinden dat zij 'gewoon' haar prakje en toetje zou moeten kunnen opeten in max. 30 min. Is dit teveel geëist van haar? Wat is een redelijke duur voor het nuttigen van de warme maaltijd voor een 2,5-jarige en zou zij het al helemaal zelf moeten kunnen? (broodmaaltijd gaat beter alhoewel zij wel redelijk snel is afgeleid)


Als het aan je dochtertje ligt, dan duurt de maaltijd straks misschien wel twee of drie uur. Ze heeft namelijk in de gaten dat jullie erg graag willen dat zij haar warme maaltijd binnen een bepaalde tijd opeet. En een peuter is erg gevoelig voor dit soort eisen. Peuters willen zélf bepalen hoe en wat ze doen. Ze vinden zichzelf heel bijzonder en groot, en denken dat ze de hele wereld wel aan kunnen. Dus gaat je kind met jou in de strijd om haar wil door te drukken. Daarbij ontdekt een peuter heel snel jouw zwakke plek. Kennelijk lukt het haar om haar ouders minstens een uur bezig te houden met het níet-willen-eten. Een peuter wil ontzettend graag veel aandacht hebben. Dus zal ze haar trucje van niet-eten zeker niet opgeven. Ze zal het juist uitbuiten en ermee doorgaan… tenzij jullie dit gaan stoppen. Zij is nog veel te klein om te bepalen wat goed voor haar is. En zij is te klein om haar eigen eet-tijd te bepalen. Jullie zullen dus het heft weer in handen moeten gaan nemen. Dat betekent dat jullie bepalen hoe lang de maaltijd voortaan duurt. Een half uur is daarvoor zelfs nog best lang. Een kwartier, twintig minuten is echt genoeg voor een kleine peuter aan tafel. Als je dat gaat invoeren ben je natuurlijk bang dat je kind helemaal niets zal eten. Dat is ook te verwachten. Je peuter is eraan gewend lang te treuzelen, en zal alles op alles zetten om dat te blijven doen. Het enige wat erop zit is haar te wennen aan het feit dat ze een beperkte tijd de kans krijgt van haar bordje te eten. Daarna gaat het bordje eten weer weg. Wil ze niet eten, dan niet. Bij de volgende maaltijd krijgt ze weer eten. Misschien, nou ja waarschijnlijk, wordt ze boos als je haar bordje niet wil geven. De kans bestaat ook dat ze het helemaal niet erg lijkt te vinden, maar direct na de maaltijd gaat zeuren om wat lekkers of sap of een boterham. Als je die dan geeft raak je steeds verder van huis. Want dan went ze eraan om niet te eten en dan na de maaltijd iets anders te krijgen. Wees dus duidelijk tegen haar. Wat op je bordje ligt mag je eten. Daarna krijg je een tijdje niets. Het duurt drie weken voor de boodschap bij je peuter zal zijn doorgedrongen, want kinderen leren door ervaring. Ze leren door te merken dat elke dag op dezelfde manier met het eten wordt omgegaan. Ook als ze boos worden of driftig gillen of zeuren om iets anders. Na drie weken is die boodschap helder geworden en zal je kind besluiten om zijn bordje dan toch maar gewoon meteen leeg te eten. Wees niet bang dat je peuter in de tussentijd uithongert. Want peuters eten zelden he-le-maal niets. Misschien wel een dag, maar nooit langdurig. Bovendien zijn er andere maaltijden waarbij je kind wel iets binnen krijgt en dat geeft genoeg energie. Veel succes.