Wanhopig

Ik heb de laatste tijd zoveel mot met mijn 3 jarig meisje, want ze kan zo ongelofelijk volhardend drammen en is niet snel onder de indruk van mijn aanpak. Ik vind het vreselijk dat alleen een hele stevige aanpak aanslaat en ik vind eigenlijk dat ik niet zover hoeft te gaan, ze kan toch ook "gewoon" luisteren? Helaas knal ik met deuren en loop uit pure frustratie weg waardoor de paniek alleen nog maar toeneemt. Ik ben er niet trots op en voel me verdrietig! Haar vader vindt dat ik haar benader als een 9-jarige. En eerlijk gezegd weet ik geen alternatief voor mijn aanpak. Het heeft ook een impact op de oppas die de hele dag (maar dan ook de hele dag) moet aanhoren; 'mama komt zo?' Ze is waarschijnlijk zo bang dat ik wegblijf, erg he? Dus ja: hier een cry for help, want dit gaat niet goed!


Wat goed van je dat je aan de bel trekt! Ik raad je in ieder geval aan om contact op te nemen met een bureau voor opvoedingsondersteuning in je directe omgeving. Je kunt dat ook doen via het consultatiebureau. Er zijn ook goede cursussen die je kunnen helpen met je kind om te gaan op een positieve manier. Zo zijn er goede ervaringen met Triple-p. Maar ook de cursus Opvoeden & Zo kan je helpen. Je huisarts kan je ook helpen aan goede adressen. Waarom raad ik je zo’n cursus of pedagoog aan? Omdat het ontzettend moeilijk is om peuters op te voeden, en zeker om goed te reageren op een peuter met een stevig karakter. Je hebt het over ‘ongelofelijk volhardend drammen’ en daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Het is gemakkelijk om als opvoedkundige dan een paar tips te geven en te zeggen: als je het zo goed komt het allemaal wel goed. De beste stuurlui staan altijd aan de wal. Maar een peuter heeft geregeld maar één doel, en dat is de aandacht van zijn ouder vangen. En jouw peuter heeft bij jou een fantastische zwakke plek gevonden, waardoor ze precies weet hoe ze jouw aandacht moet vangen. Wat jij ook doet, ook al pak je haar ‘heel stevig aan’(ik weet niet precies wat je daarmee bedoelt…), dan nog is ze niet onder de indruk van je aanpak. Dat komt doordat kinderen jouw aandacht willen hebben, ook al is die aandacht helemaal niet gezellig of fijn. Zelfs kinderen die door hun ouders geslagen worden gaan door met hun gedrag als ze op een andere manier geen aandacht kunnen krijgen. Want negatieve aandacht is ook aandacht. Wat jij dus moet gaan doen is bekijken hoe jij je kind op dit moment aandacht geeft. Hou bij: wat doe je op een dag allemaal met je kind? Wat zijn de slechtste momenten? Wie zijn er dan bij, wat gebeurt er precies? Wat doet je kind en wat doe jij? En hoe lang geef je haar aandacht? Hou de minuten maar eens bij. Soms ontdek je dan dat je heel veel tijd kwijt bent met boos worden, mopperen, straffen, uitleggen waarom iets niet goed is, vertellen hoe het anders moet….. En dat is allemaal aandacht die je kind wil hebben. Dus als je tien minuten moppert, dan ben jij ontevreden, maar heeft je kind weer tien minuten aandacht gehad. Heb jij een paar dagen bijgehouden hoe je dag verloopt, dan kun je ontdekken op welke momenten jullie het meeste risico lopen op problemen met elkaar. Vaak moet je dan vlug iets doen, of gebeuren er meerdere dingen tegelijk. Berucht zijn de momenten ’s morgens als iedereen weg moet, als je boodschappen doet, of als je ’s avonds staat te koken… Kinderen merken het snel als je eigenlijk geen aandacht kan geven, dan gaan ze juist moeilijk gedrag vertonen om die aandacht toch te krijgen. Heb je ontdekt hoe je aandacht verdeeld is, kijk dan ook op welke momenten je je kind positieve aandacht geeft. Breid die aandacht uit. En beperk de aandacht die negatief is tot het minimum. Leer jezelf aan om één bepaalde reactie te geven voor elke situatie. Bijvoorbeeld: ga niet dreigen of boos worden, maar zet je kind meteen op de gang. Een paar minuten is genoeg. Of loop zelf weg. Als jij weg bent, is er voor je kind niets meer aan. Maar de aandacht die ze tot nu toe met negatief gedrag kreeg heeft ze wel nodig. Dus geef al die minuten nu aan dingen die ze wel goed doet. Prijs haar uitgebreid als ze haar jasje heeft aangetrokken, of als ze eventjes lief speelt. Ga naar haar toe, speel even met haar mee. Of lees een verhaaltje voor. En zeg er steeds bij waarom je dit doet. ‘Ik lees nu voor omdat jij zo goed je boterham hebt opgegeten’. Dan leert ze dat ze op een fijne manier aandacht kan krijgen. Dit alles is niet gemakkelijk. En je moet drie weken consequent doorzetten wil jouw kind ervaren dat alles voortaan anders gaat. Het kan dus drie weken duren voor er iets verandert en je kind kan ook nog gaan testen of je alles wel meent, wat betekent dat ze nóg moeilijker kan gaan worden dan ze nu al is. En dat is zwaar. Daarom raad ik je aan om hulp te zoeken bij dit veranderingsproces. Want het is echt niet gemakkelijk om dit alleen aan te gaan als je in de situatie zit waarin jij je nu bevindt.

Goede time-out plek

Wij hebben een zoontje van bijna 2,5 jaar. Op dit moment ben ik 7,5 maanden zwanger van ons 2e kindje. Hij is altijd een makkelijke eter geweest, verder kon hij goed zelf spelen en is hij een vrij rustig mannetje. Maar hij is nu duidelijk in de peuterpuberteit. Verschillende verhalen op uw site over dit onderwerp zouden door ons geschreven kunnen zijn. We hebben dus al kunnen lezen (en we proberen toe te passen) hoe we hier het beste mee om kunnen gaan. Dan nu het probleem: het lukt ons op het moment niet om een goede time-out plek voor ons zoontje te vinden. Als ik hem op de gang zet blijft hij niet op zijn stoeltje zitten, maar komt onmiddellijk met een smile van oor tot oor weer naar binnen. Hij vindt het een prachtig spelletje. Hij is dan echt aan het uitdagen. En doet onmiddellijk nog een keer hetgeen waarvoor hij op de gang moest zitten. Het enige dat werkt is om hem naar zijn kamer te brengen en hem in zijn bed te zetten. Alleen is dat voor mij op het moment geen optie omdat ik het met mijn dikke buik niet red om dat 4, 5 keer per dag te doen. Ik krijg onmiddellijk harde buiken door het trappenlopen en tillen (want hij loopt uiteraard niet vrijwillig naar boven). Als ik hem in zijn kinderstoel op de gang zet, gaat hij net zo lang heen en weer tot hij bijna met stoel en al omvalt... Ook op andere gebieden is hij echt op zoek naar onze grens. Eten doet hij bijvoorbeeld ook bijna niet meer (groente). "Toetje?" is het eerste wat hij roept wanneer we gaan eten. Vaak eet hij zelfs niet eens 1 hap. We volgen uw advies over eten al een paar weken trouw op, maar tot nu toe zonder veel verandering... Ik heb op dit moment echt het gevoel dat hij een loopje met ons neemt en dat we hem duidelijker onze grenzen aan moeten geven. Alleen hoe?


Je geeft aan dat je wel probeert allerlei adviezen op te lossen, maar dat er niet voldoende verandering is. Proberen is ook altijd erg lastig, omdat je dan diep in je hart toch bang bent dat het misschien niet zal lukken. En dat gevoel straal je ongemerkt naar je kind uit. Alleen als je absoluut overtuigd bent van de juiste aanpak en zeker bent dat het gaat lukken… dan komt de boodschap duidelijk over. Wat je grootste probleem op dit moment dan ook lijkt is niet zozeer het feit dat je zoontje in de peuterpuberteit zit, maar het feit dat je 7,5 maand zwanger bent. Door de zwangerschap kun je niet meer reageren zoals je het liefste zou doen, en waarschijnlijk ben je sowieso ‘anders’ dan anders. En dat alles maakt jou wat onzekerder naar je zoontje toe. Maar dat maakt je zoontje op zijn beurt ook onzeker. Hij voelt aan dat er iets met je aan de hand is, ook al begrijpt hij niet precies wat er is. En door die onzekerheid van twee kanten, en de bijbehorende emoties wordt het een ingewikkelde zaak om je peuter duidelijk aan te pakken. Eerlijk gezegd raad ik je ook niet aan om op dit moment, met een dikke buik, de strijd met je zoon aan te gaan. Optillen gaat niet, en je kind merkt gauw genoeg aan je dat je hem niet in kunt halen als hij wegrent, dat je hem niet kunt optillen als hij op de grond ligt, en dat je hem niet op zijn kamer kunt zetten als hij niet wil. Hij voelt zich de sterkste en lichamelijk gezien is hij dat soms ook wel op dit moment. Je buik zal de komende tijd alleen maar zwaarder worden, en jij dus minder mobiel. Wat dat betreft is het belangrijk om voor jezelf op een rijtje te krijgen welke structuur je nog wél kunt handhaven. Lichamelijk gezien ben je je zoontje niet meer de baas, maar geestelijk… hoe gaat het emotioneel met je? Een peuter is namelijk meer gebaat bij een kordate gedecideerde uitstraling dan bij een moeder die emotioneel het overwicht niet heeft maar die met lichamelijke kracht een strijd probeert te winnen. Wanneer het je lukt om te besluiten je zoon niet meer op te tillen of mee te ‘slepen’ naar een time-out plaats, dan kun je kijken welke opties je dan nog wel hebt. Er zijn verschillende mogelijkheden:


Zorg dat de kamer zodanig is ingericht dat je zoontje geen ‘kwaad’ kan waarvoor je werkelijk moet gaan ingrijpen. Breekbare spullen gaan een paar planken hoger bijvoorbeeld. Of achter slot en grendel. Dat scheelt een hoop energie.


Probeer niet je kind naar een time-out plek te krijgen, maar ga zelf naar een time-out plek als hij te lastig wordt. Het effect voor het kind is hetzelfde: zijn publiek is weg en daardoor is het ‘stoute dingen doen’ ook niet meer aantrekkelijk. Hij doet het voor jou, hij wil dat jij reageert. Door zelf even een time-out te nemen laat je net zo sterk merken dat je niet reageert. Loop bijvoorbeeld de kamer uit en ga iets anders doen. Of ga even op de wc. zitten. Ben je echt heel boos, dan kan het helpen even naar buiten te lopen. Heel eventjes maar helpt je hoofd al helderder te worden.


Benoem een time-out plek anders: noem het een plek in huis waar je boos mag worden. Door deze positieve benaming kan het voor je kind aantrekkelijk worden om op zo’n plaats te zijn. Als je zelf dan aangeeft dat jij ook even naar zo’n plek gaat als je boos bent, dan leert je kind dat het fijn is om af en toe even af te reageren op een rustige plaats. Je kunt bijvoorbeeld de gang nemen, maar je kunt ook een speeltentje in de kamer zetten, met lekkere kussens erin waar je kind even tegen kan ‘meppen’ als hij dat wil. Komt hij daarna weer tevoorschijn dan zeg je: ‘Zo, dat helpt hè' En begin dan over iets heel anders. Zo leert hij dat er geen ‘vervolg’ aan de boosheid is. Even uitrazen is genoeg. Daarna is alles weer gewoon.


Schakel hulptroepen in voor de periode tot de baby er is als je merkt dat het te moeilijk is om je peuter te hanteren. Hou een paar dagen bij op welke momenten van de dag je zoontje voor jou het moeilijkste is. Misschien gebeurt dat steeds rond dezelfde tijd, als je het druk hebt, of als je moe bent? Zorg dan dat je partner er is of vraag of een buurvrouw, familielid of vriendin bij je in huis wil zijn om je zoontje bezig te houden. Bespreek welke structuur jullie hanteren. Zo kun jij tot rust komen en krijgt je zoontje toch voldoende aandacht. Het is nu eenmaal zo dat je tijdelijk moet roeien met de riemen die je hebt.

Altijd 'Nee'

Als ik een vraag stel is het altijd 'nee'. Waarom is dat?


Peuters zijn druk bezig met het ontdekken van hun eigen wil. Ze merken dat ze iets 'zelf' kunnen bedenken en dat vinden ze reuze spannend. Eerst gaan ze ontdekken wat ze allemaal graag doen. En daarna gaan ze experimenteren met wat ze allemaal 'niet' willen doen. Het woordje 'nee' is magisch voor een peuter. Want als hij 'nee' zegt gaan papa en mama allerlei dingen doen. Ze gaan praten, ze gaan bewegen, ze gaan allerlei toeren uithalen om toch hun zin te krijgen. En een peuter vindt dat effect fantastisch. Dat wil hij nog wel eens keer, dus zegt hij weer 'nee'. Het bijzondere is dat peuters 'nee' zeggen tegen van alles en nog wat. Tegen dingen die ze niet leuk vinden, zoals groente eten, of naar bed gaan. Maar ze zeggen ook 'nee' tegen dingen die ze wél erg leuk of lekker vinden. En dat is een beetje gek voor ouders. Ze maken overheerlijke patat en hun peuter roept 'nee' tegen zijn bordje eten. Hoe kan dat nou? Dat kan omdat een peuter het woord 'nee' wel kent, maar de inhoud ervan nog aan het uitproberen is. Hij heeft nog niet goed in de gaten wat hij met 'nee' allemaal kan bereiken. Dus is de kans groot dat je kind wel graag 'nee' tegen patat wil zeggen, maar het daarna eigenlijk wel wil opeten. Wees dus niet te snel met het reageren op dat woordje 'nee'. Zie het niet meteen als een afwijzing maar als een uitproberen. Je kunt het woordje zelfs in een ritueel opnemen. Zo van: 'Eerst roepen we hard nee en dan gaan we tandenpoetsen en naar bed' of 'Je mag heel hard nee nee nee roepen en dan gaan we lekker eten. Natuurlijk zal je kind het nog een tijdje blijven volhouden. Hij moet ervaren dat je steeds op dezelfde manier reageert.