Wennen aan situatie

Mijn dochter (6 jaar) is net begonnen in groep drie. Ze heeft moeite met wennen. Ze is vaak stilletjes, ziet er witjes uit met wallen en ze eet ook heel weinig. Ze zegt vaak dat ze zich niet lekker voelt en afgelopen maandag heb ik haar op moeten halen. De dag erna ging ze wel heel vrolijk naar school. Maar vandaag was ze weer 'niet lekker' en heb ik besloten haar toch maar weer een dagje thuis te houden. Ik heb wel uitgelegd dat het voor mij moeilijk is om te zien of ze echt ziek is of dat ze geen zin in school heeft. En als dat laatste het geval is, dat ik dat heel vervelend vind maar dat ik haar om die reden niet thuis kan houden. Vervolgens heb ik haar weer naar bed gestuurd en nu ligt ze heel ontspannen te spelen in bed. Ik wil haar graag helpen met wennen aan de nieuwe situatie. Hoe ik dat het beste kan doen?


Ten eerste raad ik je aan contact op te nemen met de leerkracht. Het is van belang te weten hoe je dochter het in de groep doet. Als je dochter in de klas goed meedoet, en contact legt met andere kinderen, dan is de kans groot dat ze zich in haar klas op haar plek voelt, maar dat het haar wel veel energie kost om zich in de nieuwe groep te handhaven. En dat merk je zodra je kind thuiskomt. Ze laat zich dan in haar veilige haven gaan. Je moet je voorstellen dat het een kind veel energie kost om dingen te doen. Ieder kind heeft een voorraad energie tot zijn beschikking die hij de hele dag kan gebruiken. Sommige dingen geven nog wat extra energie, zoals slapen, eten, spelen, luieren, knuffelen etc. Er zijn echter ook dingen die veel energie kosten. Nieuwe dingen leren bijvoorbeeld, of omgaan met spanningen. De nieuwe klas, en vooral ook een overgang van de kleuters naar groep 3 is zo’n spannende nieuwe uitdaging. Je kunt je kind in dat geval helpen door haar thuis lekker bij te laten komen. Stel niet te veel vragen, ga geen strijd aan, maar laat haar tot rust komen. Het kan natuurlijk helpen om haar af en toe thuis te houden, maar dat is niet altijd de oplossing. Dat komt doordat een dagje thuis leuk is, maar je kind daarna misschien weer een hogere drempel ervaart als ze naar school moet gaan. Wat je kunt doen is kijken of er bekende kinderen van haar in haar klas zitten. Nodig die af en toe uit om thuis bij jullie te komen spelen. Het wordt voor je kind dan minder eng om naar school te gaan. Het kan ook helpen om je kind samen met een vriendje naar school te brengen. Als je samen de klas in stapt is het een stuk leuker. Kent je kind echter niet zoveel kindjes in de klas, bijvoorbeeld doordat de groepen veranderd zijn, dan kun jij haar helpen die contacten te leggen. Nodig zelf een kindje uit dat je leuk lijkt of dat in de buurt woont. Bied de betreffende ouder bijvoorbeeld aan om diens kind mee uit school te nemen. Dat vinden ouders vaak heel prettig, omdat ze dan zelf niet naar school hoeven te komen. Ga dan iets heel leuks doen, bijvoorbeeld naar de kinderboerderij of de speeltuin. Dat vinden beide kinderen vast erg leuk en dat kan ook heel ontspannend werken. De volgende keer naar school wordt dan gemakkelijker.

Een gesprek met de leerkracht is ook van belang omdat je kunt uitvinden of er misschien iets aan de hand is in de klas waar jouw kind last van heeft. Samen kunnen jullie dan tot een oplossing komen. De leerkracht kent de situatie in de klas het beste, en jij kent je kind en haar gedrag het beste. Soms is het al voldoende als je kind af en toe naast de juf in de kring mag zitten, soms helpt het als ze een extra taakje mag doen in de klas of als het groepje waar ze in zit verandert. Zelf kun je je kind ook helpen door haar gevoelens voor haar te verwoorden. Bijvoorbeeld: je vindt het moeilijk he in je nieuwe groepje. Kom maar lekker bij me zitten, dan ga ik je een verhaaltje voorlezen. Je geeft hierdoor wat extra aandacht en je kind voelt zich begrepen.

Niet naar school willen

Mijn dochter is net 4 jaar geworden en gaat naar de basisschool. 's Morgens gaat het wel maar als ze 's middags is opgehaald voor een boterham en weer terug moet, is het krijsen geblazen. Ik vind dit een beetje vreemd gezien het gegeven dat zij sinds 3 maanden naar het kinderdagverblijf is gegaan en daar (bijna nooit) huilde, had daar verder ook een goed gevoel bij....nu niet...vind dit absoluut niet prettig..Wat te doen om het voor haar makkelijker te maken weer naar school te gaan..(het moet ik werk 32 uur en ben alleenstaande moeder).


Het kinderdagverblijf kun je niet zomaar vergelijken met de basisschool. Kinderen kunnen op zo’n dagverblijf bijvoorbeeld de hele dag doorbrengen, zonder dat ze tussen de middag even naar huis gaan. En bovendien kunnen ze daar rustig even gaan slapen als ze moe zijn. Op de basisschool kan dat niet meer. Ze zitten ineens in een nieuwe groep kinderen, ze moeten luisteren naar een nieuwe juf, en er wordt veel meer een appèl op hun aandacht gedaan. Gelukkig mogen ze ook nog veel spelen, maar het is toch heel anders dan op het dagverblijf. Daarbij komt dat het erg druk is op zo’n school. Niet alleen zitten ze in een grote klas, maar daarom heen zitten allerlei andere klassen met nog veel grotere kinderen. Al dat nieuwe is spannend en eist de aandacht en vreet energie van je dochtertje. Het gedrag wat zij vertoont is dan ook heel normaal voor de eerste weken op school. Er zijn ouders die daarom een kleuter in het begin af en toe ’s middags thuishouden. Maar er zijn ook heel veel ouders die dat niet doen. De meeste kleuters gaan ook maar drie middagen per week naar school, omdat er dan bijvoorbeeld op woensdagmiddag en vrijdagmiddag geen school is. Die middagen kan een kind van vier in principe best volhouden. Wat ik je aanraad is een gesprek met de leerkracht aan te vragen. Vertel haar wat de problemen van je dochtertje zijn. Misschien is er op school iets gebeurd of speelt er iets tussen kinderen in de klas. Als er een duidelijke oorzaak is dan kan zo’n overleg soms heel veel problemen wegnemen. Maar de kans is ook groot dat er geen oorzaak is en dat het gewoon wennen is voor je dochtertje. In dat geval kun je een soort ritueel gaan instellen met je dochtertje. Maak er een gewoonte van dat ze voor ze naar school gaat even heel hard mag krijsen en roepen dat ze niet wil. Zing bijvoorbeeld een ‘nee’ liedje op een bekende wijs. Maar geef daarbij ook aan, dat je soms dingen niet wil, maar dat het wel moet gebeuren. Jij wil vast ook niet altijd naar je werk, maar ook daar moet je gewoon heen. Als je op een begripvolle toon naar haar reageert, maar ook heel kordaat en rustig zegt dat het nu eenmaal moet, dan zal je kind in de gaten krijgen dat krijsen mag, maar dat het geen effect heeft op wat er gebeurt. De emotie haal je dan los van de gebeurtenissen. Daardoor leert ze dat ze de situatie niet kan beïnvloeden door hard te krijsen. Sommige dingen zijn niet leuk, maar moeten gewoon toch. Daarnaast kun je haar belonen voor het feit dat ze toch is gegaan ook al wilde ze niet. Benoem dat bijvoorbeeld, en zeg dat je dat heel goed van haar vindt. En ga dan bijvoorbeeld samen een extra spelletje doen of lees wat voor als beloning. Door dit alles zal het wennen sneller gaan.

Moeilijk gesprek

Mijn dochter is vijfenhalf en zit nog in de kleuterklas. Laatst had ik een rapportbespreking met de juf die niet positief was. De juf benadrukt erg de negatieve kanten van mijn dochter: ze praat lijzig, ze is niet spontaan, ze is stil en timide en ga zo maar door. Ik merkte dat ik dit echt niet prettig vond. De juf kwam niet met echte oplossingen, alleen dat ik meer met haar moet praten en haar voor moet lezen (wat ik al dagelijks doe sinds haar geboorte). Ik heb het voorgevoel dat de juf mijn dochters persoonlijkheid niet leuk vindt en haar daardoor anders bejegent zodat mijn dochter zichzelf niet is in de klas. Wat kan ik eraan doen dat de juf het karakter mijn dochter kan inschatten naar waarde. Verder ben ik het er wel mee eens dat mijn dochter erg lijzig praat...wat zou ik daar voor oefeningen voor kunnen bedenken?


Wat moeilijk voor je om het gevoel te krijgen dat de juffrouw jouw kind niet zo leuk vindt. Het is ook niet goed wanneer een leerkracht een leerling negatieve etiketten op plakt. Dingen als niet spontaan zijn, timide zijn… dat zijn aannames van een leerkracht. Dat zijn geen feiten die je kunt zien of horen. De kans bestaat dan ook dat de leerkracht zelf misschien wel moeite heeft met kinderen die wat langzamer praten, waardoor ze eerder jouw kind als anders dan anderen ziet. Ik denk dat het goed is om dit aspect wel met de leerkracht te bespreken. Soms heeft een leerkracht namelijk van zichzelf niet in de gaten dat ze dingen zegt die bij de ouders erg negatief overkomen. Misschien bedoelt ze het ook niet zo negatief als het bij jullie gevallen is. Wat dat betreft moeten jullie in ieder geval op een lijn komen.


Heb je het idee dat je dochter inderdaad erg lijzig praat en maak je je daar ook zorgen over, dan zou ik je aanraden om eens contact op te nemen met een logopedist. Je kunt dit ook eerst met je huisarts bespreken. Een logopedist kan ten eerste misschien goed inschatten of je dochter inderdaad problemen met spreken heeft. En ten tweede weet een logopedist ook allerlei leuke oefeningen en spelletjes die je kunt doen om je dochter te helpen haar praten aan te passen. Maar nogmaals, eerst is een goed gesprek met de leerkracht van belang. Zet voor je daar naartoe gaat eerst op een rijtje wat je precies dwars zit, zodat je op het moment dat je er bent niet met je mond vol tanden staat. Heel veel success.