Probleem met vrouwen?

Mijn vriend heeft twee zonen met zijn ex-vrouw, één is 7 jaar en de ander is 9 jaar. De moeder kreeg een postnatale depressie na de geboorte van hun jongste zoontje en heeft daardoor geen binding met hem ontwikkelt in de eerste zes maanden. Mijn vriend was degene die de verzorging ‘overnam.’ Ze zijn uiteindelijk zes jaar geleden gescheiden, en er kwam voor haar al vrij snel een andere man in beeld. De jongste wist in het begin niet eens wie zijn echte vader was. Ik ga nu ruim een jaar met deze kinderen om, het gaat goed en we werken samen, forceren niets en ik krijg een steeds betere band met hen. Toch is me iets opgevallen. De oudste komt me regelmatig een kus en knuffel geven, maar de jongste moet daar niets van hebben. Hij knuffelt af en toe wel, maar hij weigert op schoot te zitten. Ik vind dit ook niet erg, maar nu heb ik gemerkt dat hij dit ook niet doet bij zijn oma’s die hem mede opgevoed hebben. Geen knuffels, kusjes of op schoot zitten. Het punt is, dat hij dit wel doet bij opa’s en andere mannelijke figuren. Hij heeft zichtbaar behoefte aan knuffels en aandacht. Hij kan uren bij zijn vader of opa op schoot zitten. Zelfs bij voor hem onbekende mannen is dit geen probleem. Wij vinden dit beiden een beetje vreemd. Zijn vader heeft hem gevraagd waarom hij niet bij mij of oma wil zitten, maar hij wil dit niet en zegt dat dit altijd nog kan. Wat kan de reden zijn van dit gedrag? Is het bindingsangst en ziet hij vrouwen als onbetrouwbaar? Wat kunnen wij hieraan doen?


Uit wat je schrijft zou ik allerlei conclusies kunnen trekken over de oorzaak van het gedrag van je zoontje, maar ik ga dat niet doen. De reden is dat ik vind dat ik op afstand te weinig informatie krijg om aannames te doen over oorzaken van zijn gedrag. Er kan namelijk van alles de oorzaak zijn, waarbij je kunt denken aan heel normale redenen zoals gewoon tijdelijk meer interesse hebben in vaderfiguren, tot zeer ernstige redenen zoals mishandeling of verwaarlozing.


Ik wil je daarom aanraden om het contact met je zoontje gewoon door te zetten zoals je doet. Kinderen hebben tijd nodig om nieuwe situaties te accepteren. Maken jullie je bezorgd om het gedrag, ga dan met elkaar in gesprek, eventueel ook met de moeder als daar goed contact mee is. Heb je het gevoel dat het echt niet goed gaat, neem dan contact op met de huisarts of een pedagoog. Jullie kunnen dan gericht je zorgen bespreken. En die persoon kan kijken of er sprake is van een bijzondere situatie of niet en of er hulp nodig is.

Faalangstig

Mijn kind van 8 is een behulpzaam, gezellig en sociaal kind. Hij heeft vermoedelijk dyslexie waarvoor hij binnenkort getest zal worden. Ook zijn concentratie is niet sterk. Hij denkt dat hij niets kan, dat hij slecht is en dat hij de slechtste van de klas is. Een negatief zelfbeeld lijkt mij, ik heb het idee dat zich dat beperkt tot zijn cognitieve vermogens. Ik denk ook dat het onterecht is. Het is een slim kind dat goed kan redeneren en veel goed doet als hij niet in de gaten heeft dat hij iets moet presteren. Ik probeer hem uit te leggen dat negatieve gedachten, "ik vind het niet leuk" (wat hij erg vaak roept) niet helpen. Uitleggen dat oefenen helpt komt niet echt aan. Ik prijs hem om zijn inspanningen en ook als iets goed gegaan is. We doen regelmatig spelletjes (om concentratie te bevorderen)waarbij ik probeer een beetje te spelen met winnen en verliezen - de spelletjes vind hij leuk. Daarnaast doen we afwisselend schrijf, teken en lees oefeningen, zonder te veel druk. Ik denk ongeveer om de andere dag iets. Hij leest erg graag stripboeken, kijkt veel plaatjes maar leest ook wel. Als hij letters ziet dan probeert hij die te lezen. Het ontbreekt hem volgens mij aan vertrouwen en aan doorzettingsvermogen. Ik zou dit graag anders willen omdat ik bang ben dat het een glijdende schaal naar beneden is of kan worden, dat hij minder en minder plezier in leren krijgt, minder zijn best gaat doen en slechter gaat presteren. Veel trainingen en website informatie gaan over de sociale kant van een negatief zelfbeeld en van "er niet bij horen". Dat is bij mijn kind niet het geval, integendeel, hij voegt zich makkelijk en ligt "goed (genoeg) in de markt". Mijn vraag is of mijn analyse redelijk klinkt, of u inschat dat we extern hulp moeten zoeken en of u tips hebt om hem te helpen.


Het is moeilijk om van een afstand te zeggen wat er precies met je kind aan de hand is. Je schrijft dat hij waarschijnlijk dyslectisch is en dat dit binnenkort getest zal worden. Wanneer dit inderdaad het geval is, dan is de link met faalangstig gedrag wel begrijpelijk. Woorden en letters lezen is voor kinderen met dyslexie veel moeilijker dan voor kinderen die geen dyslexie hebben. En dat kan een gevoel geven van niet goed genoeg zijn. Je loopt met lezen dan snel achter bij de anderen, en dat is natuurlijk ook een vervelende ervaring. Dit kan ook een link hebben met problemen met concentreren. Je krijgt dan een negatieve spiraal. Op school heeft je kind hier waarschijnlijk ook veel last van. Wat dit betreft is het belangrijk om contact te leggen met de leerkracht. Je schrijft daar niets over, dus ik weet niet hoe het contact met de basisschool is. Een leerkracht kan vertellen hoe je zoontje het in de klas doet, en hoe hij zich daar voelt. je kunt ook samen met de leerkracht overleggen hoe je thuis en de leerkracht op school je kind het beste kan begeleiden. Het is prettig wanneer je thuis en op school op hetzelfde spoor zit. Je schrijft dat je allerlei spelletjes en oefeningen met hem doet, bijvoorbeeld om zijn concentratie te bevorderen. En dat je hem probeert te bemoedigen met opmerkingen over positieve dingen. Ik begrijp heel goed dat je je zorgen maakt en hem graag wil steunen. En zolang het om gezellig samen spelletjes doen gaat is dat ook prima. Maar zorg wel dat je thuis geen druk op hem gaat leggen. Dingen die gezellig en als steunend bedoeld zijn, kunnen bij een kind van 8 dat een beetje faalangstig is helaas juist het omgekeerde teweeg brengen. Een kind kan dan het gevoel hebben dat hij thuis ook op zijn tenen moet lopen. Ik ga ervan uit dat dit niet je bedoeling is. Maar wees hier wel alert op. Ook wat dat betreft is het goed met de leerkracht te overleggen wat je thuis kunt doen en wat de school aan begeleiding op zich neemt.

Eten weigeren

Onze dochter (10 jaar) wil absoluut niet samen met ons eten. Ze haalt alles uit de kast, ze doet alsof ze buikpijn of rugpijn heeft, ze lust de kaas niet, de kat leidt af etc. Nadat wij gegeten hebben vraagt zij om eten. We hebben alles geprobeerd: haar geen eten geven of een beetje geven, wel eten geven ... We weten het niet meer. Dit duurt nu al zo'n 5 jaar. We kunnen er niets van op internet vinden. Vaak weigert ze op vakantie ook te eten. Wie weet raad?


Als je dochter al vijf jaar lang dit gedrag vertoont is er sprake van een gewoonte die een kind niet zomaar afleert. Je dochter is eraan gewend om allerlei uitvluchten te noemen waardoor ze niet kan eten. En op de een of andere manier is dat gedrag voor haar prettiger dan het gezellig mee aan tafel eten. Als je dit gedrag aan wilt pakken ben je er waarschijnlijk niet met een enkele ‘gouden tip’. Een situatie die al zo lang duurt heeft gevolgen voor het hele gezin en iedereen heeft een bepaald gedrag dat de situatie met je dochters eetgewoonten kennelijk in stand houdt. Het helpt om de situatie tijdens het eten eens goed onder de loep te nemen. Hou een week bij wanneer je dochter dit gedrag exact vertoont. Is dat alleen bij het avondeten, of ook ’s morgens en bij de lunch? Wanneer start je dochter ermee? Als je nog aan het koken bent, als het eten op tafel staat, als ze moet opscheppen, of als ze al iets heeft gegeten? Wie zijn er bij aanwezig? Wil ze vooral niet eten als er andere mensen aan tafel met elkaar aan het praten zijn?


De volgende vraag is ook van belang: Hoe reageren de anderen aan tafel op dit gedrag? Hoeveel aandacht krijgt je dochter met ‘niet willen’? Als je dochter namelijk erg veel commentaar van de anderen krijgt, of als anderen proberen haar af te leiden, of boos worden, dan houdt dit gevolg het gedrag in stand. Zelfs al word je enorm kwaad op je dochter, dan nog zal een kind van 10 dit gedrag volhouden. Een kind gaat voor aandacht, of het nu positief is of negatief. In feite geeft je dochter met dit gedrag aan dat ze gezien wil worden. En dat lukt haar op deze manier heel goed. Wil je gedrag dus veranderen dan heb je twee mogelijkheden. Of je zorgt dat de situatie verandert waarin het gedrag voorkomt. Of je zorgt dat het gevolg van het gedrag verandert. Als je dochter bijvoorbeeld het ‘niet eten’ als middel gebruikt om het woord te krijgen aan tafel, dan kun je de maaltijd anders gaan inrichten en ieder gezinslid laten vertellen wat er die dag is gebeurd, te beginnen met haar. Op die manier krijgt ze wel aandacht, maar niet met het eten. Eten moet ook geen onderwerp van gesprek zijn aan tafel. Wil je het gevolg van haar gedrag veranderen, dan moet je je eigen gedrag veranderen. Je gaat dan bijvoorbeeld niets meer zeggen over haar gedrag, je probeert haar niet aan het eten te krijgen, je gaat niet in discussie. Hierdoor krijgt ze geen beloning meer voor haar gedrag. Ook van belang is dat je duidelijk bent in het moment van eten. Wanneer je dochter niet aan tafel mee-eet, maar later wel apart iets krijgt, ook dan wordt ze beloond voor haar negatieve gedrag. In dat geval is het beter haar te laten ervaren dat er aan tafel gegeten wordt, en daarbuiten niet.


Omdat je dochter al tien jaar oud is, is het van belang dat je een verandering van aanpak ook met haar bespreekt. Vertel haar dat je de situatie tijdens het eten niet prettig vindt en dat je dit wil veranderen. Zeg haar ook dat jij niet kunt bepalen wat ze allemaal wel en niet eet, dat kan alleen zij zelf. En geef aan dat jij het eten voortaan anders wil inrichten. Je kunt ook vragen hoe zij er tegenaan kijkt. Wat vindt zij van het eten? Wat vindt zij er goed en minder goed aan? Daarmee laat je haar zien dat je ook haar mening van belang vindt. Soms komt een kind dan met iets wat je niet wist en wat wel belangrijk is om te weten, bijvoorbeeld: ik vind het niet zo fijn als jullie altijd over je werk praten… Dan kun je nieuwe afspraken maken waar iedereen tevreden mee is. Uiteraard klinkt dit allemaal heel simpel. En natuurlijk is zoiets niet zo eenvoudig als het hierboven lijkt te zijn. Dat komt doordat er in een gezin altijd bepaalde patronen zijn gegroeid. Iedereen is gewend om op een bepaalde manier te reageren. En voor iedereen aan tafel zal er dus een verandering zijn als je dit eetprobleem gaat aanpakken. Daarom raad ik je aan om over deze situatie eens met een pedagoog of je huisarts te praten. Die kan samen met jou kijken hoe je het eetprobleem het beste kunt aanpakken op zo’n manier dat het ook werkelijk succes heeft. Want een andere aanpak moet je zeker drie weken volhouden wil het effect hebben.


Tenslotte: soms vertoont een kind problemen bij het eten omdat er iets anders aan de hand is wat moeilijker onder woorden te brengen is. Het eetprobleem is dan in feite ‘signaalgedrag’. Het geeft aan dat het niet goed gaat met je kind maar om een andere reden. Soms voelt een kind zich niet fijn op school bijvoorbeeld, of voelt ze spanningen in het gezin aan. Als je het eetprobleem dan aanpakt, kan het goed zijn dat het probleem zich gaat verschuiven naar een ander terrein omdat de oorzaak niet wordt aangepakt. In dat geval is er meer hulp nodig om uit te zoeken wat er werkelijk speelt. Ga dan ook bij jezelf na of er meer signalen zijn dat het niet goed gaat met je kind, en of er in je gezin of in de directe omgeving misschien redenen zijn voor dit signaalgedrag.