Eetproblemen

Wanneer is het nodig om voor een kind van 11 hulp te zoeken als het bijna niets lust? Mijn (half)broertje van 12 uit het 2e huwelijk van mijn vader (ik ben zelf 47) eet al zijn hele leven bijna niets dan ongezonde dingen. Hij is niet te dun of te dik, maar eet alleen appels, aardbeien en een paar erwtjes, verder enkel pasta, friet, en vlees. Mijn vader en zijn ex-vrouw zijn gescheiden en hebben een slechte relatie. De jongen reist veel op en neer en van regelmaat is dus geen sprake. Ik wil nu graag weten wat een therapeut zou adviseren? Is het nodig om iets te doen? Kennelijk zien beide ouders daar niet de noodzaak van in. Maar wij (mijn man, mijn dochters en ik) vinden het heel erg, ook omdat we zien dat mijn broertje er last van heeft. (Hij heeft natuurlijk best door dat het niet normaal is, schaamt zich, probeert wel, maar kokhalst dan). Zelf ben ik bang dat het probleem onderschat wordt en dat mijn broertje op deze manier onbewust zijn ongenoegen over de thuissituatie uit. Maar hij at al niets toen hij heel klein was, zegt mijn vader dan. En toen was het nog relatief OK thuis. Mijn vader geeft hem eigenlijk altijd gewoon zijn zin, en zorgt voor een appeltje. Misschien is dat ook het beste, want de gewone tips zijn allemaal al de revue gepasseerd. Vanwege de slechte band tussen mijn vader en zijn ex-vrouw, kunnen we niet met de moeder overleggen. Ik heb een goed contact met mijn vader dus heb ik besloten advies in te winnen dat ik met hem wil bespreken. We maken ons namelijk zorgen.


Ten eerste wil ik je een compliment maken. Ik krijg via de site eigenlijk nooit vragen van broers of zussen die zich bezorgd maken. Je zorg voor je broertje toont de band die jullie twee hebben. Ik denk dat dat voor hem ook heel belangrijk zal zijn. Ik ken de situatie natuurlijk niet en moet me baseren op wat je zegt. Maar wat ik daaruit opmaak is dat je zorg wel eens terecht zou kunnen zijn. Kinderen tonen hun onvrede met een situatie nogal eens in hun eetgedrag. Echter, het probleem waar jij tegenaan loopt is dat jij 'uit de verte' ongerust bent over een situatie waar de ouders geen last van hebben. En in hoeverre je broertje er last van heeft is niet duidelijk. Jij noemt dit wel, maar je geeft niet duidelijk aan hoe je broertje daar dan last van heeft. En daar zit wel een probleem. Je moet namelijk niet je eigen zorg op een ander leggen, terwijl die er zelf niet zo mee zit. Je kunt een paar dingen doen: 1. Probeer de signalen die je merkt bij je broertje, en waar je je bezorgd om maakt eens te noteren. Kijk dan niet alleen naar het eten, maar let ook op andere dingen. Zijn er meer dingen die aangeven dat het niet goed met hem gaat? Vaak uit een kind dat namelijk op meer gebieden, niet alleen door het eten. 2. Neem je broertje eens mee naar een rustige plek (zonder andere familieleden) en ga dan een goed gesprek met hem aan. Vertel je zorg rustig, en zonder dat hij zich aangevallen hoeft te voelen. En vraag aan hem hoe het gaat. Misschien wil hij je wel vertellen wat er speelt als hij geen verdere druk voelt van anderen. 3. Wil je broertje niet met je praten (heel logisch trouwens voor een bijna-puber van 12) dan kun je hem voorstellen om met anderen te gaan praten die hij vertrouwt. Een vriend, de moeder van een vriendje, een buurvrouw, een tante, de mentor of voetbaltrainer. Je weet nooit wie voor je broertje een veilige haven is. En aan hen kan hij ook vertellen hoe het gaat en hulp vragen. Hij kan ook bellen met de kindertelefoon: 0800-0432 (gratis). Hij kan er ook mee chatten. Ze hebben een website: www.kindertelefoon.nl. Kinderen hebben hier over het algemeen heel goede ervaringen mee. Tenslotte: blijkt dat je naast zijn eten eigenlijk geen signalen vindt dat hij ergens mee tobt, probeer het dan toch van je af te zetten. Ik ken je niet en weet niet hoe jij in de situatie staat, maar je moet ook nagaan of je eigen verdriet over de hele situatie hier een rol speelt. Soms zie je dan meer signalen dan er werkelijk zijn. Het heeft dan vooral met je eigen verwerking te maken. Nogmaals, ik weet helemaal niet of dit zo is, maar het moet wel genoemd worden. In dat geval is het natuurlijk heel belangrijk dat je zelf in gesprek gaat met je ouders, of met anderen gaat praten, om het verdriet een plek te geven.

Scheiding ouders

Dit jaar heb ik eindelijk besloten om van mijn partner te scheiden. Ook mijn dochtertje van 10 heb ik dit ongeveer na een maand verteld. Over 2 weken vertrekt mijn partner ook echt (eindelijk) en mijn dochter heeft het daar heel erg moeilijk mee. Wát ik ook doe of zeg, kennelijk zeg of doe ik elke keer net iets fout waardoor het voor haar alleen maar moeilijker wordt. Op zich hebben zij en ik een heel goeie relatie. Een van de dingen die voor haar moeilijk liggen, zo niet bijna onmogelijk is, is het feit dat ze erg boos op me is maar dat tegelijkertijd niet kan uiten naar mij toe. Verder merkt ze/voelt ze dat ik het fijn vind dat ik die beslissing genomen heb. En dat klopt, zélf ben ik heel erg opgelucht dat ik dit eindelijk heb gedurfd ( na een jaar of 8). Als ik zie hoe verdrietig ze is breekt mijn hart en wil ik haar dólgraag helpen maar ik weet niet hóe! Ik hoop dat jij mij duidelijk kan maken wat ik kan doen.


Wat moet het moeilijk voor je zijn op dit moment. Jij bent opgelucht omdat je eindelijk een voor jou heel belangrijke stap hebt durven zetten. Tegelijkertijd betekent diezelfde stap voor je dochter het einde van haar gewone dagelijkse bestaan. Dat is voor ieder kind bijzonder zwaar om mee te maken. Je vader gaat zomaar ineens weg, en wat de reden voor jullie problemen ook is, het is en blijft haar enige echte vader. Een echtscheiding is om die reden voor kinderen bijzonder moeilijk om te verwerken. Kinderen merken bij een echtscheiding ook nog eens extra dat ze geen invloed kunnen uitoefenen op hun ouders. Kinderen proberen dat vaak wel overigens. Ze halen soms van alles uit de kast om het contact tussen papa en mama weer ‘goed’ te krijgen. Veel kinderen proberen ook om de ouder die ‘verlaten’ is te steunen. Ze soebatten met de andere ouder, of zijn boos op degene die de scheiding heeft veroorzaakt. Het is heel belangrijk dat kinderen juist níet in die positie worden gedrukt. Kinderen zijn geen scheidsrechters, kinderen zijn geen therapeuten, kinderen moeten kind mogen zijn met hun eigen problemen en hun eigen gevoelens. Waar jij met je dochter op dit moment tegenaan loopt is dat jouw kind niet probeert om je te steunen bij je verlies, maar dat ze heeft gemerkt dat je eigenlijk wel opgelucht bent door de scheiding. Daarmee lijkt het of je dochter ineens je tegenstander is geworden. Want zij is natuurlijk niet blij met de scheiding. Ook al zal ze straks misschien gaan merken dat het rustiger in huis is geworden, nu haar twee ouders niet meer bij elkaar zijn, op dit moment is ze heel verdrietig, geschokt en boos omdat haar leventje door elkaar geschud is. Ze heeft recht op haar boosheid en verdriet. Ze mág kwaad op jou zijn omdat je de ‘aanstichter’ van het kwaad lijkt te zijn. Dat ben je natuurlijk niet alleen. Maar haar vader is of gaat nu uit beeld en dat betekent dat hij in haar ogen nu het slachtoffer is.


Je schrijft dat het haar op dit moment totaal niet lukt om haar gevoelens onder woorden te brengen. Daar is alles nu ook nog veel te verwarrend voor. Wat jij kunt doen is haar gevoelens voorzichtig voor haar verwoorden en aangeven dat ze het recht heeft zich zo te voelen. Bijvoorbeeld: ‘Ik begrijp dat het moeilijk voor je is erover te praten. Dat hoeft ook niet. Je bent natuurlijk heel kwaad en verdrietig. En daar heb je gelijk in. Als je nu niet met me wil of kan praten is dat goed. Maar ik ben er altijd voor je. Ook als je kwaad wilt zijn’. De kans is groot dat ze zelfs dat niet van je wil horen, omdat je in haar ogen misschien wel de oorzaak bent van alle ellende. Dat is natuurlijk niet zo, maar voor haar is het nu niet het moment daarin te nuanceren. Hou er dan ook rekening mee dat als ze gaat praten ze misschien tegen je begint te schelden. Dat is de eerste stap in het verwerken van alles wat er is gebeurd. Probeer dat niet als een persoonlijke aanval te zien maar als een gevolg van jullie sterke band. Tegen jou kan ze schelden omdat ze zich veilig bij je voelt. En haar wereld is nu eenmaal dooreen geschud.


Begint het contact na een tijdje weer wat te komen dan is het heel belangrijk om jezelf daarbij in te tomen. Grijp zulk beginnend contact niet aan om je positie uit te leggen en je handelen te vergoelijken. Het is heel begrijpelijk als je graag wilt dat ze jouw kant inziet. Maar haar kant is nu eenmaal anders. Bovendien is het een kind, dat nog niet alles in de wereld kan en wil begrijpen. Wat dat betreft is het beter om te vragen hoe zij tegen dingen aankijkt dan om te vertellen hoe jij er tegenaan kijkt. Probeer daarbij open vragen te stellen, zoals ‘Hoe is het nu voor jou’ of ‘Waar heb je behoefte aan’ of ‘Waar ben je bang voor’. Misschien zijn die vragen wel eng voor jezelf om te stellen, omdat je kind misschien nare dingen tegen je zal gaan zeggen over jezelf. Maar de drempel die jij voelt is een lage drempel in vergelijking met de drempel die je kind op dit moment voelt. Jij bent volwassen en daardoor mag je in staat geacht worden die vragen toch te stellen al ben je bang voor het antwoord. Je kind echter is tien en is níet in staat uit zichzelf die drempel over te gaan. Als jij je dus neerlegt bij haar boosheid en ook niets meer doet aan het contact, dan zal dit automatisch leiden tot een verwijdering tussen jullie twee. Ook als ze niet meer boos op je is zal het dan voor haar moeilijk zijn om de eerste stap te zetten. Omdat zij intussen waarschijnlijk net zo bang aan het worden is voor jouw antwoord, als jij nu misschien bent voor haar woorden. Blijft het tussen jullie moeilijk en wil ze steeds niet horen wat je haar vertelt, en wil ze uit zichzelf niet praten, dan kun je een andere manier van communiceren gebruiken. Kinderen vinden het soms gemakkelijker om te lezen en te schrijven in plaats van te praten. Je kunt dan een brief onder haar deur door schuiven bijvoorbeeld. Die kan ze op haar eigen moment lezen, en misschien ook verscheuren als ze dat liever doet. Maar ze kan er iets mee doen op haar eigen tijdstip. Blijf voortdurend aangeven dat je open staat voor contact, ook op andere manieren dan via een gesprek. Doe dat met kleine attenties, zoals een dekentje over haar heen leggen als ze op de bank televisie ligt te kijken, of iets lekkers voor haar neerzetten. Een aai over de bol doet vaak meer dan woorden, en het geeft een kind de gelegenheid om ook weer een stapje naar jou toe te zetten, zónder dat ze per se hoeft te praten. Schrik niet als ze die attenties aangrijpt om boos tegen je uit te vallen. Dat is het gevolg van haar verwarring en boosheid. Zie dat dan als een positief sein dat je dochter haar boosheid begint te uiten. Blijf zelf toenadering uitstralen via alles wat je zegt en doet. Lichaamstaal doet vaak veel meer dan woorden alleen, en kan jullie helpen elkaar weer te vinden. Merk je dat het je niet lukt je dochter te bereiken, zoek dan hulp voor jullie beiden. Een psycholoog kan helpen in dit proces na de echtscheiding.