Opvoedingsvragen

Ze huilt en krijst bij papa op schoot

Mijn dochter (5 maanden) is heel eenkennig naar haar vader. Hij heeft relatief minder tijd om aandacht aan haar te schenken. Mijn echtgenoot en ik hebben dan ruzie over de vraag of ik haar wel of niet krijsend bij hem moet laten zitten, terwijl ik erbij zit. Ik wil er dan op zijn minst niet bij hoeven zijn, omdat ik niet wil dat zij mij in de ogen kijkt terwijl ze keihard krijst en ik niets doe. Ik vind dat gekrijs überhaupt niet acceptabel als het niet strikt noodzakelijk is. Dat zou de vertrouwensband met mij verstoren. Mijn man vindt dat ik er dan bij moet blijven zitten zodat zij aan hem kan wennen terwijl ik er bij ben. Ik heb het gevoel dat mijn dochtertje dan haar vertrouwen in mij verliest en dat wil ik niet.

Bespreek met zijn tweeën wat je van elkaar verwacht

Wat jullie nodig hebben is een goed gesprek waarbij je je eigen gevoelens en wensen aan elkaar voorlegt en tot een compromis komt. Er klinkt een beetje boosheid en ook verdriet in je vraag door. Het lijkt of je wilt zeggen: ‘Waarom snapt mijn man niet dat ik een belangrijke vertrouwensband met ons dochtertje heb. Waarom is hij zo gevoelloos dat hij van mij verwacht dat ik erbij blijf als ze zo ontzettend huilt’. Aan de andere kant zou je partner van zijn kant kunnen denken: ‘Waarom begrijpt mijn vrouw niet dat ik het verschrikkelijk vind dat mijn dochtertje zo huilt en dat ik onzeker word als ik alleen met haar ben. Ik voel me sterker als zij erbij zit. Ik wil heel graag ook zo’n band met mijn baby maar weet niet hoe ik dat moet opbouwen. Met haar erbij lukt het misschien beter’.

Is er misschien nog iets aan de hand?

Een aantal zinnen in je vraag geven me de indruk dat er misschien ook wel meer zaken spelen dan je nu beschrijft. Zo geef je aan dat je partner relatief minder tijd heeft om aandacht aan haar te schenken. Bovendien zeg je dat je het gekrijs überhaupt niet acceptabel vindt als het niet strikt noodzakelijk is. Wat bedoel je daar precies mee? Het lijkt of je er een beetje mee wilt aangeven dat er tussen jullie twee ook iets ‘wrikt’. Probeer dat bij jezelf uit te zoeken. Wees eerlijk in je gevoelens. Want anders blijf je hakketakken over zaken die misschien alleen aan de oppervlakte van belang blijven.

Gebruik in het gesprek de ik-boodschap

Als jullie blijven ruziën of je er al dan niet bij moet blijven als je dochtertje bij je man huilt, ontstaat er in feite een machtsstrijd over wie er nu eigenlijk gelijk heeft. Terwijl de onderliggende gevoelens niet worden aangeroerd. Ik zou jullie dan ook willen aanraden om een volgend gesprek over dit probleem op een rustig moment te voeren, liefst zónder baby erbij. Waarbij je je eigen wensen en emoties aan elkaar vertelt via de ik-boodschap. Zeg niet: ‘Jij doet het fout want…’ maar ‘Ik heb er moeite mee als ik bij mijn huilende baby moet blijven zitten’.

Deel je gevoelens over de situatie

Als je iemand aanvalt voelt hij zich in de verdediging zitten en krijg je ruzie. Bovendien hebben mannen na zo’n aanval nogal eens de neiging om zich terug te trekken in een stil zwijgen, of gewoon weg te lopen. Ik weet niet wat jouw man precies doet, maar misschien herken je bovenstaand gedrag? Als je de ik-boodschap geeft val je een ander niet aan, maar praat je over je eigen onzekerheid en pijn. Daardoor geef je de ander de gelegenheid ook met eigen gevoelens te komen.

Soms speelt spanning een rol

Los van dit alles staat het feit dat je dochtertje erg veel huilt bij je partner. Dat ze eenkennig reageert kan waar zijn. Maar uit je huidige vraag haal ik ook dat ze misschien erg aan het reageren is op de spanning die er kan heersen als ze bij haar vader op schoot zit. Misschien is je partner een beetje nerveus als hij haar moet optillen en dat voelt een baby al meteen. Je hebt dan te maken met een vicieuze cirkel die alleen maar groter wordt, omdat je eigen nervositeit niet verdwijnt als een baby steeds harder huilt.

Stel geen vragen aan je baby, maar zeg iets positiefs, dat werkt

Zo’n vicieuze cirkel kun je alleen doorbreken wanneer jullie allebei het volste vertrouwen hebben in het feit dat de band tussen vader en kind gewoon goed is, en dat je baby wel huilt, maar óók dol is op haar vader. Dan kan je man door het huilen heen contact met haar leggen. Bijvoorbeeld door voor haar te zingen, haar te aaien, of haar te vertellen wat een leuke teentjes ze heeft of een boekje voor te lezen. Op positief contact reageren baby’s meestal beter dan op negatieve toenaderingen zoals (ach moet jij zo huilen, wat is er dan, waarom huil je nu, ben ik dan niet lief?). Dat komt omdat bij positief contact (wat heb jij een mooie ogen, kijk eens wat een lieve lach, wat staat daar nou voor de deur een rode auto!, knappe meid) vaak ook een vrolijke uitstraling hoort, met een hogere stem en een aantrekkelijke mimiek.

Ga bij jezelf na waarom je niet wilt meewerken

Of er nu vertrouwen is met betrekking tot de band tussen vader en kind kan ik uit je brief niet halen. Ik denk dat het belangrijk is dat je partner de gelegenheid krijgt in een veilige en ontspannen sfeer zijn dochtertje te leren kennen, net zo als jij zelf je dochtertje kent. Hij lijkt die ontspanning nu te willen halen uit jouw aanwezigheid. Jij wilt daar niet aan meewerken. Daarom vind ik dat voor jullie ook een belangrijk uitgangspunt. Wat speelt er tussen jullie?Mocht het niet lukken om er samen uit te komen, dan zou ik je willen aanraden contact op te nemen met iemand die jullie bij zo’n gesprek kan helpen. Misschien een goede vriend of vriendin, maar ook een psycholoog of pedagoog kan daarbij een grote steun zijn. Ik wens jullie veel succes.