Opvoedingsvragen

Door Corona mis ik het contact met mijn moeder heel erg. Mijn baby is pas een paar weken oud. (31 maart 20)

Mijn ouders wonen niet ver hier vandaan en kwamen heel vaak bij ons of wij gingen naar hen toe. Ze hebben gelukkig wel meegemaakt dat mijn baby werd geboren, maar nu komen ze al een paar weken niet en zien niet hoe hard ons kindje groeit.  Ik hou me groot naar mijn moeder toe, maar ik vind het zo naar dat ze niet komt.

Dat is een van de moeilijke dingen van deze Corona opsluiting. Ouderen die kwetsbaar zijn moeten beschermd worden tegen besmetting en daardoor is het contact ineens sterk verminderd, ook binnen families. Dat is moeilijk voor je ouders, maar vooral ook voor jou als jonge moeder. Natuurlijk wil je je baby graag in de armen van grootouders zien, zodat zij kunnen genieten van die zachte huid en haartjes en het lijfelijke contact. Als jij je ouders ziet genieten, geniet je zelf ook mee. En juist nu groeit een baby zo snel. Dat hele kleine kwetsbare is al snel weer weg.

Jezelf groothouden is niet altijd een goede oplossing.

Dat je je ouders wilt beschermen tegen je verdriet is enerzijds heel begrijpelijk. Je vindt het allemaal waarschijnlijk al naar genoeg, om hen dan ook met jouw verdriet op te zadelen wil je niet. Aan de andere kant ontneem je je ouders hier ook iets mee. Als ze regelmatig langskwamen was het contact met hen waarschijnlijk erg goed. Als je je nu groothoudt laat je niet werkelijk zien hoe het met je gaat en daarmee ontneem je ze ook iets. Misschien merken ze best wel als jullie bellen of via beeld contact hebben dat er iets is als je je probeert in te houden. Ouders hebben daar, net als kleine kinderen, antennes voor. Dus deel het gemis met hen. Vertel ze hoe het werkelijk is. Het is voor ouders ook fijn om te horen dat ze gemist worden, in plaats van te horen: ‘Ja hoor alles is hier goed, we genieten enorm van de baby’. Als ze er niet daadwerkelijk voor je kunnen zijn, kunnen ze dat op die manier via de telefoon misschien wel. En dat kan voor jullie allen goed zijn.

Stuur ook foto’s van details, zoals handjes, een oortje, duimpje in de mond.

Direct lijfelijk contact is er nu helaas niet. Maar wat je wel kunt doen is zoveel mogelijk vastleggen voor ze, zodat je het wel met ze kunt delen. Daar zijn allerlei manieren voor. Natuurlijk maak je foto’s en filmpjes van je baby. Dat is supergoed om met je ouders te delen. Denk daarbij ook aan foto’s van kleine details, zoals de teentjes, handjes, een oortje, duimpje in de mond en dergelijke. Wat ook leuk is om een reeks foto’s te maken van elke dag op hetzelfde moment in dezelfde houding. Dan zie je een baby echt groter worden. Voor jezelf is dat trouwens later ook een leuke herinnering.

Deel de gewone dagelijkse activiteiten ook met opa en oma.

Maak niet alleen filmpjes van je baby in de wieg of op schoot, maar ook van gewone dagelijkse activiteiten die je anders nooit vastlegt. Zoals: de baby in bad doen, verschonen, in zijn wiegje leggen, hem troosten als hij huilt, liedjes met je baby zingen die je vroeger van je ouders hebt geleerd. Dat geeft herkenning voor hen en zo zijn ze er toch een beetje bij. Schrijf op wat je baby doet, en als hij iets nieuws heeft geleerd: noteer dat ook.

Vraag ondertussen aan je ouders allerlei dingen over je eigen babytijd.

Als zij terugdenken aan hun ouderschap voelen ze zich ook weer dichter bij jullie en het is nog leuk om erover te praten ook. Dus: maakte jij zelf kleertjes? Wat was je lievelingstruitje voor mij? Welk eten lustte ik niet als baby? Wanneer ging ik lopen, en waar was dat? Hadden jullie koosnaampjes voor me en waarom? Wat deed jij om mij te laten stoppen met huilen? Heb ik wel eens buikkrampjes gehad en wat deed je dan? Vaak hoor je als je dit soort vragen stelt ineens heel veel nieuwe dingen over je eigen jeugd.

Ga samen tegelijkertijd virtueel koffiedrinken.

Het  is het leuk om gezellig samen koffie te drinken als de baby erbij is. Als je ouders via de laptop een beeldverbinding met jou kunnen hebben en jij met hen, dan nemen jullie er beiden een kop koffie bij en nemen de dag door. En ondertussen tuttel jij met de baby en kan oma of opa voor hem zingen of tegen hem praten, net zoals ze zouden doen als ze naast je zaten.

En ondertussen: er op vertrouwen dat dit ook weer voorbijgaat.

En dan kunnen ze weer echt knuffelen en de verloren tijd inhalen. Want baby’s zijn heel snel weer gewend aan opa en oma.