Opvoedingsvragen

Ze slaat haar kleine broertje

Ik heb een dochter van 3 en een zoon van bijna 1. Het contact tussen broer en zus is vaak goed maar met regelmaat slaat of knijpt mijn dochter haar broertje. Vaak lijkt het huilen van hem wel een trigger te zijn. Ze gaat soms boven op zijn hoofd liggen omdat hij niet mag huilen. Ook duwt ze hem vaak hardhandig om zonder dat we een aanleiding zien. Zeggen dat baby’s vaak huilen omdat ze niet kunnen praten lijkt geen indruk te maken. Ik vind het moeilijk hier mee om te gaan en weet niet goed hoe we het kunnen doorbreken/voorkomen. Andere momenten is ze weer heel lief naar hem. Onze dochter heeft sowieso een pittig karakter en op dit moment maken we niet vaak indruk op haar. Wel durf ik te zeggen dat we consequent zijn in de manier van benaderen. Hoe moet ik hiermee omgaan?

Peuters hebben het gevoel dat zij het centrum van de wereld zijn. Je peuterdochter voelt zich de koningin en de hele wereld hoort om haar te draaien. Peuters kunnen zich nog niet inleven in de gevoelens van anderen. Ook niet die van babybroertjes. Ze begrijpen hun eigen gevoelens nog niet eens.

Jaloezie is heel normaal

Dat er sprake is van jaloezie is dan ook heel logisch bij peuters die een nieuw broertje of zusje krijgen. Want ineens komt er een nieuw prinsje in het koninkrijk dat alle aandacht opeist. Zolang een baby in de wieg ligt kunnen peuters dat soms nog wel accepteren. De baby slaapt nog veel, en is niet altijd aanwezig in de kamer. Maar zodra een babybroertje gaat kruipen en lopen wordt het een totaal ander verhaal. Want baby’s ontdekken de wereld ook graag, net als peuters. En ze komen voor je het weet dwars door het speelgoed banjeren, of beginnen te gillen of huilen op de meest onhandige momenten.

Babybroertjes zijn heel lastig

Peuters kunnen moeite met een babybroertje hebben. Ze hebben last van het geluid, ze hebben last van het feit dat hun babybroertje geen rekening houdt met hun speelterrein, én ze hebben domweg last van het feit dat het babybroertje zich niet meer stil houdt in een hoekje van het huis. De broer is er en eist zijn aandacht op. Een peuterkoningin vindt dat moeilijk. Die wil nog niet graag de aandacht delen.

Ze gooien een blokje op het babyhoofdje

Sommige peuters laten dat heel direct merken door te melden dat de baby wel met de vuilnisman mee mag. Andere peuters knijpen de baby heel stiekem in zijn oortje als hun ouders niet kijken. Of laten per ongeluk een blokje over de rand van de box op de baby vallen. En weer andere peuters doen het iets minder ongezien en duwen gewoon keihard hun broertje omver of meppen met een schepje op het broertjeshoofdje. Hoe erg het ook klinkt, in feite is het vrij normaal gedrag voor een peuter.

Je peuter snapt niet wat er aan de hand is

Hij toont daarmee namelijk aan dat hij de situatie niet goed aankan. Dat hij zelf nog heel erg klein is en niet begrijpt hoe de wereld eigenlijk in elkaar zit. Wij als volwassenen vinden het al een wonder dat er zomaar een baby in de buik kan groeien en dan in het gezin terecht komt. Maar wij weten wel hoe dat in zijn werk gaat. Een peuter snapt dat dus niet, maar wordt wel ineens geconfronteerd met iets in de wieg waar alle aandacht naartoe gaat. Zie het dus als een noodkreet van je dochtertje dat ze op het hoofd van haar broertje gaat liggen als hij huilt.

Een peuter wil niet groot zijn

Ze heeft haar eigen ruimte nodig en die neemt hij nu teveel in. Het risico dat je als ouders loopt is haar te wijzen op het feit dat ze al ouder is en dat ze rekening moet houden met de kleinere dreumes. Want dát is nu juist wat ze niet wil. Ze wil niet groot zijn, ze wil klein zijn. Ze wil geen rekening met haar broertje houden, ze wil dat haar broertje rekening houdt met haar. Dat hij van haar speeltjes afblijft en uit haar buurt blijft, en dat zij zelf de kleine baby weer mag zijn die alle aandacht krijgt.

Dit kun je doen als ouders

Zeg niet dat ze al zo groot is, maar vraag haar of zij ook even klein baby’tje wil zijn. Neem haar op schoot en ga met haar tuttelen alsof ze een baby is. Je kunt ook elke avond een ‘babyuurtje’ instellen, alleen voor je dochter. Dan krijgt ze een flesje, dan mag ze met haar beentjes in de lucht ‘tata’ roepen als een baby’tje, en knuffel en tuttel je zelf even hard mee. Als een peuter hier behoefte aan heeft laat hij dat meteen merken, want dan gaat hij heel erg mee in dat terugvallen. Het kan best een tijd duren, maar op een gegeven moment heeft je dochter dan genoeg ‘babytijd’ gekregen en bedenkt dat ze eigenlijk toch al drie jaar is.

Geef je peuter letterlijk ruimte

Een tweede punt is de letterlijke ruimte die ze nodig heeft. Het is goed om een keer een film-opname te maken van de kamer als je dochter en haar broertje daar zijn. Dan zie je niet alleen wat zij doet, maar ook wat hij doet. Dreumesen houden namelijk over het algemeen geen rekening met oudere kinderen en lopen soms dwars door een prachtige rij auto’s heen, of pakken speeltjes af. En dat is voor een oudere peuter heel erg moeilijk. Als je dit ook waarneemt, geef je peuter dan een eigen ruimte waar de jongste niet bij kan.

Hier mag het broertje niet aankomen

Dat kan een hogere plank zijn, waar ze haar spullen op mag zetten, of een kastje dat met een sleuteltje op slot kan, dat zij zelf mag bewaren. Of een eigen hoek van de kamer die jij als ouder mee bewaakt. Laat haar ook zien dat je de jongste aanpakt als hij het speeltje van de oudste pakt, of door haar ruimte banjert. Zeg, terwijl zij het goed kan horen, ‘nee dat mag niet, dat is niet van jou’. Hiermee laat je je dochter zien dat jij rekening houdt met wat zij nodig heeft en dat zij een heel belangrijke plaats inneemt in het gezin en in jouw hart. En die plaats kan niet worden overgenomen door een broertje. Die plaats is er altijd, alleen maar voor haar.