Opvoedingsvragen

Hij blijft maar huilen bij anderen

Onze zoon van 3 maanden is erg huilerig bij vreemden en mensen die hij weinig ziet. Hij is na 42 weken geboren via een keizersnee. Hij had vijf keer de navelstreng om zijn nekje, waardoor zijn nekje iets open lag. Verder moest gelijk zijn maagje leeg gepompt worden omdat hij vuil vruchtwater had binnengekregen. Ik had ook nog heel weinig vruchtwater op het eind. Hij heeft hierdoor drie dagen in de couveuse gelegen. Kortom: een slechte start dus! Pas na twee weken is hij ook meer en meer gaan huilen. Ik ben bij een osteopaat geweest, maar die kon weinig tot niks vinden. Hij krijgt nu fysiotherapie, maar hij blijft maar huilen als hij voor hem onbekenden ziet. Meestal lachen baby’s toch naar vreemden met deze leeftijd?

Jullie hebben heel wat meegemaakt bij de geboorte van jullie zoontje. Ik kan me voorstellen dat dit een heel moeilijke tijd voor jullie allemaal is geweest. Wat je veel merkt is dat baby’s daar net zo goed last van hebben als hun ouders. Je schrijft dat de navelstreng zo erg om het nekje zat dat het vel open lag. Bovendien had hij vuil vruchtwater binnengekregen, waardoor zijn maagje leeggepompt werd. Dat alles is een verre van rustige manier om het leven binnen te stappen.

Helaas kan een baby je niet gewoon vertellen wat hij heeft meegemaakt, en of hij het moeilijk heeft door die ervaring of niet. Een baby kan alleen maar voelen, hij heeft daar nog geen woorden voor. Wat hij wél kan doen is huilen. Met huilen kan hij je laten merken hoe het met hem gaat. Dat hij daar pas na twee weken mee begonnen is, vind ik niet vreemd. Het is vaak zo dat je na een vervelende gebeurtenis eerst een tijdje aan het ‘overleven’ bent. Pas wanneer alles een beetje tot rust komt krijg je de ruimte voor emoties. Dan ga je pas denken wat je is overkomen en dan dringt pas echt tot je door hoe je je daarover voelt. En dan komt dus het verdriet.

Dat er medisch geen duidelijke reden gevonden is voor zijn huilen kan betekenen dat het inderdaad puur gevoelsmatig is voor hem. Hij is puur nog aan het verwerken wat hij heeft meegemaakt. Dat hij rustig wordt als hij bij jou is, zal voor hem heel fijn zijn. Hij weet dat hij bij jou hoort, dat hij veiligheid bij je kan vinden, en dat zorgt ervoor dat hij zijn verdriet eventjes vergeet. Onbekenden zullen misschien eerder dezelfde gevoelens van angst bij hem boven halen, die hij tijdens de geboorte ook had. Hij heeft hierdoor gewoon een achterstand in zijn emoties als je het vergelijkt met baby’s die op een veel rustigere manier ter wereld zijn gekomen.

Wat jullie kunnen doen om het hem én jezelf gemakkelijker te maken en ten eerste niet steeds proberen om je kind ‘stil’ te krijgen. Het is heel logisch dat je je kindje probeert te troosten als hij hard huilt, maar het zou kunnen zijn dat dit in het geval van jouw baby averechts werkt. Door de geboorte heeft hij misschien een heleboel angst, maar ook frustratie en woede in zijn lijfje zitten. En die gevoelens moeten er gewoon uit. Het kan héél opluchtend zijn om af en toe flink te huilen als je je boos en verdrietig voelt. Daarna kun je dan weer een tijd rustig zijn. Het verwerken van nare gebeurtenissen gaat op die manier ook.

Eerst stop je alles weg en ben je bezig met overleven. Daarna komt er voldoende rust om aan je emoties toe te komen, en word je soms overspoeld door verdriet. Als je jezelf de kans geeft dat verdriet te uiten, kan het ook zijn weg vinden. Het gaat een tijdlang met een golfbeweging. Soms moet je hard huilen, dan gaat het een tijdje weer beter. En dan komt er weer zo’n huilbui. Mettertijd worden die huilbuien minder erg en uiteindelijk verdwijnen ze helemaal. Maar… dat gebeurt alleen als je jezelf toestaat om het verdriet te voelen, om af en toe flink te huilen. Blijf je jezelf groot houden en stop je het verdriet steeds weg, dan blijf je je ook voortdurend heel rot voelen. Door niet te mogen huilen, kun je ook niet echt tot rust komen.

Waarom dit verhaal? Om duidelijk te maken dat het met baby’s net zo gaat. Als je je baby steeds troost, zal hij zijn verdriet eerder ‘inslikken’ dan uiten. Stel: je geeft je baby steeds als hij huilt als troost een fopspeen. Dan stop je eigenlijk het verdriet letterlijk ‘dicht’ met die speen. Een kind dat zuigt kan niet ook tegelijkertijd huilen. Maar de oorzaak van het verdriet haal je daarmee niet weg, dus zal je kind als de speen uit de mond valt toch weer gaan huilen. En daarmee kom je samen in een vicieuze cirkel terecht. Jij geeft de speen als hij huilt, hij spuugt hem weer uit en huilt weer, jij doet de speen er weer in… en het gaat zo maar door.

Wat ik je dus aanraad is om je kind wanneer hij huilt ook echt de gelegenheid te geven om zijn verdriet te uiten. Ga dus niet sussen, maar ga bij je baby zitten, raak hem zachtjes aan en zeg: ‘Toe maar, huil maar, gooi het er maar uit’. Je geeft dus letterlijk toestemming voor het huilen. En tegelijkertijd blijf je bij je kind en voelt hij je veilige aanwezigheid. Waarschijnlijk zal je baby eerst steeds harder gaan huilen, maar daarna ook de opluchting voelen. Hard huilen kun je ook niet zo lang volhouden als zeurderig huilen. Merk je dat je baby stopt met huilen, dan kun je ook iets zeggen als: ‘Zo, dat lucht op hè?’ Uiteraard zal hij je nog niet verstaan, maar hij zal je toon en uitstraling wél goed begrijpen.

Voor jezelf kan het ook prettiger zijn om op deze manier met het huilen om te gaan. Je weet dan waar de oorzaak misschien ligt, én je weet dat het niet erg is als je baby huilt. Bovendien ben je niet de hele dag bezig een huilend kind stil te houden, maar je spoort je kind in feite juist aan om zijn verdriet eruit te gooien. Als hij daartoe echt de kans krijgt en neemt, dan kan hij daarna ook weer toekomen aan leuke dingen. Dat hij zichzelf slecht kan vermaken heeft namelijk ook te maken met het feit dat hij zo vol met verdriet zit.

Reageer daarom na een huilbui heel positief op alles waar hij naar kijkt of grijpt. Praat op een hoge toon als hij rustig is, reageer op wat hij doet. Dan wordt zijn aandacht getrokken door de wereld om hem heen. Reken er op dat hij in het begin misschien niet langer dan een paar minuten op deze manier bezig kan zijn. Maar je kunt het wel heel langzaam uitbouwen. Je zult merken dat momenten van attent zijn worden afgewisseld door momenten waarop het verdriet weer boven komt en je baby het weer nodig heeft om hard te huilen. Maar dat zal uiteindelijk steeds beter hanteerbaar worden. Pas als je baby zijn verdriet heeft kunnen uiten, en zich volkomen veilig en prettig voelt… dan kan hij pas energie gaan geven aan de mensen om hem heen.

Op dit moment zijn die waarschijnlijk nog te bedreigend voor hem, maar ook daar zal verandering in komen wanneer hij zijn verdriet eenmaal ‘kwijt’ is. Hij kan nu gewoon nog niet alles tegelijk. Laat de gemiddelde leeftijd waarop baby’s interesse in anderen gaan krijgen dus maar even voor wat het is. Jouw kind heeft gewoon nog het een en ander te verwerken. En de rest komt dan langzamerhand ook wel.