Opvoedingsvragen

Ze wil opeens niet alleen zijn

Mijn dochter (bijna 1 jaar) was altijd heel gemakkelijk: at goed, sliep goed, lief, speelde goed, lachte veel … Maar, sinds ongeveer twee weken is ze helemaal anders. Ze wilt constant bij mij (mama) zijn, kan niet meer alleen spelen, weent of zeurt praktisch de ganse dag. Als ik ergens “nee” op zeg wordt ze hysterisch. Ik dacht eerst dat het kwam door de bovenste tandjes (want daar blijkt ze echt wel last van te hebben), maar het duurt nu toch al even. Als haar iets niet aan staat zwiept ze zich achterover… Ik weet niet goed wat doen. Als ze zo huilt, zeurt en bij mij wil zijn moet ik haar dan troosten (ze wilt constant gepakt worden) of een tijdje negeren?

Het is normaal gedrag voor een haar leeftijd

Wat je beschrijft komt nogal eens voor bij kinderen rond de eerste verjaardag. Ze hebben dan last van meerdere ontwikkelingen tegelijkertijd. En daar worden ze soms zelf ook een beetje gefrustreerd van.

Het gaat om de volgende dingen:

Rond 9 maanden maken baby’s een fase van eenkennigheid door

Doordat baby’s hun ouders ineens gaan herkennen aan het gezicht, ontdekken ze ook sneller dat die ouders soms niet aanwezig zijn. En daar kunnen ze heel angstig en aanhankelijk door worden. Ik noem de 9e maand, maar dit varieert nogal eens. Sommige baby’s hebben er eerder last van, en anderen beginnen wat later aan deze ontwikkeling. De kans bestaat dat jouw baby nu te maken krijgt met deze ontwikkelingsfase. En dat betekent: aanhankelijk zijn, steeds opgetild willen worden, boos en angstig worden als je uit het gezichtsveld verdwijnt. Dus allemaal dingen die jij net opnoemt.

De eerste verjaardag en ineens ‘baby-af’

Kinderen komen rond het eerste jaar ineens in een fase terecht waarin ze hun eigen wil gaan ontdekken. Alleen kunnen ze daar nog niet zoveel mee. Ze ontdekken alleen maar dat ‘iets’ in hen roept dat ze iets echt niet willen. Ze worden dan overstroomd door gevoelens van frustratie en woeden wanneer ze hun zin niet krijgen. En die woede snappen ze helemaal niet. Je ziet dan kleine hummeltjes woedend op de grond liggen, trappelend met de beentjes en totaal niet voor rede vatbaar. De boosheid gaat ook regelmatig over in een zielig snikken.

Ze begrijpt nog niets van haar eigen woede

Stel je zelf eens voor dat je overmand wordt door woede en frustratie en niet begrijpt waarom dat eigenlijk gebeurt. Dat is ook eng en kan je aan het huilen maken. Straks als ze peuter wordt zal ze met die eigen wil gaan experimenteren en dan zie je dat het meer een strijd wordt tussen jouw wens en de wil van je kind. Nu is het vooral nog een ‘ik-begrijp-er-zelf-ook-helemaal-niets-van’ woede.

Straal veiligheid uit, dat heeft ze nu nodig

Reageer rustig en zelfverzekerd op de buien van je kind. Want daarmee straal je veiligheid uit en dat heeft je dreumes op dit moment het hardste nodig. Zeg bijvoorbeeld: ‘Ik begrijp wel wat er is. Je moet eventjes boos zijn. Dat mag wel, wordt maar even kwaad’. En geef je kind dan de gelegenheid om haar boosheid uit te razen. Dat is niet erg als ze op een veilige plek is. Hoe kwader ze is, des te eerder is het ook weer over. De huilbui en de ‘boze broebels in de buik’ moeten er gewoon even uit.

Voer een standaard reactie in

Daarna troost je haar en ga je samen iets leuks doen. Einde verhaal. Als ze steeds aanhankelijk blijft en voortdurend opgetild wil worden, kun je het beste een standaard reactie invoeren. Bijvoorbeeld: je tilt haar even op, geeft een knuffel, zet haar weer neer en zegt: ‘Zo nu ga je even spelen'(of je noemt een andere gerichte activiteit). Een kortdate uitstraling is belangrijk, want daarmee geef je ook een grens aan. Houd er wel rekening mee dat het leerproces van je kind drie weken duurt. Dus wees heel consequent, regeer altijd hetzelfde en maak je vooral niet bezorgd. Het is een normale ontwikkelingsfase die je kind doormaakt.