Opvoedingsvragen

Hij bonkt en krijst

Onze zoon van 15 maanden begint te gillen en te bonken als hij naar bed moet. Op het moment dat wij hem in zijn bedje willen leggen begint het al. Het grote probleem wat wij hebben met onze zoon is dat hij niet alleen begint te gillen, maar hij gaat dan ook ontzettend hard met zijn hoofd bonken net zolang totdat het bloed eruit komt. Hoe consequent wij ook proberen te zijn, wij moeten hem wel uit zijn bedje halen anders loopt het echt verkeerd af. Hoe lossen we dit het beste op?

Je zoontje heeft een zwakke plek bij jullie gevonden

Alle dreumesen en peuters zijn daar naar op zoek, want als ze je zwakke plek vinden en aanraken krijgen ze automatisch aandacht. In jullie geval heeft je zoontje ontdekt dat wanneer hij zijn boosheid omzet in bonken tot bloedens toe, hij het voor elkaar krijgt dat jullie hem uit bed halen.

Hij zal dan ook niet de neiging hebben met dit gedrag te stoppen

Zolang het effect blijft hebben. Wat dat betreft zou je het eigenlijk moeten kunnen opbrengen om te zeggen: wil je bonken, je doet maar. Maar ik ga je toch niet uit bed halen. Alleen… jullie geven heel begrijpelijk aan, dat dit geen optie is. Jullie zijn bang voor de nadelige gevolgen van het harde bonken. Er is dus een belangrijke blokkade opgetreden tussen jullie en de consequente slaapaanpak die jullie voor ogen hadden. Het is nodig om die blokkade onder ogen te zien en er iets mee te doen. Óf je ruimt hem uit de weg, of je houdt er bij je aanpak rekening mee.

Optie 1: Wil je de blokkade uit de weg ruimen?

Dan moet je ten eerste weten of het bonken gevaarlijk kan zijn voor je kind. Ik raad je aan om je zoontje eens goed door de huisarts te laten controleren. Als deze geen problemen met het bonken ziet, dan is het misschien makkelijker voor jullie om er wat laconieker mee om te gaan.

Optie 2: Zet je zoontje in een campingbedje

In plaats van een houten ledikantje. In een campingbedje is het bonken veel moeilijker. Een kind moet dan echt op zoek naar harde onderdelen. En veel kinderen doen dat niet.

Optie 3: Is het te moeilijk voor je om het bonken te laten voor wat het is?

Dan kun je er ook voor kiezen een methode te nemen die minder bonken uit zal lokken. Wanneer je bijvoorbeeld merkt dat hij je aanwezigheid hard nodig heeft, kun je stapje voor stapje naar je doel toegaan. Als je hem bijvoorbeeld eerst tien dagen lang bij jou in bed neemt heeft hij geen reden om te bonken en kan hij langzaamaan tot rust komen.

De eerste dagen zal hij dan nog veel wakker worden, maar dat zal waarschijnlijk toch minder worden als hij merkt dat hij voortdurend bij je ligt. Daarna – als hij rustig is geworden- ga je over op stap twee: een eigen bed voor jou naast zijn ledikantje in zijn kamertje. Hij ligt in zijn eigen bed, maar jij bent er bij en kunt hem meteen aaien als er wat is. Zo wen je hem langzaam aan zijn eigen bed in jouw aanwezigheid. Doordat je de strijd minder aangaat heeft hij het bonken waarschijnlijk ook minder nodig.

Het is dus afhankelijk van je eigen keuze

Welke methode je gaat volgen. Het is natuurlijk ook best mogelijk dat niet alleen je angst voor de pijn in zijn hoofdje, maar ook een andere blokkade nog een rol speelt. Daar moet je dan ook naar op zoek. Stel jezelf maar de vraag wat er nog in de weg zit, of waar je nog meer bang voor bent als hij bonkt. Of wat je nog meer erg naar of akelig vindt.

Zolang je bij je aanpak geen rekening houdt met eventuele blokkades zal het je waarschijnlijk niet lukken consequent te blijven, waardoor je slaapaanpak niet duidelijk genoeg bij je kind over komt. En dat houdt het slaapprobleem in stand.