Opvoedingsvragen

Continu wakker worden

Onze zoon van bijna 15 maanden wordt sinds een aantal weken ’s nachts huilend wakker. Ik heb de indruk dat hij eng gedroomd heeft. Ik ga kijken wat er aan de hand is, probeer hem te troosten en laat vervolgens een lampje branden als ik weg ga. Meestal is het dan ook goed en huilt hij niet meer (wanneer ik het lampje uitdoe begint hij weer te huilen en ik het daardoor de indruk dat hij bang in het donker is). Het probleem is dat ik zelf niet meer in slaap kom nadien. Ik lig soms wel zo’n 4 uur later nog wakker en ik voel me onderhand gebroken. Nu heb ik het idee om zelf een keer op een matras beneden te gaan slapen zodat ik zelf een nacht onafgebroken kan rusten, maar ik voel me dan schuldig bij het idee. Want ik vraag me af of ik mijn kind dan niet te kort doe wanneer ik niet naar hem toe ga als hij huilt. Mijn man is regelmatig ’s nachts niet thuis omdat hij nachtdienst heeft. Wat kan ik doen?

Jij geeft goed aan wat bij slaapproblemen over het algemeen zo lastig is

Een slaapprobleem is nooit het probleem van het kind, het is het probleem van de ouders. Je kind wordt even wakker, en jij gaat er meteen naar toe. Je doet zelfs zijn lampje voor hem aan. Jij zit echter daarna met de brokken. Je kunt niet meer slapen, en je voelt je schuldig als je een manier probeert te bedenken om wel je broodnodige slaap te krijgen. Dit probleem zal je kind echt niet uit zichzelf gaan veranderen. Waarschijnlijk is hij gewend geraakt aan een slaapritme waarbij hij als hij lichter slaapt (droomslaap) eventjes wakker wordt om jou te roepen. Hij kan er zelfs aan gewend zijn geraakt om wakker te worden zodat jij het lampje aan kunt komen doen. Hij rekent op jouw gedrag. Het is een onderdeel van zijn nacht geworden. En zodra je ervan afwijkt (bijvoorbeeld door het lampje uit te doen), gaat hij huilen. Want hij verwacht dat niet. Jij bent zo aardig dat je voor hem gaat invullen waar hij last van had. Je zegt dat hij vast gedroomd heeft, en dus het licht nodig heeft. Of dat zo is kun je echter niet weten. Het is je eigen interpretatie. En die interpretatie zorgt ervoor dat jij slecht blijft slapen.

Wat houd je tegen?

Als je dit probleem wil aanpakken zul je eerst moeten nagaan wat je eigenlijk tegenhoudt om beneden te gaan slapen. Je zegt dat je vindt dat je je kind tekort doet. Maar waarom eigenlijk? Wat houd je nu precies tegen? Er kan van alles meespelen. Misschien is je kind wel eens ziek geweest en denk je bij elke huil ’s nachts dat hij nu weer ziek is? Misschien kun je niet tegen huilen? Misschien heb je zelf een akelige ervaring gehad met nachtmerries als kind en ben je bang dat je eigen kind dat ook heeft? Er kunnen allerlei redenen zijn.

Het is belangrijk dat jij gaat uitvinden wat jouw reden is

Want het vormt een belangrijke blokkade voor je. Die blokkade houd je tegen om actie te ondernemen en het slaapgedrag van je kind aan te pakken. Een klein kind heeft het in principe niet nodig om vaak wakker te worden ’s nachts, hij heeft het niet nodig om ’s nachts extra aandacht te krijgen, en hij heeft het ook niet nodig om een lampje te krijgen. Maar als een kind er eenmaal aan gewend is, dan vindt hij het wel best zo. Jij zult dus iets moeten doen om hem te wennen aan een andere aanpak. Dat vindt een kind niet leuk, dus die gaat protesteren. En dat doet hij precies met dát gedrag waar hij aandacht mee krijgt. Kun jij dus slecht tegen zijn huilen en reageer je daar altijd op, dan gaat een kind juist huilen. Want hij weet instinctief dat dit effect heeft.

Jij kunt alleen een verandering doorvoeren wanneer je ervan overtuigd bent dat je aanpak goed is, dat hij zal gaan werken, en dat je kind er wel bij vaart. Die aanpak is te maken, maar alleen als jij al je blokkades boven tafel hebt gekregen zodat je er bij de aanpak rekening mee kunt houden. Ben je bijvoorbeeld bang dat je kind misschien wel ziek is, dan zal deze blokkade uit de weg geruimd kunnen worden als je kind grondig medisch onderzocht wordt en gezond verklaard wordt. Jij moet het gevoel krijgen van: ‘Ik ga ervoor’. En als je dat gevoel hebt kun je een kind in drie weken tijd een andere structuur aanleren. Speelt mee dat je je schuldig voelt om ineens ergens anders te gaan liggen, terwijl je man ook niet thuis is, dan kan dit ook een blokkade zijn. Zo’n blokkade kun je opruimen door bijvoorbeeld stapje voor stapje naar je doel toe te werken.

 

Wil je weten hoe dat in zijn werk gaat?

Bestel dan de slaapbrochure ‘Slaapproblemen de baas’.