Opvoedingsvragen

Lastige driftbuien

Onze dochter (14 mnd.) heeft een sterke eigen wil. En haar gemoedstoestand kan plots veranderen. Ze kan eerst lachen en dan opeens volop krijsen als je haar bijv. neerzet. Ze kan op de grond gaan liggen en met haar hoofd op de grond gaan bonken. Daarna is ze ook niet meer stil te krijgen tot ze een flesje water of melk krijgt en in haar bedje ligt. We hebben al veel pogingen gedaan dit te doorbreken. Ze gooit graag eten of spullen op de grond maar streng ‘nee’ zeggen helpt niet, of het wordt weer krijsen. Slapen is vooralsnog geen probleem. We zijn erg van structuur en regelmaat, maar ook dat lijkt bij haar niet echt te helpen. Hoe doorbreken we dit?

Temperamentvol

Je schrijft dat je veel pogingen hebt gedaan om het gedrag te doorbreken. Maar je schrijft niet wat je hebt gedaan. Het gedrag wat je dochter vertoont lijkt op de peuterpuberteit, al is ze nog wat jong met 14 maanden. Het is ook heel goed mogelijk dat je dochter temperamentvol is. Een sterke wil houdt voor een klein kind in: ik ben de baas van de wereld en iedereen moet doen wat ik wil en iedereen moet goedvinden wat ik doe. En dat is natuurlijk niet altijd zo. Het feit dat ze heel erg hard krijst past overigens wel bij haar leeftijd. Ze snapt de wereld om haar heen nog niet zo goed en ze snapt zichzelf al helemaal niet. Ze ontploft gewoon. En dat uit zich in gooien, smijten, schoppen, krijsen… Bij een dreumes kun je zo’n bui het beste gewoon laten uitrazen, want ze kan zichzelf niet stoppen als ze zo bezig is. Zoek een plek in huis waar ze veilig te keer kan gaan.

Boze broebel

Misschien hebben jullie een lekker hoekje waar je wat kussens of een matras kunt leggen waar je haar kan laten uitschreeuwen. Streng nee zeggen hoort ze gewoon niet op zo’n moment. Handelen werkt beter. Dus pak haar op als ze zich zo gedraagt, en zet haar in haar ‘boos-hoekje’. En laat haar daar gewoon uithuilen. Het kan overigens ook goed helpen als je haar op de grond laat liggen, bij wijze van spreken over haar heen stapt en zegt: wordt maar lekker boos. Die boze broebel moet je buik uit. Schreeuw nog maar wat harder, toe maar. Op die manier leer je haar dat je boos mag zijn en dat het soms nu eenmaal zo is dat die bui eruit moet. Maar je leert haar ook dat het uiten van boosheid iets anders is dan je zin krijgen. Die link moet je kind niet gaan leggen, want dan wordt ze jullie de baas. En dat is niet de bedoeling.