Opvoedingsvragen

Mijn tweeling van 19 maanden jengelt de héle dag!

Hoi, ik heb een tweeling van 19 maanden. Ze jengelen de hele dag en luisteren niet, als je nee zegt doen ze het juist of als je tegen de een nee zegt gaat de ander het doen. Ik ben al 3 maanden bezig met oogcontact maken te zeggen dat het niet mag en ze dan te zeggen ga maar een boekje lezen of ga maar spelen maar het werkt gewoon niet. Ze zijn 1 min aan het spelen en doen het vervolgens weer. Het eet ritueel is ook een drama, de ene hap willen ze wel andere hap niet. Dan willen ze gevoerd worden dan willen ze zelf happen. Ze gooien het op de grond spugen het uit (ook dingen die ze heel lekker vinden).  Zet ik het eten weg dan beginnen ze weer te krijsen dat ze het toch willen. Ik ben thuisblijf moeder en heb geen netwerk dat me kan helpen, dus ik word behoorlijk op de proef gesteld. Ik loop dagelijks te huilen omdat ik het niet meer trek, ik wil graag een leuke moeder blijven en niet zo gefrustreerd zijn.
Hoe zorg ik ervoor dat ze beter gaan luisteren en stoppen met dat gejengel?

Het lijkt erop dat je tweeling aan de peuterpuberteit is begonnen. En dat is voor één kind al moeilijk voor een ouder, laat staan als je twee van die eigenwijze peuters rond hebt lopen, die niet alleen jouw aandacht willen hebben, maar ook hun eigen zin willen doordrijven en elkaar daarbij natuurlijk ook beïnvloeden. Dat dit je erg frustreert en wanhopig maakt is begrijpelijk. Je hebt ook nu een van de moeilijkste leeftijdsfasen van kinderen te pakken. Er is ook niet voor niets sprake van peuterpúberteit. Kinderen willen en doen van alles, maar zijn nog niet in staat rekening met jou te houden. Je geeft aan dat je al een aantal maanden probeert oogcontact met ze te maken en duidelijk nee te zeggen of ze iets anders wilt laten doen. Het is heel goed dat je dat hebt geprobeerd. Het probleem is alleen dat drie maanden hetzelfde doen zonder dat het resultaat oplevert betekent dat de methode niet (meer) werkt.

Je geeft aan dat je kinderen de hele dag jengelen.

Dat klinkt of je in een vicieuze cirkel met ze terecht bent gekomen. In dat geval hebben kinderen meestal een manier ontdekt om jouw aandacht te krijgen. Dat heeft te maken met het feit dat kinderen met enorm veel onzichtbare draadjes aan jou vast zitten en daardoor heel goed weten op welk gedrag ze een reactie van jou krijgen. En omdat kinderen altijd uit zijn op aandacht van mama zullen kinderen heel snel ontdekken dat ze steeds dát moeten gaan doen wat een reactie bij jou uitlokt. En vaak is dat gedrag waar je als persoon niet goed tegen kan.

Kleintjes voelen aan welk gedrag bij jou een reactie uitlokt

Dingen die je vervelend vindt, geluiden die je naar vindt om te horen, of gedrag dat je stoort… daar ga je als ouder op reageren. En dat vindt een peuter nou juist zo leuk. Dus kun jij niet tegen gillen, dan kun je er bijna zeker van zijn dat jouw peuter gaat gillen. Want dan reageer jij. Misschien met mopperen, misschien met boos worden of diep zuchten… maar je doet iets. En een peutertje heeft nog niet in de gaten dat positieve en gezellige aandacht veel leuker is.

Een peuter wil aandacht, en negatieve aandacht is voor hem ook goed.

Peuters gaan voor dat gedrag waarmee ze het gemakkelijkst aandacht krijgen. En hoe vervelend ook: je gaat gewoon sneller mopperen dan een verhaaltje voorlezen… Zo is het nu eenmaal. Wil je dus het gedrag van je kinderen veranderen, dan moet jijzelf ingrijpen met een totaal andere aanpak van hun gedrag. Niet meer proberen iets te wijzigen, niet mopperen, niet uitleggen waarom iets niet mag… want dat zorgt dat ze gewoon langer doorgaan of weer overnieuw beginnen. Wat dan wel? Niet reageren, opstaan en weglopen of je kinderen oppakken en op een vaste plaats neerzetten waar ze tekeer mogen gaan. Aandacht moeten ze wel hebben natuurlijk, maar geef dat dan heel bewust op een ander moment.

Je peuters kunnen nog niet goed luisteren.

Je vraag is: Hoe zorg ik ervoor dat ze beter gaan luisteren en stoppen met dat gejengel? Dat is een heel goede vraag maar het antwoord is niet zo simpel. Een peuter kan namelijk niet goed luisteren. Want luisteren betekent meer dan iets horen. Het betekent: iets horen, de boodschap begrijpen, bedenken dat je iets moet gaan doen, dat ook nog graag willen gaan doen, en het daarna nog doen ook. Dat zijn enorm veel stappen, die een kleine peuter gewoon nog niet kan maken. Dus: echt luisteren kan een peutertje nog niet.

Steeds op dezelfde manier kordaat reageren, dat werkt wel.

Peuters moet je leren dat er aan hun gedrag een bepaald gevolg zit. Het duurt een week of drie voor een peutertje daaraan went. Je kunt het wat dat betreft wel vergelijken met de opvoeding van een jonge puppy. Die kun je ook van alles vertellen en hij kijkt je daarbij misschien vrolijk aan, maar gaat daarna rustig door met het knagen aan schoenen. Je boodschap dringt niet door. Maak dus een paar regels voor jezelf en bepaal hoe jij voortaan gaat reageren op het gejengel waarbij je kinderen leren dat het gevolg van hun gedrag niet interessant genoeg is om het gedrag te herhalen.

Jij bent hun speelgoed als je overal op reageert.

Dat betekent dus: geen aandacht geven aan al het negatieve gedrag, want dat vinden peutertjes juist leuk. En tweelingen kunnen daarbij ook nog geweldig samenwerken om jouw aandacht te vatten. Dus loop gewoon de kamer uit als ze jengelen, of draai je om. Reageer kordaat. Knoop in gedachten een touwtje aan je haren vast en trek jezelf om hoog, recht je schouders, ga niet schreeuwen of mopperen, maar zeg heel rustig nee. En loop weg. Of pak iets waar ze niet aan mogen zitten af en zet het hoog weg.

Worden ze boos? Logisch, geef ze een plek in huis waar ze mogen schreeuwen.

Maar ga daar niet naar luisteren. Loop weg. Hierdoor haal je jezelf uit de situatie. Je kunt ze ook oppakken en zelf ergens neerzetten maar dat kan wel een stukje lastiger zijn met tweelingen natuurlijk.
Met het eten geldt eigenlijk hetzelfde. Probeer niet steeds te zorgen dat ze toch gaan eten terwijl ze dan weer dit niet willen en dan weer dat niet of juist wel… ze spelen ook dan met je om zoveel mogelijk aandacht te krijgen.

Dus bedenk een paar basisregels die je hanteert bij het eten.

Wil je dat ze zelf hun eten pakken en in hun mond stoppen, geef dan zo veel mogelijk losse stukjes die ze zelf kunnen pakken en laat ze hun gang gaan. Hoe meer je probeert te zorgen dat ze eten, hoe meer ze dat juist níet willen natuurlijk. Geef ze een kwartiertje de tijd bijvoorbeeld en haal dan de rest van het eten gewoon weg. Waren ze nog niet klaar, dan is dat jammer. Maar daarmee maak je duidelijk dat er een tijd is om te eten, dat er bepaalde regels zijn en dat het daarna klaar is.

Ruim na een kwartiertje alles af en ga iets totaal anders doen.

Met al deze regels is het belangrijk dat je het simpel houdt, steeds op dezelfde manier en heel rustig en kordaat reageert, en ervan uit gaat dat je niet probeert of het werkt maar het gewoon doet. Niet hopen dat het lukt, maar ervan uit gaan dat het zo gaat en dat kleine kinderen nog veel moeten leren.
Als je drie weken lang consequent op dezelfde manier reageert valt het muntje en weten kleintjes dat het voortaan zo gaat. En dan stoppen ze met hun gedrag.

Geen netwerk hebben kan een blokkade voor je zijn.

Dit is niet eenvoudig zeker niet met twee kinderen. En jij hebt af en toe tijd nodig om tot rust te komen. Anders is het moeilijk vol te houden. Je schrijft dat je geen netwerk hebt. Dat kan als een blokkade werken. Want zonder dat je steun voelt van anderen komt het allemaal op jou alleen neer. En dat is zwaar. Het kan helpen om contact te zoeken met andere tweelingouders bij jou in de buurt. Die hakken met hetzelfde bijltje en kunnen je waardevolle tips uit de praktijk geven en misschien ook praktische hulp. Je kunt een advertentie in het huis-aan-huisblad zetten, of bij de supermarkt ophangen. Maar je kunt ook via facebook of Instagram zoeken naar tweelingouders. Verder raad ik je aan om contact op te nemen met de Nederlandse Vereniging voor Meerlingouders. Ook die kunnen je vast en zeker helpen aan een netwerk: nvom.nl.

Noot voor andere tweelingouders: Mocht je deze vraag lezen en deze ouder willen steunen of een onderdeel van haar netwerk willen worden? Stuur dan een mail naar info@opvoedingsvragen.nl. Opvon zal de mail dan doorsturen naar degene die deze vraag heeft gesteld.