Opvoedingsvragen

Hij wil echt niet naar bed

Ik heb een zoontje van 22 maanden. Vanaf zijn geboorte heeft hij goed geslapen. Hij sliep soms wel tot 09.30 uur. De laatste weken is hier echter verandering in gekomen. Hij gaat om 19.30 uur naar bed en dan begint de ellende. Hij huilt soms net zolang tot hij helemaal over de rooie gaat. Ik heb van alles geprobeerd. Laten huilen, het gevolg is dan dat hij na 45 minuten wel ophoudt, maar dan weer gaat huilen. Boos worden helpt ook niet. Zodra ik bij hem ga zitten dan gaat hij direct slapen, maar als ik de kamer uit sluip wordt hij meteen wakker. Als ik hem laat huilen zit ik na 20 minuten mezelf op te vreten. Het gevolg is dat hij uiteindelijk bij ons (prinsheerlijk) in bed slaapt, zodat ik ook een beetje aan mijn nachtrust toekom. Ikzelf wordt steeds chagrijniger en kan steeds minder van hem verdragen. Wat moet ik doen?

Vraag de slaapbrochure aan via deze website

Dat is mijn beste advies. Je hebt echt een typisch ‘slaapprobleem’ met je kind. Hij sliep tot nu toe prima, maar ineens krijgt hij het in zijn hoofd dat hij je aandacht wil ’s avonds. Hij is ook al 22 maanden en begint al peuter te worden.

Een peuter wil graag zijn eigen zin doordrijven

En heeft het er voorover om zichzelf helemaal over de rooie te werken als hij daarmee je aandacht krijgt. Je hebt van alles geprobeerd, maar niets hielp schrijf je. Dat komt waarschijnlijk doordat je in ieder geval rekening moet houden met het leerproces van een klein kind dat zeker drie weken duurt. Dus als je iets nieuws invoert, dan moet je het consequent drie weken volhouden voor je effect kunt verwachten. In die drie weken wordt het gedrag meestal eerst nog veel erger dan het al was.

Je kind is je dan aan het testen

En dan geef je het als ouders op een gegeven moment wel op. Dat is jammer. Als je weet dat je juist moet doorzetten en je grenzen kordaat blijft hanteren, leert een kind daar veel van, en legt zich na drie weken bij de situatie neer. Hij is namelijk in opstand zolang hij daar aandacht mee krijgt. En bij jullie krijgt hij dat inderdaad. Uiteindelijk komt hij zelfs in het grote bed te liggen. En daar hebben veel peuters een halve nacht huilen best voor over. Wat dat betreft zou ik je aanraden om na te gaan of het zin heeft om een kind uiteindelijk na veel proberen toch in het grote bed te leggen.

Jij bent dan veel energie kwijt

En je kind leert er alleen maar van dat hij na een paar uur brullen in het grote bed mag. Hij zal daar de volgende ochtend zeker weer voor gaan huilen. Soms is het dan handiger om eerst een stapje terug te doen, zodat je zelf ook weer kunt bijtanken. Laat je kind gedurende een dag of acht de hele nacht in het grote bed liggen. Jij hoeft dan niet de eerste tijd te proberen hem in zijn eigen bedje te houden, je hebt zelf ook slaap, en je kind voelt zich prettig. Als hij na een paar dagen wat rustiger wordt ’s nachts kun je dan op een gegeven moment de overstap naar het eigen bedje weer maken. Bijvoorbeeld met als tussenstap dat je zelf op een matras de hele nacht naast hem gaat liggen. Over deze aanpak lees je ook alles in de slaapbrochure.

Overigens: je schrijft dat het niet helpt om naast zijn bed te zitten

Want als je naar buiten sluipt wordt hij weer wakker. Dat klopt inderdaad. Je geeft namelijk als je naast een bedje zit een kind eigenlijk een omgekeerde boodschap. Je wilt je kind veiligheid geven zodat hij kan gaan slapen. Maar je kind heeft al snel door dat hij juist niet moet gaan slapen. Want als hij in slaap valt ga jij weer weg, en dát wil hij juist niet.

Dus blijft een kind halfwakker met zijn oren gespitst

Zodra hij merkt dat je wegsluipt zit hij weer rechtop. In plaats van bij een kind blijven tot hij in slaap valt is het handiger een duidelijke keus te maken: óf duidelijk afscheid nemen en steeds even terugkomen voor een aai over de bol, óf de hele nacht bij je kind blijven, bijvoorbeeld op een bed naast hem. In beide gevallen weet je kind waar hij aan toe is én blijft zich veilig voelen.