Opvoedingsvragen

Reageert mijn dreumes zo door onze spanningen omdat er Corona in de familie heerst? (6 mei 20)

Mijn kleintje in nog maar net een jaar geworden en nog lang geen peuter, maar hij gedraagt zich al wel zo! Hij laat zich soms hard krijsend op de grond vallen. Reageert hij op ons? Wij zijn nogal gespannen omdat er Corona in de familie heerst.

Wat verdrietig voor jullie dat je zo nabij te maken hebt met Corona. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat de familieleden weer beter zullen worden. Je schrijft dat het in de familie heerst, niet dat het in je gezin speelt. Als dat wel zo is, heb je te maken met dubbele spanningen. Je hebt de zorg om het zieke familielid, je hebt de afzondering waarin je moet leven in je eigen huis en in de buurt, de angst dat de andere gezinsleden ook worden geïnfecteerd en dan ook nog alle taken die op de schouders van een of enkele personen komen te rusten. Dat is zoveel spanning, dat een kind dat absoluut meekrijgt en daar op zijn eigen manier op zal reageren.

Je kindje voelt de spanning aan en reageert daarop.

Een kleine dreumes begrijpt niet wat er aan de hand is maar is wel gevoelsmatig erg sterk met je verbonden. Hij voelt je spanningen aan en omdat hij daar niets mee kan reageert hij ook heel fysiek met een huilbui of driftbui. Je schrijft dat hij al peutergedrag vertoont. Ja daar kan het zeker op lijken. Het is geen peutergedrag, want daarbij speelt mee dat een kind zijn eigen wil heeft ontdekt en per se iets wil doen of kunnen en gefrustreerd wordt als dat niet lukt. Maar het is wel gedrag dat zich op dezelfde manier kan uiten bij een dreumes.

Soms ben je sneller geïrriteerd of heb je minder aandacht.

Mocht het zo zijn dat de ziekte niet in je eigen gezinssituatie voorkomt, maar bij familieleden, dan speelt de isolatie in je eigen huis geen rol, maar ook dan kan de spanning die je uitstraalt natuurlijk groot zijn. Misschien heb je ook nu extra taken op je genomen, is er de zorg om de infectie en het welzijn van de anderen. Misschien heb je hierdoor ook iets minder aandacht voor je kleintje dan je anders zou hebben. En het kan ook zijn dat je sneller geïrriteerd bent als hij je aandacht vraagt. We zijn allemaal maar mensen en er zitten soms grenzen aan wat je kunt hebben. En op dat gedrag, dat je kind niet herkent, reageert een dreumes soms ook weer. Dus ook dan zou het gillen daarmee te maken kunnen hebben.

Het gedrag heeft echter ook te maken met de ontwikkeling van een dreumes.

Echter, de kans bestaat ook dat het gedrag eigenlijk niet zozeer te maken heeft met jouw spanningen of veranderingen in je gezin. Ook als je gewoon alles door laat gaan zoals het normaal gaat en je met zijn allen zo ontspannen mogelijk de Corona-crisis doorstaat, ook dan kan een dreumes zich plotseling gillend op de grond laten vallen. Want het gedrag komt zeker vaker bij kinderen voor, vaak als ze een jaar zijn geweest.

Het is geen peuterdrift, maar het lijkt er wel op.

Zoals ik al eerder omschreef gaat het niet om peuterdrift. Maar kinderen van een jaar kunnen wel zodanig met zichzelf in de knoop raken dat ze even door het lint gaan. Ze willen al zoveel en snappen nog zo weinig. Daarbij komt dat sommige kinderen een pittiger temperament hebben dan anderen. Het kan wat dat betreft goed zijn om na te gaan hoe jullie zelf waren als klein kind. Want temperament kan ook in de familie zitten.

Dit kun je doen om je dreumes te helpen.

Wat kun je het beste doen als je kind zo’n bui heeft? Probeer hem niet stil te krijgen, want dan wordt de frustratie van je kleintje alleen maar groter. Hij heeft zoals ik het omschrijf: ‘een boze broebel in zijn buik’. En die moet er gewoon uit. Dus geef hem op een rustige en veilige plek de gelegenheid om dat te doen. Ligt hij op de vloer en kan dat geen kwaad, laat hem dan lekker liggen krijsen.

Laat hem op een veilige plek uitrazen, dat helpt.

Je kunt op een rustige toon zeggen: ‘Toe maar, gooi het er maar uit, dat moet even’. Daarmee voelt jouw kind dat je rustig en veilig blijft en dat is voor hem belangrijk. Als jij gestrest of nerveus wordt dan voelt hij dat ook, en dat werkt averechts. Het kan een tijdje duren maar op een gegeven moment is de woede wel uit het buikje en als je kindje dan nog wat ligt na te snikken ga je erheen en knuffel je, geef je een aaitje en zeg je: ‘Zo dat was even nodig he? Kom maar’. En dan gaan jullie samen even iets heel anders doen. Het verdriet is dan weer vergeten.