Opvoedingsvragen

Nog steeds vieze broek

Onze dochter (bijna 4 jaar) poept nog steeds in haar luier. Nu ben ik sinds kort begonnen met het stimuleren van poepen op de wc. Een drama! Toen ze bijna 3 jaar werd heb ik het ook geprobeerd. Toen heb ik haar op advies van een orthopedagoge laten vragen om een luier. Dat gaat goed. Maar nu zou ik haar graag op de wc willen laten poepen. We stimuleren haar; belonen haar met stickers en een cadeautje als ze het helemaal zelf kan. Maar niets helpt. Ze houdt het op en doet daar erg haar best voor. Met als gevolg: regelmatig een vieze broek. Want ik wil echt niet meer terug naar de luier. Hoe ga ik om met deze volgende stap?

Zij bepaalt het

Je geeft in feite je eigen antwoord al. Je hebt alle tips gelezen en gedaan maar helaas… Inderdaad is het poepen een zaak van je kind zelf. Waar ze dat doet en hoe ze dat doet bepaalt zij. Je kunt als ouders van alles willen, maar je hebt geen invloed op haar lichamelijke functies. Een kind van bijna vier beseft dat eigenlijk wel en ze laat ook aan je zien dat je er geen invloed op hebt. Ze zal de stickers en beloningen ongetwijfeld heel erg fijn vinden, maar voor een kind van haar leeftijd staat dat nog los van het feit dat ze die stickers verdient met op de wc poepen. Je bent met haar in een vicieuze cirkel terecht gekomen. Hoe liever jij wil dat ze op de wc poept, hoe minder dat zal gaan lukken.

Aandacht geven

Het gaat hier eigenlijk niet meer om het zindelijk worden. Het gaat hier om een aandachtsfuik. Kinderen zijn in staat om een uur op de wc te zitten en niets te doen, daarna op te staan en naast de wc te plassen of te poepen. Daarmee laten ze zien: ik bepaal zelf wat ik doe. Hoe meer aandacht je geeft in een poging haar op de wc te laten poepen, hoe meer je haar de boodschap geeft dat het heel goed is om niet te willen poepen. Want dan krijgt ze nog meer aandacht. Kinderen zien nog niet dat het veel fijner is om positieve aandacht te krijgen. Dus als je moppert, dan is dat ook aandacht waar ze voor gaan.

Los laten

Zet dus zelf die vicieuze cirkel stop en leg je erbij neer dat het op deze manier waarschijnlijk niet gaat lukken. Leg de verantwoordelijkheid bij haar. Laat het los. Zeg haar dat ze zelf mag bepalen of ze al naar de wc wil of niet. Ga weer terug naar de aanpak die werkte en wacht rustig haar tempo af. Vind je dat lastig, dan raad ik je aan weer contact op te nemen met de orthopedagoog waar je destijds bent geweest. Deze kan je misschien beter helpen omdat ze je gezinssituatie kent.