Opvoedingsvragen

Mijn peuter eist al mijn aandacht op

Mijn zoontje wordt in juni 2 jaar. Op vrijdag gaat hij altijd naar het KDV en heeft het daar onwijs naar zijn zin. Verder passen mijn ouders op en ze zijn de beste vriendjes. Wat ik alleen niet begrijp is dat mijn zoontje zodra ik thuiskom alleen nog maar oog heeft voor mij, laat mij geen seconde met rust… Wanneer ik weg ben is er niks aan de hand: als zijn vader hem vrijdag ophaalt bij het KDV is hij onwijs blij maar eenmaal thuis gericht op mij, papa mag niks. Ons zoontje wordt wanneer ik dan aan het koken ben ook echt boos als ik dan even bezig ben en uiteindelijk gaat hij zitten op het aanrecht en ‘helpen’. Als ik alleen met mijn zoontje ga eten zit hij in de kinderstoel, eet hij alleen met mijn ouders zit hij in de kinderstoel maar als we met z’n drie zijn wil hij niet in de kinderstoel en smijt alles van zich af, huilen… krijsen… tot ik hem eruit haal… meteen stil en weer lachen… Hoe dan? Stiekem begin ik mij een beetje zorgen te maken of het niet aan mij ligt… Doe ik wat verkeerd? Maar wat dan? Ik probeer hem juist te stimuleren maar het lijkt averechts te werken… het voelt als falen… Ik begin bijna te denken dat mijn zoontje iets mankeert. Is er toch wat mis met hem? Ik heb echt geen idee…

Doe je iets verkeerd? Nee hoor. Je kind lijkt op dit moment in een echte peuterpuberteitfase te zitten. Een peuter probeert allemaal nieuwe gedragingen uit. En hij is reuze benieuwd hoe daarop gereageerd wordt. Maar het uitproberen van nieuwe dingen, zoals krijsen, niets willen, aandacht opeisen… dat zijn ook wel spannende gedragingen. Want je kunt afgewezen worden en dat is niet fijn. Een peuter voelt dat eigenlijk best goed aan, en daarom probeert hij zijn nieuwe gedrag het liefst uit bij degene die het aller dichtst bij hem staan, en dat zijn papa en mama. Als hij daarmee bezig is, ontdekt hij ook hoe er op hem gereageerd wordt. Dus dat je peuter veel op jou gericht is, mag je eigenlijk als een compliment opvatten. Hij voelt zich heel veilig bij jou en durft zijn ‘slechtste’ gedrag aan jou te laten zien.

Je peuter oefent zijn gedrag en jij bent proefpersoon.

Voor jou is het natuurlijk niet altijd even prettig dat je peuter zo aan je hangt. Ik kan me voorstellen dat je ook niet altijd weet hoe je het beste kunt reageren en misschien telkens weer wat anders doet. Het lastige is dat daardoor een vicieuze cirkel kan ontstaan. Want als je steeds wisselend reageert vindt een peuter dat spannend en een beetje eng, en dan gaat hij hetzelfde gedrag nog eens proberen, en nog een keer en nog eens… net zolang tot hij weet hoe de regels eigenlijk zijn. Dus wissel niet te veel van reactie, want dan stopt je peuter zeker niet met zijn gedrag. Wat ook belangrijk is: geef je heel veel aandacht, dan zal je kind ontdekken dat het heel nuttig is om bijvoorbeeld te gaan krijsen of iemand weg te duwen, want dan gebeurt er van alles. En dat vindt een tweejarige echt fantastisch.

Veel aandacht vindt een peuter ook erg fijn.

Dus geef je altijd dezelfde reactie? Prima, maar kijk dan wat je eigenlijk allemaal doet. Ben je bijvoorbeeld tien minuten aan het mopperen op je peuter? Jij denkt misschien dat hij dat niet leuk vindt. Maar je peuter vertaalt dit als aandacht. Dat het niet zulke leuke aandacht is heeft hij eigenlijk nog onvoldoende in de gaten. Probeer je je kind op allerlei manieren af te leiden, bijvoorbeeld als hij boos in de kinderstoel zit? Ook dat werkt niet, want al die spelletjes maken het alleen maar interessanter om door te gaan met het gedrag.

Je kind proberen af te leiden werkt soms averechts.

En als je uiteindelijk met een zucht je kind dan maar uit de kinderstoel haalt begint hij te lachen. Want dit is helemaal prachtig, bij mama op de arm. Probeer dus voortdurend vanuit je peuter te kijken, die de hele wereld spannend en stoer vindt en allerlei nieuw gedrag uitprobeert. Omdat het ook wel spannend is, heeft een peuter wel baat bij duidelijkheid. Dus leer hem de regels aan die in huis gelden, en wijk daarbij niet af van je aanpak. Een peuter leert niet zo snel. Hij kan alleen leren door herhaling. Dus zeg niet dat hij bepaalde dingen niet mag, want daar staat hij niet voor open.

Een peuter snapt wat je doet beter dan wat je zegt.

Maar handel meteen. Daar leert hij van. Dus zit hij te krijsen in de stoel? Ga de strijd dan niet aan, maar haal hem er meteen uit en zet hem even op een rustige plaats waar hij wel mag krijsen. De gang is daar vaak een goede plaats voor. Soms is een peuter zichzelf ook even kwijt als hij zo begint te schreeuwen. Dat begint vaak uit frustratie en het helpt hem als hij zijn boze bui even mag uithuilen. Ga af en toe even bij hem kijken, zodat hij zich niet alleen voelt en is de bui nog niet over, zeg dan: “Huil nog maar even lekker door” dat mag wel. AIs hij wat rustiger geworden, haal hem dan gewoon weer erbij, begin geen discussie tegen hem, maar zeg gewoon: “Zo kom maar, alles is weer goed” en dat is het. Wil je meer weten over peutergedrag, en hoe je daar het beste mee om kunt gaan, bestel dan het boekje ‘De kleine koning(in)’ van Jose Sagasser (uitg. Kosmos). Je kunt dit via onze website bestellen, maar het is ook in de boekhandel te koop.