Opvoedingsvragen

Mijn peuter is bang op peuterspeelzaal

Mijn dochter is bijna 3 jaar oud. Ik ben zelf van buitenlandse afkomst, maar zij is hier geboren. Ze gaat al bijna 2 maanden naar de peuterspeelzaal. De eerste 5 keer ben ik bij haar gebleven (3 uurtjes), daarna probeerde ik haar elke keer 2 uur alleen daar laten om te laten wennen. Het viel echt tegen. Ze huilt heel veel zodat ze moet overgeven. Ze is bang en wil niet met de andere kinderen gaan spelen. Ze plakt alleen aan de juf. Ze is nooit met andere kinderen in aanraking geweest en wat de Nederlandse taal betreft ik heb geprobeerd haar tweetalig opvoeden, maar wij spreken normaal geen Nederlands thuis. Ze heeft geen moeite met haar landgenoten en kan heel goed met hun omgaan maar met Nederlandse kinderen niet. Het doet heel erg pijn wanneer ik haar daar achter laat, maar ik weet dat het voor haar toekomst en haar ontwikkeling wel goed is. Mijn vraag is: zijn er bepaalde richtlijnen of tips die wij kunnen volgen om deze fase makkelijker door te komen?

Er zijn inderdaad tips en adviezen te bedenken om je dochtertje te helpen haar draai op de peuterspeelzaal te vinden. Wat met de meeste peuters lastig is, is de eerste periode van het wennen. Kinderen vinden het eerst nieuw en eng op de speelzaal, en ze hebben het dan nodig om een tijdje de kat uit de boom te mogen kijken.

Je hebt er goed aan gedaan om in het begin samen met haar te gaan. Ze kan dan bij mama staan en ondertussen de speeltjes en de kinderen zien. Wat je meestal merkt is dat kinderen dan langzaamaan wel eens naar een speeltje toelopen, en dan weer terug naar mama komen. En dan gaan ze weer even weg, en komen weer terug. Net zolang tot ze het kunnen volhouden om langer zonder jou bij de speelzaal te zijn.

De juf is voor hen dan een vervangende veilige haven. Voor jouw dochtertje geldt dat nu ook zo. Ze klampt zich aan de juf vast. Maar je maakt je er toch nog veel zorgen over omdat ze veel huilt, tot overgeven toe. Dat kan te maken hebben met het feit dat ze nog wat extra obstakels heeft, iets meer dan andere kinderen.

Zo schrijf je dat ze het niet gewend is met andere kinderen te spelen, en spreken jullie thuis een andere taal dan de kinderen op de speelzaal. Dat zal ze dus moeten leren. Dat maakt het ingewikkelder, maar kinderen zijn heel flexibel. Ze zijn veel beter dan hun ouders in staat om een nieuwe taal snel te leren. Bovendien kunnen kinderen zich ook heel gemakkelijk met gebaren verstaanbaar maken. Tenslotte spreken alle peuters nog niet zo goed, ze zijn allemaal nog bezig met het leren van de taal.

Naast de overgang van de taal is er natuurlijk ook het cultuurverschil. Misschien zijn er op de peuterspeelzalen heel andere rituelen dan ze thuis gewend is, en misschien hebben de Nederlandse kinderen andere gewoontes. Ook dat zal eventjes wat tijd bij je dochtertje kosten. Alles bij elkaar kan ervoor zorgen dat haar wenproces ietsje trager op gang komt dan bij Nederlandse kinderen.

Je kunt zelf overigens wel het een en ander doen om haar daarbij te helpen. Ten eerste is het handig om te kijken of er kindjes zijn waar ze wel een beetje naar trekt. Is er bijvoorbeeld een kindje op de speelzaal dat in de buurt woont? Spreek dan eens samen met de andere ouder af om in het weekend samen te spelen. Of ga samen met de andere moeder naar de speeltuin of de kinderboerderij. Op die manier leert je kind de ander al wat beter kennen en zal het op de speelzaal zelf ook gemakkelijker worden, omdat ze daar dan al een vriendje heeft.

Daarnaast is het belangrijk dat je een vast afscheidsritueel gebruikt, waarbij je niet stiekem wegloopt in de hoop dat je kind niet gaat huilen, maar waarbij je juist naar je kind gaat zwaaien. Ze leert dan dat je weggaat, maar ze leert ook dat je weer terugkomt. Het is heel normaal als peuters dan hartverscheurend gaan huilen. Ze zijn nog klein en beseffen soms niet meteen dat je ook wel weer terug komt. Maar langzaamaan zal het speelgoed hen wel weer afleiden. Ook dat is een wenproces. Als ouder kun je je peuter helpen bij dit wenproces door niet te veel bezorgd te vragen aan je peuter.

Peuters zijn heel gevoelig voor stemmingen van hun ouders. Als ze merken dat jij het moeilijk hebt met de peuterspeelzaal kunnen peuters juist gaan roepen dat ze niet willen, of juist om hun moeder gaan huilen. Ze lijken zich dan helemaal aan te passen aan jouw emoties. Vraag je dan bezorgd of je kind het wel leuk heeft, dan roept je peuter hartgrondig ‘nee’. En ben je bang dat je kind gaat huilen, dan huilt hij inderdaad.

Het omgekeerde geldt echter ook. Wanneer jij ervan overtuigd bent dat de peuterspeelzaal een goede keus voor je kind is, en jij echt denkt dat je kind het er leuk zal hebben, dan kun je dit enthousiasme ook op je peuter overbrengen. En daarmee kom ik aan een belangrijk punt: ga eens bij jezelf na hoe je eigenlijk tegenover de peuterspeelzaal staat. Je schrijft wel dat je het belangrijk voor de ontwikkeling van je kind vindt dat ze naar de peuterspeelzaal gaat, maar verder schrijf je eigenlijk niet zoveel positiefs over de speelzaal.

Je schrijft dat er geen landgenoten zijn, dat ze Nederlands moet praten, en dat ze het niet leuk vindt om met Nederlandse kindjes te spelen. Dat klinkt eerlijk gezegd niet zo enthousiast. Ben je dat eigenlijk ook niet, en vind je het heel erg moeilijk om je kind er alleen te laten, dan zal je peuter dit echt merken en daarop met huilen reageren. Probeer daarom bij jezelf goed na te gaan hoe je eigenlijk tegenover de speelzaal staat.

Het is de bedoeling dat een peuter ernaar toe gaat omdat hij er gezellig met andere kinderen kan spelen en leuke dingen kan leren. Het is géén plicht. Probeer dus bij jezelf uit te vinden of je het eigenlijk diep in je hart wel wil dat je peuter ernaar toe gaat. Is dat inderdaad zo, ga dan eens met de leidster overleggen hoe het wenproces verder gevolgd kan worden. De volgende stap is namelijk tóch: je kind alleen achterlaten in de volle overtuiging dat ze misschien in het begin gaat huilen, maar het daarna naar de zin zal hebben. Dán kun je ook aan je kind laten merken dat het er leuk zal zijn. En dan neemt je kind die emoties ook over.