Opvoedingsvragen

Hij daagt me constant uit

Ik heb een zoontje van 3 jaar. Als ik hem ’s avonds naar bed breng, poets ik zijn tandjes en lees ik nog een verhaaltje voor. Dan wil ik hem nog even met hem kroelen en een kusje geven, maar dan begint hij met uitdagen. Hij wil nog wat drinken of iets anders, en dan nog papa bellen. Omdat dit ’s avonds niet kan, zeg ik: ‘dat kan niet, papa moet werken’. En dan gaat mijn zoontje tekeer tegen me. Ik probeer hem te vertellen dat hij ook naar school moet en dat hij morgen een lange dag heeft. Maar niets helpt en dat ben ik intussen wel beu. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij is mijn enige kind en is verder heel lief voor mij, vooral overdag. Daarnaast heb ik zelf botkanker.

Kinderen van drie vertonen geregeld problemen bij het slapen gaan. Het start met het ‘liedje van verlangen’. Nog één verhaaltje, nog even tanden poetsen, nog even de knuffel welterusten zeggen, ik wil nog een plas doen etc. Het heeft te maken met de eigen wil die een peuter steeds meer ontdekt en waarmee hij experimenteert.

Het is dan de rol van de ouder om rustig en kordaat te blijven en de grenzen aan te geven en te hanteren. Dus: ‘Dit is het ritueel, zo lang gaan we door, en nu is het afgelopen’. Als je die grens voor het eerst aangeeft zal iedere peuter zich daartegen verzetten. Jouw zoon dus ook. Hij wil meer aandacht, hij wil nog niet slapen… hij gaat je dus uitdagen.

Daarbij komt in jouw geval dat hij gebruik maakt van het feit dat papa niet aanwezig is. Je schrijft dat het wel gaat als je man overdag werkt. Je schrijft niet wat het verschil dan is. Komt je partner anders ’s avonds helpen met het naar bed brengen? Of is het voor je zoontje al voldoende dat papa in huis is? Het kan ook zijn dat je zelf een andere uitstraling hebt als je man thuis is.

Ga in ieder geval na wat het verschil is. Je kunt dat doen door het bedtijdritueel op te schrijven. Doe je exact hetzelfde als je man er ’s avonds is en als hij er niet is? Of zijn er verschillen? Het is van belang dat je altijd hetzelfde zegt en doet. Zo leert je zoon dat het niet uitmaakt wie hem naar bed brengt of wie er thuis is.

Wat ook van belang is, is wat je doet als je zoontje begint met uitdagen. Je schrijft dat je probeert hem te vertellen dat hij ook naar school moet. Ik neem aan dat je dit doet om te vergelijken met papa die soms ’s avonds werkt. Die uitleg is begrijpelijk. Maar bij een avondritueel raad ik je af om zo’n gesprek aan te gaan. Voor je het weet ben je namelijk langer bezig dan je bedoeling was.

Kinderen zijn er meester in om steeds weer door te vragen en door te vragen. Of steeds bozer te worden wat je ook zegt. Ondertussen hebben ze je wel verleid om langer te blijven. Wat je wel kunt zeggen: ‘Je mag boos zijn, maar nu ga ik weg’. Zeg dat je nog even terugkomt. En doe dat ook zolang je kind woedend blijft. Maar hij moet op zijn kamer blijven.

Wat me verder opvalt aan je vraag is dat je schrijft dat je ziek bent. Ik weet niet in hoeverre dit meespeelt in de opvoeding van je zoontje. Ik kan me voorstellen dat het wel een rol speelt en dat het misschien een blokkade kan zijn in de aanpak van het slaapprobleem.

Vind je het moeilijker om consequent te zijn als je je niet goed voelt? Speelt schuldgevoel over je ziek zijn een rol? Of heb je eigenlijk hulp nodig als je alleen met je zoon bent? Ik kan niet inschatten hoe groot de invloed van je ziekte is. En of je zoontje iets van je ziekte meekrijgt waardoor hij misschien wat lastiger wordt.

Als de invloed van je ziekte groot is raad ik je aan om contact op te nemen met de huisarts om door te spreken waar je behoefte aan hebt. Misschien is er ondersteuning van je gezin mogelijk. Maar nogmaals: ik kan daarover geen uitspraak doen, ik reageer alleen op het feit dat je noemt dat je ziek bent. Dit kan een blokkade zijn in een kordate aanpak van het slaapprobleem.

Wil je weten hoe je met blokkades bij slaapproblemen om kunt gaan, dan raad ik je aan de brochure ‘Slaapproblemen de baas’ via onze site te bestellen. Daarmee kun je een aanpak op maat maken, geschikt voor jullie situatie.