Opvoedingsvragen

Hij wil alleen maar aandacht van zijn vader

Mijn zoontje (3 jaar) claimt zijn vader erg. En hier is wel een reden voor. Zijn vader is sinds een jaar depressief. Hierdoor heb ik twee maanden met mijn zoontje bij mijn ouders gewoond. Hierdoor zag mijn zoon zijn vader minder. Het gaat nu beter in onze relatie, maar mijn zoontje heeft hier nog last van. Papa moet voorlezen en mama moet weg. Hij wordt driftig als papa hem niet van het kinderdagverblijf haalt. En als hij verdrietig is vraagt hij vaak om zijn papa. Bij driftbuien begint hij mij vaak te slaan, te knijpen en te krabben. Hij vertoont dit gedrag niet bij zijn vader. Ik vind dit heel verdrietig. Hoe kan ik dit gedrag veranderen?

Ten eerste zou ik je willen geruststellen. Je schrijft dat je niet wilt dat je zoontje jou afwijst. Maar dat doet hij niet. Hij gedraagt zich negatief tegenover jou. Maar dat heeft niet met ‘afwijzen’ te maken. Wat hij in feite doet is laten zien dat hij het moeilijk heeft in deze periode.

Het kan zijn dat hij de spanningen in jullie gezin aanvoelt, en beseft dat het iets met zijn vader te maken heeft. Het kan ook zijn dat hij zijn vader inderdaad erg gemist heeft en bang is dat papa weer weg zal gaan. Omdat jij er al die tijd voor hem bent geweest ben jij zijn absolute veilige haven. Juist omdat jij dat bent en omdat hij weet en voelt dat hij op jou kan bouwen, durft hij het aan om zijn negatieve, angstige, boze gevoelens op jou af te reageren. Het is dus in feite een heel groot compliment aan jouw adres dat je kind zich nu zo naar tegen jou gedraagt.

Ik besef dat dit heel tegenstrijdig klinkt, maar zo zitten kleine kinderen wel in elkaar. Zorg wel dat hij jou niet meer slaat of knijpt. Niet alleen is dat voor jou zelf heel vervelend, maar het is ook niet goed voor je peuter. Zoals ik al schreef ben jij zijn veilige haven, en die moet prettig en veilig blijven.

Merk je dus dat hij zich op jou wil afreageren, pak dan iets waar hij zijn boosheid veilig op kan afreageren en help hem daarbij. Pak bijvoorbeeld een kussen en stimuleer hem daar heel hard op te slaan. Of laat hem tegen een bal schoppen. Je kunt hem ook aansporen om heel hard te schreeuwen, nóg harder, nóg harder. Dat kan op een gegeven moment dan zelfs grappig worden waardoor de boze bui verdwijnt. Het gaat er in ieder geval om dat je hem steunt in het vinden van een veilige manier om zijn boosheid af te reageren, zodat hij niet tegenover jou staat, maar jou als steun ervaart.

Ik hoop dat je door dit te lezen minder verdrietig zult worden en je minder afgewezen voelt door je zoontje. Jou afwijzen is echt het laatste dat in hem op komt. Jij bent zo onvoorwaardelijk zijn moeder. Hij heeft alleen flink wat peuterboosheid en verdriet. En dat moet ook een plekje krijgen. Wat je verder kunt doen is de gevoelens van je zoontje voor hem verwoorden. Hij weet zelf nog niet goed wat hij voelt en waarom hij dat voelt.

Verder is het van belang dat je ervoor zorgt dat niet je zoontje gaat bepalen hoe de dingen verlopen in huis. Daarvoor is hij nog veel te klein. Hij kan wel van alles willen, maar papa en mama bepalen de regels. Bespreek dus samen met je partner hoe jullie de taken verdelen met betrekking tot de verzorging van je zoontje. En die regeling houden jullie aan, of je kind dat nu leuk vindt of niet. Laat je dus niet door hem tegen je partner uitspelen.

Als je kind wil dat papa komt en jij brengt hem naar bed, dan heeft hij pech gehad. Papa geeft beneden een kus en daarna brengt mama hem naar bed. Begint hij dan te schreeuwen of boos te doen, reageer daar niet op. Zeg gewoon; Je mag boos zijn, maar mama brengt je naar bed. En ga door alsof er niets aan de hand is. Op die manier leert hij dat zijn boosheid geen machtsmiddel meer is.

Het is dus ook van belang dat je partner het niet gaat overnemen wanneer je kind erg om hem blijft schreeuwen. Want dan ben je weer terug bij af. Wanneer de situatie weer wat rustiger wordt zul je merken dat je kind ook minder boos tegen jou zal doen. Maar het blijft natuurlijk een peuter, dus de peuterbuien zullen nog wel een tijdje blijven.