Opvoedingsvragen

Ik maak me zorgen

Mijn zoontje (bijna 3 jaar) is met 4 weken oud geopereerd aan een te nauwe maaguitgang. Tot zijn 1e jaar at hij alleen vloeibaar eten. Hierdoor moest hij veel overgeven. Sinds hij 1 jaar oud is, eet hij praktisch niks meer. Alleen droog brood en vla. Hij drinkt wel heel veel. Hoe kan het dat hij zo weinig eet? Ik heb gehoord dat het wellicht zijn amandelen kunnen zijn. Hij heeft al zoveel meegemaakt, dus ik ga liever niet met hem naar de dokter. Verder ziet hij er ook goed uit en het consultatiebureau is tevreden. Hij heeft een eigen willetje, en gaat nu al bijna een jaar naar de peuterspeelzaal. En daar is hij toch anders dat de rest: hij doet niet gezellig mee met voorlezen in de kring, hij wil niet knutselen. Hij moet over een jaar al naar de kleuterschool en ik maak me soms best bezorgd over zijn willetje, want hij geeft ook nog geen aanstalten om zindelijk te worden. Dus mijn tweede vraag is: wat moet ik doen om hem toch klaar te kunnen stomen voor de kleuterschool? Zindelijkgheid, gedrag…? Moet hij vaker naar de peuterspeelzaal? Hij heeft ook een zusje van een half jaar en ik kan nu al zien dat dat een totaal ander kindje is. Zij is gek op eten, dus het is echt zijn karaktertje.

Dat zijn een heleboel vragen tegelijk

Maar uit al je vragen krijg ik wel een aardig beeld van je kind. Ik lees dat jullie een heel zware start hebben gehad met zijn drieën. Een zware operatie bij zo’n klein baby’tje hakt er voor alle gezinsleden diep in. Dat het daarna problemen gaf met eten, is in eerste instantie natuurlijk veel in verband gebracht met de operatie en dat vind ik ook heel begrijpelijk. Nu hij drie jaar oud is begin je je af te vragen of het niet ongewoon is dat hij zo weinig eet, en nu begin je je ook zorgen te maken over zijn gedrag in het algemeen.

Je vindt dat hij anders is dan andere kinderen

En je begint nu zelfs al een beetje over de toekomst na te denken: hoe moet het straks allemaal?? Wat dat betreft merk ik dat ik de neiging krijg om ‘ho stop, een ding tegelijk’ tegen je te zeggen. Het gedrag van je zoontje kan namelijk heel goed met elkaar te maken hebben. Zie het liever als een ontwikkeling, in plaats van losse gedragingen die naar je gevoel niet kloppen met die van leeftijdgenootjes.

Om bij het begin te beginnen:

een ziekenhuisopname is zo zwaar voor kleine kinderen dat ze er op lichamelijk, maar ook op emotioneel gebied een lange nasleep van kunnen krijgen. Allerlei opvoedkundige problemen kunnen het gevolg zijn. Heel bekend zijn bijvoorbeeld problemen met slapen, gedragsmoeilijkheden, en terugvallen in de ontwikkeling. Kinderen kunnen ineens weer onzindelijk worden, kinderen kunnen zich als een baby gaan gedragen, ze kunnen heel angstig worden en zich aan je vastklampen, ze kunnen erg boos en agressief worden. En ze krijgen soms een emotioneel probleem met het lichaamsdeel dat de ‘ziekte’ heeft gehad.

In jouw geval is er zo’n link

Wanneer er een operatie was aan de maag, kan een kind zichzelf onbewust de boodschap geven dat hij met eten vooral erg uit moet kijken. Dat kan komen omdat het vroeger pijn deed bijvoorbeeld, of omdat het vooral emotioneel gevoelig ligt. En aan die bepaalde manier van eten kan een kind dan gewoon gaan wennen. Je ziet bijvoorbeeld dat kinderen die gewend zijn aan een sonde, het soms bijzonder moeilijk vinden om gewoon eten door te gaan slikken. Dat willen ze vaak niet eens meer. En ze moeten stapje voor stapje wennen aan het fenomeen van ‘slikken’. Wat dat betreft kan het weinige eten en het spugen van je zoontje natuurlijk heel goed een emotionele basis hebben die ligt bij de ziekenhuisopname.

Kennelijk gedijt hij toch goed op zijn kleine beetje eten

Wat dat betreft kan het natuurlijk ook zijn dat hij niet zoveel nodig heeft als leeftijdgenootjes. Is hij misschien erg klein van stuk? Of je kind het goed doet wordt regelmatig gecontroleerd door de wijkverpleegkundige en de consultatiebureauarts. Kennelijk is men tevreden. En ook de huisarts maakt zich geen zorgen. Mijn vraag is daarom aan jou: hoe komt het dat je zelf toch zo bezorgd blijft terwijl de artsen niet ongerust zijn en je kind het verder ook goed doet? Enerzijds zeg je dat hij een lekker stevig kereltje is en het goed doet, anderzijds vraag je je af of zijn amandelen misschien opspelen. Maar die wil je eigenlijk ook niet laten controleren, omdat je genoeg ‘ziekenhuisellende’ achter de rug hebt. Uit je verhaal maak ik echter ook niet op dat je huisarts of cb-arts een reden zien voor een doorverwijzing naar de KNO-arts.

Dus nogmaals: waar komt je eigen ongerustheid dan vandaan?

Speelt er onbewust een angst mee dat de artsen niet zien dat je zoontje toch nog iets onder de leden heeft? Ik zou dat me heel goed kunnen voorstellen, gezien jullie geschiedenis samen. Zo’n onbewuste zorg of angst zou ook kunnen verklaren waarom je je nu zo’n zorgen maakt om zijn gedrag, en om het verschil dat je ziet tussen hem en zijn leeftijdgenootjes.Kennelijk zit er nog iets waar je onvoldoende weg mee weet. Ik zou je willen aanraden om daarnaar op zoek te gaan.

Stel jezelf bijvoorbeeld de volgende vragen:
  • Wat is precies het probleem
  • Hoe heb ik persoonlijk daar last van? (wat stoort er bij mij, – – waar heb ik het moeilijk mee)
  • Waar ben ik bang voor? (nu of in de toekomst)
  • Wat heb ik nodig om weer gerust te kunnen zijn en vertrouwen te hebben in de toekomst van mijn kind.

Als je deze vragen beantwoordt kun je er achter komen wat je dwars zit en waar je mee aan de slag moet gaan. Uit je hele verhaal krijg ik de indruk dat je zoontje een ‘zorgenkindje’ van je is. Dat is heel logisch, maar op een gegeven moment heeft ieder kind het ook nodig dat je hem een beetje los gaat laten. Een driejarige staat erom bekend dat hij nauwelijks wil eten, of zindelijk worden, of slapen… hij is in de peuterpuberteit en wil zijn eigen gang kunnen gaan en nee roepen als het hem uitkomt. Een peuter staat er ook om bekend dat hij niet altijd even gemakkelijk went aan het leven op een peuterspeelzaal.

Sommige kinderen doen daar gewoon een tijd over

Laat hem maar wennen in zijn eigen tempo. Het is niet erg als hij nog niet zo vlug knutselt en speelt als de anderen. Daarbij komt dat je zoontje door zijn ziekenhuiservaringen misschien ietsje is teruggevallen in zijn ontwikkeling. Misschien kijkt hij daarom nog ietsje meer de kat uit de boom dan andere kinderen, en heeft hij het iets langer nodig om nog klein te mogen zijn en niet zindelijk te hoeven worden.

Mijn advies is wat dat betreft: laat hem maar

Hoe meer hij in zijn eigen tempo mag gaan, hoe gemakkelijker het voor jullie beiden zal worden. Hou er gewoon rekening mee dat je zoon nog niet zindelijk zal zijn op de basisschool. Licht de school eventueel ruim van te voren in. Dan weten zij wat ze kunnen verwachten (en het komt echt bij meerdere kleuters nog voor hoor), én jij hoeft niet te pushen om je zoon ‘zindelijk te krijgen’. Iets wat je overigens toch waarschijnlijk niet zal lukken. Ik wens jullie samen het allerbeste!