Opvoedingsvragen

Onze dochter is extreem eenkennig

Onze dochter is bijna 16 maanden oud. Ze heeft flink wat meegemaakt: ze is inmiddels 5 keer geopereerd aan een open ruggetje en lag lang in het ziekenhuis. Ze is nu sinds de laatste ziekenhuisopname extreem eenkennig. Zeg gaat vaak huilen als ik haar even alleen laat. Of even op de grond zet. Ze vertoont hetzelfde eenkennige gedrag naar een vaste leidster of naar oma als ik er niet bij ben. Ze gaat absoluut niet bij ooms of tantes op schoot zitten. Is dit gedrag acceptabel omdat ze een moeilijke start heeft gehad, of moeten we dit doorbreken? 

Jullie dochtertje heeft inderdaad erg veel meegemaakt in zo’n korte tijd

Ze is pas zestien maanden en heeft er al zoveel ziekenhuisopnames en artsenbezoeken opzitten als veel mensen in hun hele leven niet krijgen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je wat onzeker wordt van haar gedrag, omdat jullie met zijn allen natuurlijk gewend raken aan al die opnames en behandelingen. Maar toch zou ik niet te snel denken aan eigenzinnig gedrag. Natuurlijk is je dochter al een beetje in de richting van de peuterpuberteit aan het komen, en dat betekent dat ze driftig kan gaan worden en haar zin zal willen doordrijven.

Het gedrag wat je beschrijft doet niet aan ‘gewoon’ peutergedrag denken

Ik vind dat het inderdaad klinkt alsof ze nog last heeft van verlatingsangst, door al haar ervaringen. Zoiets kan zich ook opbouwen. En nu na de zoveelste opname is het voor haar gewoon even teveel geworden. Ze heeft al heel lang op haar tenen moeten lopen om haar ervaringen een plek te kunnen geven. En dat lukt nu eventjes niet meer. Waar je dochter nu het meeste baat bij heeft is aan vertrouwdheid en veiligheid. Dat kun je haar enerzijds geven door het leven zo gewoon mogelijk te laten verlopen volgens de regels en gebeurtenissen die ze gewend is. Dus is ze het gewend naar de crèche te gaan dan moet je daar nu niet mee stoppen.

Maar ik zou niet aanraden om nu allerlei nieuwe dingen en veranderingen in te voeren

Dat kan net teveel zijn. Daarnaast zou ik aanraden de aanpak vooral op veiligheid te richten op dit moment. Wordt dus maar niet boos of streng en ga niet negeren als ze huilt om opgepakt te worden. Het gedrag van je kindje geeft aan dat ze nu zoekt naar die persoon die haar de meeste veiligheid geeft en dat is heel vaak de moeder. Wat je beschrijft over je man is wat dat betreft ook logisch. Je dochtertje heeft een goede band met je man, maar als ze door mama is verzorgd blijft ze toch het liefst bij mama.

Geef haar nog maar een tijd de gelegenheid om die veiligheid weer in te drinken

Je hoeft daarbij het dagritme of je aanpak niet drastisch te wijzigen. Maar geef haar telkens weer even die zekerheid dat papa en mama er voor haar zijn. Wat je daarbij ook kunt doen is een aantal duidelijk rituelen te hanteren, waarmee je haar tegelijkertijd kunt wennen aan het even alleen zijn. Dus zeg altijd op dezelfde manier dag, doe ’s morgens vroeg altijd het zelfde bij het uitbed halen en aankleden, ga op dezelfde manier samen boodschappen doen, en ook op doe ook altijd hetzelfde als ze naar een behandeling moet. Dat schept herkenbaarheid en dus ook veiligheid.

Ook kiekeboe-spelletjes kunnen heel erg helpen

Steeds even alleen zijn en daarna de opluchting dat papa of mama er zijn. Dat kan je kindje helpen om haar ervaringen van verlating te verwerken. Overigens: haar boosheid is op zich een goed teken. Zie dat niet als ‘verkeerd’ gedrag, maar meer als een soort verwerking van haar nare ervaringen. Je kunt haar helpen om die boosheid te reguleren, door bijvoorbeeld te zeggen: Goed zo, wordt maar boos. Je kunt samen met haar op de grond stampen of soms even hard schreeuwen samen. Gewoon om haar te helpen die boosheid een plek te geven. Dan geef je daarmee ook meteen aan: ik weet dat je niet boos bent op mij, we zijn samen boos op wat je hebt moeten meemaken.