Opvoedingsvragen

Hij is zo aanhankelijk

Onze zoon (20 maanden) speelt sinds 4 maanden niet meer goed ‘zelfstandig’. Hij kon zich altijd prima alleen vermaken. We proberen wat structuur aan te houden (bijv. na het ontbijt eerst samen spelen en daarna even alleen), maar nu komt hij direct weer naar papa of mama. Hij wil constant in onze buurt zijn en het liefst wil hij dat je naast hem zit en meespeelt. Maar soms kan dit niet en we willen ook dat hij leert om alleen te spelen. Hij kan zich overigens bij anderen thuis of op het kinderdagverblijf wel goed alleen vermaken. Het lijkt ook niet op eenkennigheid omdat hij bij opa en oma hetzelfde gedrag vertoont. Hij is aanhankelijker. Hij is zich met 15 maanden zelf gaan optrekken en hij kan nu langs meubels en achter zijn loopkar stappen. Verder kent hij veel woordjes, begint nu met twee-woordzinnetjes en ‘zingt’ liedjes mee. Zijn ontwikkeling gaat nu dus ook erg snel. Wat is wijsheid om te doen?

Wat je beschrijft lijkt op een nieuwe ontwikkelingsfase van je zoon

Hij is nu 20 maanden en rond deze tijd gaan kinderen de peuterfase in. Dit gaat gepaard met een belangrijke stap: je kind ontdekt zijn eigen wil en gaat daarmee experimenteren. Waarschijnlijk kan je zoon dus heel goed in zijn eentje spelen, maar is het voor hem nu veel leuker om te proberen anderen in zijn spel te betrekken. En die anderen, dat zijn jullie en ook oma en opa als hij bij hen is.

Peuters willen graag de aandacht van ouders en opvoeders naar zich toe trekken

En dat lukt je zoontje nu door dit gedrag. Daarmee leert hij dat hij iets voor elkaar kan krijgen. Zijn eigen ‘ik’ groeit daar weer van. Het is dus een positieve ontwikkeling. Maar tegelijkertijd is het ook begrijpelijk dat jij je daar als ouder zorgen om maakt en er misschien ook wel ‘last’ van hebt. Wat je het beste kunt doen is bedenken hoe je met deze ontwikkelingsfase om wilt gaan. Je kind zal op steeds meer terreinen gaan uitproberen wat er gebeurt als hij iets wil of juist niet wil.

Hij zal allerlei gedragingen gaan inzetten

Nu roept hij om jullie, maar straks gaat hij misschien wel schreeuwen of op de grond liggen. Misschien gaat hij dreinen of wat dan ook. Alles om zijn eigen wil uit te proberen. Het is dus zaak dat je zelf bedenkt: Wat ga ik goedvinden en wat niet? Welke grenzen ga ik stellen? En nog belangrijk: hoe ga ik om met gedrag waar ik het niet mee eens ben? Hoe meer aandacht je geeft, al is het in de vorm van mopperen of uitleggen, hoe meer je kind juist dat gedrag gaat vertonen.

Wees dus helder en strikt in je reactie

Om je situatie nu als uitgangspunt te nemen: als je kind je aandacht vraagt kun je bijvoorbeeld even op zijn vraag ingaan. Je kunt een beginnetje maken om te spelen. En daarna zeg je gedecideerd: ‘Zo nu ga je zelf verder spelen’. Sta op en ga weg. Waarschijnlijk wordt hij dan boos en wil dat je blijft. Maar je kunt dat oplossen door steeds weer even naar hem toe te gaan. Zo laat je zien dat je er wel voor hem bent, maar dat jij de regels bepaalt.

Wil je meer informatie over deze periode?

Dan raad ik je het boekje ‘De kleine koning(in)’ aan. Daarin staat uitgebreid hoe een peuter de wereld ziet en hoe je daar als ouder mee om kunt gaan.