Opvoedingsvragen

Liefst alleen papa

Onze dochter (ruim 2 jaar) heeft altijd al een voorkeur voor papa gehad. Dat heb ik natuurlijk geaccepteerd, maar het versterkt nu steeds meer. Ze wil mij geen kusje meer geven voor het slapen gaan en ze wil niet dat ik haar uit bed haal. Met papa is er nooit een probleem. Ook zegt ze keihard dat ze papa wil en mij niet. Wat mij nu vooral verdriet doet is dat ze me wegduwt en zegt dat mama ‘niet lief’ is, terwijl ze bij papa dik tevreden is. Dat doet zeer. Ik geef toe dat haar vader rustiger van aard is terwijl ik wat ongeduldiger ben. Ze is mijn eerste kind en ik ben erg onzeker als moeder. Moeten wij ingrijpen? Moet ik haar dwingen om mama een kusje te geven voor het slapen gaan? Dit gaat tegen mijn gevoel in. Moet ik meer op de voorgrond treden in bepaalde situaties?

Vanzelfsprekend houden van

Je ongerustheid zou ik graag meteen bij je willen weghalen. Een peuter van 2 jaar denkt namelijk nog helemaal niet na over ‘houden van’. Het houden van is vanzelfsprekend. Een peutertje zal een ouder ook nooit pesten door te zeggen dat hij niet van hem houdt. Pesten betekent dat een kind in staat is te beseffen dat een ander gevoelens heeft en dat hij die kan beïnvloeden door iets naars te zeggen. Daarvoor moet een kind oorzaak en gevolg in de toekomst aan elkaar kunnen koppelen. En dat is voor een peuter nog veel te moeilijk. Daarvoor moet een kind echt al op de basisschool zitten. De liefde van je peuter voor jou is dus in dit geval niet het issue. Het lijkt misschien wel zo omdat je peuter je wegduwt. Maar dat heeft een andere reden.

Eigen wil uitproberen

Je peuter zit in de peuterpuberteit en is aan het experimenteren met de eigen wil. Nee zeggen is heel spannend, en zeker als je ‘nee’ zegt tegen iemand die zo belangrijk voor je is als mama. Een peutertje kan dat alleen maar goed oefenen als hij zeker weet dat die persoon hem nooit in de steek zal laten. Het is dus in feite een groot compliment aan jouw adres dat je peuter zich zo van je afkeert. Ik kan me voorstellen dat je dit helemaal niet zo ervaart. Maar ik raad het je aan om dit wel te proberen. Hoe meer je emoties als ‘afwijzen’ koppelt aan het gedrag, hoe meer je van je peuter gaat afdrijven. En dat is juist helemaal niet zijn bedoeling. Je peuter wil alleen maar erg graag bepalen hoe het allemaal thuis gaat, omdat je kind zich op dit moment de koning van de wereld voelt. En de koning kan gewoon doen en laten wat hij wel en zelf bepalen wie naar bed brengt, wie een zoen krijgt en wie niet.

Onzichtbare draden

Wat bij peuters verder een rol speelt is dat het kleine gevoelsdiertjes zijn. Ze zitten met heel veel onzichtbare draden aan jullie vast en daarmee merken ze heel snel op welke gedragingen jij als ouder reageert. Zodra je emotioneel wordt reageer je altijd meer en intensiever dan wanneer iets je niet raakt. Dat geldt voor gedrag wat je erg grappig en leuk vindt. Maar dat geldt nog sterker bij gedrag waar je je zorgen over maakt of waar je moeite mee hebt. En dat is dan voor een peuter juist een signaal om het gedrag te gaan herhalen. Een kind moet je nooit dwingen mama een zoen te geven, want het gaat om liefdevol gedrag en niet om een regel. Maar het is wel van belang om andere gedragingen van je kind met je partner te bespreken. Als je kind niet wil dat jij haar uit bed haalt, en jij gaat hierin mee, dan zal je peuter morgen misschien ook niet meer willen dat je haar een jas aantrekt, of een boterham smeert. Niet omdat ze niet van je houdt, maar omdat ze het ‘nee’ aan het uitproberen is op steeds meer terreinen.

Takenverdeling

Wat ik je daarom aanraadt is om met je partner te bespreken hoe de taken verdeeld worden. Als jij je dochter uit bed haalt, dan doe je dat gewoon, ook als zij roept dat ze niet wil of tegenstribbelt. Wat jij kunt doen is het ‘nee’ loshalen van de activiteit. Peuters willen graag ‘nee’ roepen maar kunnen daarin zelfs zo ver gaan dat ze ‘nee’ roepen tegen lekkere taart terwijl ze die wel graag willen. Zeg dus bijvoorbeeld: ‘Jij mag heel hard nee roepen en zeggen dat je niet wil dat mama je uit bed haalt’. Je kunt er zelfs een soort spel van maken: ‘kun je nóg harder nee roepen?’ En daarna zeg je: ‘Zo klaar, nu ga ik je uit bed halen’. Hierdoor maak je duidelijk dat nee roepen mag, maar dat jij gewoon de taken doet en je gedrag niet door haar laat bepalen. Zo voorkom je dat je peuter teveel macht krijgt. Want daar kan ze helemaal niet mee omgaan. En het enige wat zij met die macht bereikt is het risico dat iemand waar ze heel veel van houdt zich steeds verder gaat terugtrekken. En dat is juist helemaal niet de bedoeling.