Opvoedingsvragen

“Nee, nee, nee!”

Mijn dochter is 21 maanden oud. Zij is nu een vrolijk meisje met veel pit. Als baby was zij niet altijd gemakkelijk. Tot en met 18 maanden had zij een erg wisselend humeur. Sinds enkele maanden is ze erg vrolijk, speelt goed en maakt een duidelijke ontwikkeling door wat betreft spraak. Haar oma past op op de twee dagen dat ik werk. Ze kunnen het samen heel goed vinden. Als ik haar wegbreng gaat alles goed (kus, knuffel, zwaaien etc.). Als ik rond 5 uur haar weer op kom halen roept ze als ze me ziet heel hard NEE! Een paar keer ging ze heel hard huilen en wilde niets van me weten. Na een paar keer raakte ik hier zelf erg van overstuur. De laatste tijd gaat het wat beter. Als mijn man thuis komt van zijn werk reageert ze hetzelfde. Maar dit duurt dan erg kort. Ze reageert alleen zo op mijn man en ik. Ik moet wel zeggen dat ze tussen 4 en 6 altijd een beetje ‘hangerig’ is. Hoewel ik zelf wat meer rust hierin heb gekregen zou ik toch graag willen weten waarom ze zo (soms heel heftig) reageert?

Je dochter zit duidelijk in de nee-fase. Dit is een fase in de ontwikkeling van een peuter, waarin een kind gaat ontdekken dat hij een eigen wil heeft. Hij kan dingen willen doen en dingen willen kunnen. Maar hij kan ook dingen níet willen. En juist dat niet willen levert in de praktijk nogal eens problemen op.

Een kind wil niet eten, niet slapen, niet zijn jasje aan et cetera. Bij dingen niet willen doen hoort ook het woordje ‘nee’. Een peuter vindt dit woord razend interessant omdat hij ontdekt dat volwassenen reageren wanneer hij keihard ‘nee’ roept. Maar het is voor een kind ook wel een beetje eng om overal ‘nee’ tegen te gaan zeggen. Want diep van binnen voelt hij zelf ook wel aan dat hij iets of iemand aan het afwijzen is.

Daarom zal je kind dat experiment starten bij mensen bij wie hij zich heel veilig voelt. En dat zijn mama en papa. Het verbaast me dus niet dat je schrijft dat je dochtertje alleen ‘nee’ roept tegen jou en je man. Jullie zijn haar veilige basis. Ze weet dat jullie haar toch niet zullen afwijzen, ook al wijst ze jullie wél af.

Haar experiment is dus wel een beetje spannend, voor haarzelf én voor jullie. Want zoals je zei raakte je in het begin erg overstuur van haar nee-roepen. Die reactie van jou is voor je kind enerzijds een leerproces: ze ontdekt wat het gevolg is van nee-roepen. Ze krijgt er nieuwe aandacht door. Dat het niet om prettige aandacht gaat heeft ze nog niet zo erg in de gaten.

Aandacht is aandacht voor haar. Wil je dus zorgen dat het nee-roepen wat minder wordt, dan is het in ieder geval belangrijk dat je zorgt dat ze er geen extra aandacht meer door krijgt. Probeer niet op allerlei manieren haar te laten stoppen met nee-zeggen, maar accepteer het gewoon als een gegeven. ‘Ik ben weer terug, jij wil nu even nee-zeggen. Ga maar heel hard nee roepen. Zo hard als je kan. Zo dat is klaar. Nu gaan we naar huis’.

Daarmee maak je het nee-zeggen tot iets anders dan ‘niet blij zijn dat mama weer terug is’. Want blij is ze ook. Ze is blij je weer te zien, alleen doordat ze je een tijd gemist heeft kan ze dat nog niet meteen vertellen. Overigens hebben veel kinderen daar last van. Als ze je na een tijd afwezigheid weer zien valt hen pas écht op dat je er een tijd niet was. En dan moet eerst de frustratie over je afwezigheid er even uit, voor ze twee armpjes om je nek kunnen slaan.

Geef je kind dus die tijd maar. Laat haar maar even boos zijn. Laat haar maar even nee roepen. Daarna ga je weer over tot de orde van de dag.