Opvoedingsvragen

Hij raakt gewend aan aandacht

Ons zoontje wordt binnenkort 2 jaar. En het gaat niet goed. Het begon met een doorslaapprobleem en paniekaanvallen (verlatingsangst), waardoor hij echt hysterisch kon worden. Mijn man kon hem het beste sussen door even te aaien, lief te praten etc.. Maar het moest continu herhaald worden. Intussen is er een zusje bijgekomen. Mijn man en ik slapen nu afzonderlijk zodat onze kinderen elkaar niet ‘aansteken’. Nu zijn we bang dat onze zoon aan deze aandacht gewend is geraakt. Wat kunnen we doen om dit patroon te verbreken?

Je geeft in feite het antwoord zelf al

Het is heel waarschijnlijk dat je oudste gewend is geraakt aan de aandacht die hij ’s nachts krijgt. En doordat jullie bang zijn dat de jongste ook wakker zal worden, speelt er een blokkade mee die ervoor zorgt dat jullie nu al een tijdje apart slapen en heel veel aandacht moeten steken in het slaapprobleem. Het gedrag van je zoontje is te veranderen. Maar dat kost veel tijd en energie, én daarbij zul je iets aan de blokkade moeten doen. Zolang je angstig bent dat de jongste wakker wordt, zul je het probleem van de oudste niet oplossen.

Zijn protest is begrijpelijk

Een kind dat gewend is aan het krijgen van aandacht ’s nachts, zal natúúrlijk gaan protesteren wanneer hij die aandacht niet meer krijgt. Het is wat dat betreft meestal juist dát gedrag waar je bang voor bent wat een kind gaat vertonen. Kleine kinderen hebben daarvoor heel gevoelige antennes. Ben je bang dat een kind hard gaat krijsen, dan is de kans groot dat hij dat júist gaat doen. En dat gebeurt ook niet voor niets. Want als hij juist dát gaat doen stuit hij op jouw blokkade: de angst voor je andere kind. En dus reageer je dan weer snel en ga je toch naar hem toe…

Wil je het probleem dus aanpakken?

Dan is het belangrijk je voor te stellen wat er in het allerergste geval gaat gebeuren. En dáár stel je je aanpak op in. Dus is je angst dat de jongste wakker gaat worden, dan moet je een aanpak bedenken die daar rekening mee houdt. Daar zijn verschillende opties voor:

  1. Je gaat met de jongste uit logeren tot de oudste doorslaapt. Dat kan overigens wel zo’n drie weken zijn! Want zolang duurt het voor een kind gewend is aan een nieuwe aanpak.
  2. Je zorgt dat je met de jongste zover van de oudste afligt dat deze geen last heeft van het gehuil van de oudste. Overigens… heel veel kinderen zijn zo gewend aan de geluiden van broertjes en zusjes dat ze zélfs door het ergste schreeuwen heen kunnen slapen. Maar daar moet je wel op durven vertrouwen natuurlijk.
  3. Je houdt er rekening mee dat de jongste, nét als de oudste, wakker gaat worden en ook een slaapprobleem krijgt. In dat geval stem je de aanpak van het slaapprobleem niet op één kind, maar op twee kinderen af. Dat kan met een baby namelijk ook.

Wat je ook zult doen… het belangrijkste is dat je rekening moet gaan houden met de tegenstand die je zult krijgen. Dat betekent dat je volkomen overtuigd moet zijn van het feit dat je iets wil veranderen aan het slaapprobleem. En… is dat eigenlijk wel zo bij jullie? Ik lees namelijk het woord ‘uitproberen’ op het eind van je vraag. En als je iets gaat uitproberen ben je altijd halfslachtig. Je hebt dan in je hoofd dat je het misschien even gaat doen, maar wordt het te zwaar dat je dan weer iets anders gaan proberen. En die halfslachtigheid voelen kinderen aan, waardoor hun verzet nog groter wordt.

En daar kun jij dan niet meer tegenop, zodat je binnen een week weer even ver van huis bent. Ga dus goed bij jezelf na hoe groot je doorzettingsvermogen is. Het kost je heel veel tijd een energie, echt heel erg veel. Zonder volledige overtuiging dat je het gaat aanpakken kom je er dus niet.

Ga dat dus bij jezelf en je partner goed na

Wil je het echt aanpakken, dan kun je ook de slaapbrochure aanvragen via deze website. Daarin staat heel gericht wat je kunt doen om het slaapprobleem op te lossen. Veel succes.