Opvoedingsvragen

Het eindigt altijd in een huilpartij

Mijn zoon wordt volgende maand 2 jaar. Tot voor kort was het een prima eter, vond alles lekker en at altijd z’n bordje leeg. Sinds kort is ook hij begonnen aan de peuterpuberteit. En nu wil hij vaak z’n avondeten niet meer. Het lukt me om het soms te negeren, maar het eindigt vaak in ’n grote huilpartij. Ik merk dat hij gewoon honger heeft, maar er gewoon niet aan wil toegeven. Hij wordt dan huilerig, chagrijnig en hangerig. Ik vind het moeilijk te zien dat hij te weinig binnen krijgt omdat hij zo ontzettend eigenwijs is. En ook gezellig is het niet echt.

Waar je tegenaan loopt is het feit dat je kind zijn eigen probleem moet gaan oplossen. Hij zit in een periode waarin hij veel wil bepalen, terwijl hij dat nu eenmaal nog niet kan en mag. Die frustratie is nieuw voor hem. Hij moet door ervaring leren hoe hij daarmee om moet gaan. Op dit moment is hij bezig met het onderwerp ‘eten’.

Hij wil bepalen of hij eet. Uit wat je schrijft ga jij hier op een heel nuchtere en gezonde manier mee om. Je negeert zijn gedoe rond het eten, ook al zou je graag zien dat hij toch iets eet. Nu je kind merkt dat jij niet te ‘vangen’ bent door weigerachtig gedrag, krijgt hij zélf last van zijn eigen eetprobleem. En dat is ook nodig.

Hij zal moeten leren dat hij honger krijgt als hij niet eet. En als hij dat eenmaal goed ontdekt heeft, én heeft gemerkt dat een hongerig gevoel niet fijn is… dan kan hij pas de stap maken tot het besluit om wél weer te gaan eten. Uit wat je schrijft maak ik op, dat hij nog niet aan de laatste fase is toegekomen. Hij is nog aan het ontdekken wat het betekent om honger te hebben.

Jouw reactie zal in deze fase belangrijk zijn. Het is voor jou nu moeilijk om aan te zien dat hij zo met zichzelf in de clinch ligt. Als je hem té zielig gaat vinden, en hem toch maar eten gaat geven op andere tijden, of hem tussendoortjes gaat toestoppen, dan gaat zijn hongergevoel weg. Het gevolg is dan dat hij zal ontdekken dat hij rustig kan blijven weigeren om zijn bord leeg te eten. De nadelige gevolgen zijn er dan niet meer. En op dat moment wordt het eetprobleem alleen nog maar jóuw probleem. En kan het eindeloos blijven bestaan.

Wat ik met dit verhaal probeer te zeggen is: hou het nog even vol op deze manier. Natuurlijk is het zielig om te zien hoe je kind met zichzelf moet knokken. Maar het is ook een belangrijke fase in zijn ontwikkeling. Op deze manier leert een kind keuzes te maken in zijn leven. Hij ontdekt dat bepaald gedrag een negatief gevolg heeft. En dat hij kan besluiten om iets anders te doen. En dat zal alleen lukken als hij door ervaring geleerd heeft dat jouw grenzen werkelijke grenzen zijn. Nu en altijd.

Ik wens jullie beiden veel succes. En echt… hij gaat zeker weer eten, wanneer hij zijn gevecht van binnen heeft voltooid. Over het algemeen duurt zo’n leerproces bij een standvastige aanpak zo’n drie weken.