Opvoedingsvragen

Mijn geduld is soms echt op

Mijn dochter, 2 jaar en 9 maanden, zit overduidelijk in de peuterpubertijd. Mijn man probeert ze helemaal niet uit, maar bij mij worden alle grenzen getest. Ik ben hoogzwanger en af en toe is echt mijn geduld op. Dan schreeuw ik tegen haar dat ze nou eens echt moet gaan luisteren, terwijl ik heus wel weet dat dat geen enkel effect heeft. Als ze dan eindelijk lekker ligt te slapen heb ik zo’n ontzettend schuldgevoel. Heeft iemand tips? Nog een vraag: mijn man zet haar bij wijze van time-out wel eens in haar ledikantje. Ik heb het idee dat dat niet goed is, omdat ze toch al niet graag naar bed gaat en dan haar bedje helemaal als straf gaat zien.

Om met je eerste vraag te beginnen. Een bedje raad ik inderdaad ook nooit als strafplek aan. Een kind moet zich veilig voelen in bed en niet het gevoel hebben dat ze ’s avonds ook straf krijgt. Een betere plek is iets neutraals: bijvoorbeeld de gang, waar verder geen afleiding is en waar je de deur eventjes dicht kunt doen zodat ze alleen is.

Overigens is zo’n plek meer een ‘time-out’. Je kunt het niet als straf plaats zien omdat een kind van twee nog niet gestraft kan worden. Voor een straf moet je namelijk in staat zijn te bedenken dat je iets fout deed, en dat je het de volgende keer niet meer moet doen. Een peuter kan dat nog niet. Die leeft in het moment. Dus een time-out, eventjes alleen zonder publiek, is voor een peuter het meest haalbare. En zo’n time-out hoeft maar kort te duren, en minuutje of zo.

Wat het eerste deel van je vraag betreft: ik kan me goed voorstellen dat het zwaar is, hoogzwanger zijn en dan ook nog een moeilijke peuter om je heen hebben. Je bent niet de enige zwangere die daardoor soms uitvalt tegen haar kind. Maar je hebt er wel gelijk in dat je aan de bel trekt. Het gedrag is namelijk niet goed voor je peuter, dat geef je zelf ook al aan. Maar het is ook niet goed voor jezelf.

Je hebt wel wat anders te doen dan tobben over je gedrag en je schuldig voelen! Kinderen mogen in principe best ervaren dat mama tijdens de zwangerschap anders reageert. Probeer alles niet zo perfect mogelijk te doen nu je zwanger bent. De zwangerschap eist gewoon zijn tol van je. Een tweede zwangerschap is veel zwaarder dan de eerste, want je kunt niet toegeven aan je vermoeidheid en je kwalen omdat er een peuter is waar je rekening mee moet houden. Wat dat betreft raad ik je aan om eens kritisch te kijken naar wat je allemaal op een dag moet doen, én wat je vindt dat je allemaal moet kunnen.

Je wordt namelijk extra vermoeid en chagrijnig als je meer dingen wilt doen dan je door je zwangerschap nog aankunt. Even een was draaien en wegwerken, snel boodschappen doen, en je peuter aandacht geven terwijl je last hebt van een drukke baby in je buik… dat gaat op een gegeven moment gewoon niet meer.

Stel je eisen dus véél lager. En schakel hulptroepen in. Geef toe dat het allemaal niet meer gaat en neem de tijd nu voor jezelf en de baby. Op dit moment wordt er gewoon heel veel van je geëist. Het is belangrijk dat je dat zelf tot je door laat dringen, maar dat je het óók aan je omgeving laat weten, zodat ze je kunnen helpen bij je drukke werkzaamheden. Als jij meer rust neemt (ik zeg bewust niet krijgt, maar néémt omdat je het echt zelf moet aangeven), dan zul je merken dat je het gedrag van je peuter ook veel gemakkelijker kunt verdragen. Je balans is dan beter in evenwicht.