Opvoedingsvragen

Mijn 6-jarige zoon zit niet lekker in zijn vel

Ik wil graag weten hoe ik met mijn 6-jarige zoon om moet gaan. Wij zijn een jaar geleden verhuisd naar een kinderrijke buurt en hij heeft veel vriendjes, ook oudere vriendjes van zijn broers leeftijd (11). Sinds hij 5 is, is hij veranderd in een kind die volgens mij niet lekker in zijn vel zit. Hij heeft vaak/altijd, ruzie met zijn broer, andere kinderen. Hij scheldt, hij slaat (niet mij) en hij is erg beweeglijk. Hij is ook vaak intens verdrietig want hij weet niet waarom hij zo boos wordt en hij vindt zichzelf dom en dreigt zichzelf te vermoorden met een mes. Ik probeer altijd rustig te blijven midden in een driftbui en hem uit te laten razen om vervolgens te praten met hem over hoe het anders kan en wat hij kan doen en ook vaak over hoe hij zich voelt. Hij neemt ook veel dingen over van andere kinderen. Ik weet niet zo goed wat ik meer moet, na 5 boeken lezen, praten met de juf ( op school is hij rustig, luistert goed, is een beetje dromerig en voert zijn werkjes pas uit na een voorbeeld te hebben gezien, niet zoveel aan de hand dus), weet ik niet meer zo goed wat ik kan doen om hem te helpen. Ik wil heel graag advies want ik doe echt mijn best om hem zoveel mogelijk te steunen in zijn gevoel en tegelijkertijd grenzen te stellen. Alvast bedankt.

Uiteraard kan bij je kind meespelen dat hij nog zijn weg aan het zoeken is na de verhuizing. Een kind van zes heeft al en heel leven achter de rug in het oude huis, en daarvan moest hij afscheid nemen. Het kan zijn dat hij daar nu nog de naweeën van ondervindt. In dat geval is het goed om samen nog eens naar het oude huis te gaan of foto’s te kijken van het oude huis en de omgeving. En daar herinneringen over op te halen. Dat helpt kinderen om afscheid te nemen van een periode die heel belangrijk voor ze was. De overgang van het oude naar het nieuwe kan uiteraard ook lastig zijn geweest.

Het is spannend om in een nieuwe groep kinderen te komen

Ik weet niet of hij op dezelfde school is gebleven, of dat je echt ver weg bent gegaan. Als hij op een nieuwe school kwam moet hij daar ook zijn weg weer vinden en dat kost soms veel tijd. Je geeft aan dat hij wel veel vriendjes heeft en dat is een goed teken. De vraag is wel welke plek hij tussen de kinderen heeft. Kinderen in de leeftijd van je zoon ontdekken steeds meer het belang van de groep waarin ze leven. Op school is dat de klas, in de buurt zijn dat de kinderen die om je heen wonen en in het gezin zijn het de broers en zusjes. De dynamiek in de verschillende groepen heeft veel invloed op kinderen.

De leider in een groep kinderen is bepalend voor het welzijn van allemaal

In elke groep is een kind vaak de leider die de andere kinderen vertelt wat ze moeten doen. Als het om een positieve leider gaat kan het voor een kind geweldig zijn om in zo’n groep aan te sluiten. Hij hoort er dan meteen helemaal bij en iedereen is aardig. Maar soms zijn de leiders negatief en doen andere kinderen voor hoe ze moeten pesten en buitensluiten. In dat geval kost het een kind zoveel energie om zich te handhaven dat hij signaalgedrag kan gaan vertonen. Het is uit je verhaal niet duidelijk geworden hoe de groepen waarin jouw kind zich beweegt precies functioneren, maar het is de moeite waard om dat na te gaan. Dat geldt zowel voor de kinderen op school als die in de buurt.

Je kind geeft signalen die niet gewoon bij zijn leeftijd passen

Uit wat je aangeeft haal ik dat je kind het moeilijk heeft. Het is niet goed als een zesjarige vertelt dat hij dom is en een kind hoort zichzelf niet te lijf te gaan met een mes. Dat zijn signalen die je serieus moet nemen. Het feit dat hij op school rustig is, zelfs een beetje dromerig en werkjes uitvoert na een voorbeeld te hebben gezien kan voor een leerkracht heel plezierig zijn, maar het betekent niet per definitie dat hij zich daar op zijn gemak voelt. Een kind dat niet veel aansluiting vindt of het op school moeilijk vindt om mee te komen kan dat ook uiten door niet op te vallen. Het is daarom goed om met de leerkracht ook te praten over zijn aansluiting met de andere kinderen. Speelt hij uit zichzelf met anderen? Met wie gaat hij om? En met wie juist niet? Leerkrachten hebben daar meestal wel veel zicht op.

Een kind dat het op school lastig vindt een plekje te vinden uit zich vaak in de veilige omgeving

Dus dat je zoon thuis heel druk is en ruzie zoekt is begrijpelijk als hij zich bijvoorbeeld op school of in de buurt niet prettig voelt. Dat is natuurlijk helemaal niet leuk voor de andere gezinsleden. Ik raad je dan ook aan om hem een rustige plek te geven waar hij lekker boos mag zijn als hij dat wil. Zelfs een boksbal of een kussen waar je hard tegen mag meppen kan opluchten. Maar je kunt ook samen met hem gaan rennen in de buurt, zodat hij zijn woede op die manier kwijt kan.

Het is belangrijk te weten hoe hij op school kan meekomen

Wat ik me tijdens het schrijven van dit antwoord ook begin af te vragen is hoe je zoon het op school doet. Kan hij lastig meekomen? Gaat het gewoon goed? Of wordt hij eigenlijk niet zo erg uitgedaagd, dus gaat het hem allemaal gemakkelijk af? Dat laatste vraag ik ook omdat je aangeeft dat hij graag speelt met oudere kinderen van 11. Dat is een groot leeftijdsverschil. Wat vindt hij leuk aan deze jongens? Is het veilig voor ze? Kinderen die geplaagd worden door leeftijdgenoten kunnen hun heil zoeken bij oudere kinderen. Maar het kan ook zijn dat hij wordt aangetrokken door de moeilijkere taken en spellen waar oudere kinderen mee bezig zijn. Als dat zo is, zou ik dit zeker met de leerkracht bespreken.

Soms uiten kinderen die onvoldoende worden uitgedaagd dat door onder hun niveau te presteren

Kinderen die wat slimmer zijn en meer uitdaging nodig hebben kunnen zich in de klas ook manifesteren met dromerig gedrag. Ze weten al snel waar de klas mee bezig is en hoeven zich dus niet de hele tijd in te spannen of op te letten. En als je kind altijd alleen doet wat de juf voordoet is dat soms ook een signaal van juist slimmer zijn. Een kind wil zichzelf soms niet verraden omdat hij dan weer uit de groep kan vallen, en doet dan precies wat de juf wil. Kijk dus ook eens hoe je kind thuis speelt. Wat vindt hij leuk? Speelt hij met speelgoed dat bij zijn leeftijd past, of verveelt hem dat snel? Wat er precies aan de hand is kan ik van een afstand uiteraard niet zeggen, maar ik heb wel de indruk dat je kind echt signalen afgeeft die je met de huisarts of met een pedagoog zou kunnen bespreken. Zij kunnen preciezer adviseren welke hulp jouw kind nodig heeft. Misschien is het goed als je kind getest wordt. Het is ook mogelijk dat hij veel baat heeft bij speltherapie waarin hij kan uiten wat hem bezig houdt.