Opvoedingsvragen

Ik ben bang dat ik mijn kind te veel beloofd heb in het begin van de Corona-crisis. (20 april 20)

Morgen, 21 april, komt er weer een persconferentie en ik zit me nu al nerveus te maken over wat dan weer voor regel ingesteld gaat worden. Ik heb mijn zoon in het begin min of meer beloofd dat hij vast wel weer naar school mag. Maar als ik de discussies op het nieuws zo hoor ben ik bang dat de scholen nog dicht blijven. Hoe moet ik dat naar mijn kind verantwoorden?

We weten niet wat Rutte morgen zal gaan zeggen, maar de kans bestaat uiteraard dat de scholen nog niet open gaan. En mochten ze wel open gaan dan kan het ook nog zijn dat dit maar met halve klassen gebeurt om de afstand van anderhalve meter te kunnen handhaven. Maar dit is vandaag allemaal nog koffiedik kijken.

Je kon je half maart niet voorstellen dat de scholen nu nog dicht zouden zijn.

Ik begrijp heel goed dat je je naar je kind toe ongemakkelijk voelt, omdat je een tijd geleden hebt gezegd dat de school vast wel weer open gaat. Toen leek het waarschijnlijk al zo’n lange periode tot eind april. We konden ons half maart al niet voorstellen dat na zes april alles nog dicht zou blijven en inmiddels is het al 20 april en zitten we nog steeds in hetzelfde schuitje.

Wees open en eerlijk tegenover je zoon.

Wat je kunt doen is aan je zoon zeggen dat je met hem hoopt dat de scholen opengaan, en dat je dat in het begin ook echt hebt gedacht. En dat je dat om die reden hebt gezegd. Maar je kunt ook zeggen, dat je misschien wel ongelijk hebt gehad. Geef aan hoe je je daarover voelt. Je zoon leert daarvan dat ook papa’s en mama’s ongelijk kunnen hebben. Net zoals kinderen niet altijd gelijk hebben. Blijkt inderdaad dat de scholen nog langer dicht blijven, dan kun je benoemen dat dit een teleurstelling voor hem is en dat je begrijpt dat hij nu boos is.

Laat hem merken dat hij ook boos mag zijn.

Kinderen hebben het bijzonder zwaar in deze rare periode, waarin er allerlei nieuwe regels aan iedereen worden opgelegd. We leven in zo’n vrij land dat het voor de meesten van ons onvoorstelbaar is dat de regering bepaalt of je wel of niet met iemand een feestje mag vieren, of in de klas bij elkaar mag zitten. Daar mogen we boos en verdrietig over zijn. Dat mag je zoon, en dat mag jij als ouder ook.

Deel jullie gevoel van frustratie met elkaar.

Als je aangeeft aan je kind dat jij net zo verdrietig en boos bent over de hele situatie, dan staan jullie op dat moment niet meer tegenover elkaar. Dan ben jij niet meer alleen die stomme ouder die iets had beloofd. Maar dan staan jullie samen tegenover die nare virusinfectie die voor zoveel mensen de boel door de war schopt. En samen met je kind staan jullie sterk. Wees samen boos, wees samen verdrietig, en ga dan samen even iets heel erg leuks of geks doen, zoals dansen in de kamer of zo.